Season 12: Ας μιλήσουμε για τη Mary…

7
1

Το Supernatural γνωρίζει καλά από γονείς που έχουν τα ψεγάδια τους (John… *γκουχ* … Samuel… *γκουχ*…), αλλά φέτος και η πρόσφατα αναστημένη μαμά των Dean και Sam, μια φιγούρα που για 11 χρόνια την είχαμε αγιοποιήσει (και εμείς και τα αγόρια), έχει πολώσει σε τεράστιο βαθμό το fandom. Ενώ όλοι περιμένουμε το 16ο επεισόδιο, εγώ έγραψα αυτό το άρθρο προσπαθώντας να εξερευνήσω αν είναι βάσιμος ο εκνευρισμός των fans ή αν πρόκειται απλά για μια κλασική περίπτωση εξιδανίκευσης και διαφορετικών προσδοκιών…

Μια με τη φυγή της «για να βρει τον εαυτό της» και μια με τη μυστική συνεργασία της με τους Βρετανούς Ανθρώπους των Γραμμάτων, εξαιτίας της οποίας σκοτώθηκε ένας κυνηγός και διακινδύνευσαν τα ίδια τα παιδιά της, η Mama Winchester δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα ιδανικό πρότυπο μητέρας. Ο John Winchester ήταν αυτός που τα ‘άκουγε’ πάντα από το fandom για όσα έκανε ως πατέρας. (Ειλικρινά, νοιώθω ότι μόνο ο Ορέστης τον πάει σαν χαρακτήρα! 😛 ) Και η Mary όμως, αν το δούμε επιφανειακά, δεν πάει πίσω… Κάποιες αποφάσεις τις είναι το λιγότερο αμφιλεγόμενες.

Η Samantha Smith, που ερμηνεύει τον χαρακτήρα, μας βοηθάει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τη Mary και τη διαφοροποιεί από τον John:

«Παίρνει αποφάσεις που μέσα της ξέρει ότι είναι το σωστό – ή τουλάχιστον αυτή θεωρεί ότι είναι – και γνωρίζει ότι δεν θα είναι δημοφιλείς αποφάσεις, αλλά δεν βλέπει εναλλακτική. Κάποιες φορές, σαν γονιός, αυτή είναι η δουλειά σου. Από την οπτική γωνία της Mary, λοιπόν, κάνει αυτό που μπορεί, ακόμα κι αν στα παιδιά της δεν αρέσει. Αλλά όσον αφορά τα αγόρια, είναι πιθανώς λίγο απογοητευμένα. Ο John τα έχει ακούσει γιατί τους παρατούσε κι έφευγε συχνά, κλπ. Η διαφορά είναι ότι τώρα τα παιδιά είναι 30άρηδες. Όταν το έκανε ο John ήταν παιδιά. Προς υπεράσπιση της Mary, αυτό είναι τεράστια διαφορά.» (γέλια)

Η κινητήριος δύναμη του John ήταν πάντα η εκδίκηση. Αγαπούσε τα παιδιά του, προφανώς, αλλά όχι αρκετά για να τα βάλει πρώτη προτεραιότητα στη ζωή του. Για τη Mary, τα κίνητρα της απόφασής της να συνεργαστεί με τους Βρετανούς, παρά το ότι δεν τους εμπιστεύεται πλήρως, είναι εξίσου μονομανή, αλλά τελείως διαφορετικά. Η Mary θέλει αυτό που ήθελε πάντα: να μην είναι τα παιδιά της κυνηγοί. Και θεωρεί ότι θα το καταφέρει αυτό βοηθώντας τους καπάτσους Βρετανούς να κάνουν μια τύπου ‘εθνοκάθαρση’. Δεν θα σχολιάσω σε αυτό το άρθρο τη γκρίζα ηθική αυτής της εκστρατείας (αφού εμείς ξέρουμε ότι υπάρχουν και ‘καλά’ τέρατα που δεν τους αξίζει ο θάνατος), απλά σαν σκοπός μιας μάνας και κυνηγού που έτσι είχε μάθει, είναι απολύτως λογικός και καθόλου επιλήψιμος. 

Μια από τις πρόσφατες συζητήσεις για τη Mary στο fandom είναι το ότι μοιάζει περισσότερο με Campbell κι όχι με Winchester. Θυμηθείτε τον παππού των Dean και Sam όταν επέστρεψε από τους νεκρούς στην 6η σεζόν, ήταν και αυτός μυστικοπαθής και κρατούσε κρυμμένα τα χαρτιά του. Εδώ, η Samantha Smith διαφωνεί (το ίδιο κι εγώ):

«[Ο Samuel] είχε εγωιστικούς λόγους για να κάνει όσα έκανε, ενώ η Mary κρατάει μυστικά για να προστατέψει τα παιδιά της. Ίσως αυτή να είναι μια εσφαλμένη ιδέα, και προφανώς στο επεισόδιο 12 τους έβαλε σε θανάσιμο κίνδυνο, [όμως] ο στόχος και η πρόθεσή της είναι να τους βοηθήσει, να δημιουργήσει μια ζωή για αυτούς χωρίς κυνήγια και συνεχείς κινδύνους.»

Όπως και η σύγκριση με τον John, έτσι και η σύγκριση με τον Samuel είναι πολύ άδικη για τη Mary. Η ασυγχώρητη αυστηρότητα του John, και η αχαρακτήριστη προσπάθεια του Samuel να δολοφονήσει τα παιδιά (παππούς να σου πετύχει), ούτε καν μπορούν να συγκριθούν με τις πράξεις της Mary. Ναι, στην αρχή της σεζόν την είδαμε να τρώει μια φρίκη και να τους παρατάει σύξυλους για να συνέλθει από το σοκ την επιστροφής στη ζωή. Και, ναι, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε εγωίστρια που δεν κάθισε να παλέψει τα ψυχολογικά της εκεί, μαζί με τα παιδιά της. Και σίγουρα θα έπρεπε να τους έχει πει αμέσως την απόφασή της να δουλέψει με τους Βρετανούς. Όμως, όπως κυλούσε η σεζόν μάθαμε όλο και περισσότερα πράγματα για αυτήν και με το που φτάσαμε στο The Raid είδαμε από λίγο πιο κοντά την πλευρά της και πως το ζει όλο αυτό, τους λόγους για τους οποίους πήρε αυτές τις αποφάσεις που πήρε και γενικά πήραμε μια γερή γεύση της προσωπικότητάς της. Η Mary είναι μια σκληροτράχηλη γυναίκα, που, σαν τον Dean, δεν θέλει να δείχνει σημάδια αδυναμίας. Τα παιδιά της την κάνουν ‘αδύναμη’ και για αυτό πιστεύω έφυγε αρχικά, αλλά για αυτό και ξαναγύρισε. Και όσο περνάει ο καιρός δένεται ακόμα πιο πολύ με τα αγόρια της, που στην αρχή τα ένοιωθε ξένα, αλλά τώρα δεν νομίζω ότι μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά, κι ότι κάνει το κάνει για αυτά. Αν μπορούσε θα έβαζε μόνο τον εαυτό της σε κίνδυνο (άντε και τον Ketch γιατί ποιος τον χέζει αυτόν) για να σκοτώσει όλα τα τέρατα της υφηλίου, αρκεί να είναι ασφαλείς ο Sam κι ο Dean! 

Παρόλο που είναι μια λέαινα που προστατεύει τα παιδιά της, δεν διστάζει να τους θυμίζει όμως ότι είναι μια ξεχωριστή οντότητα με δική της βούληση και κρίση. Κι από εκεί νομίζω πηγάζουν όλα τα παράπονα του fandom για τη Mary.

Αν μου έμεινε μια στιγμή από το The Raid, αυτή ήταν η σκηνή που η Mary έχει αποκαλύψει στους γιους της ότι δουλεύει με τους Βρετανούς και στο βλέμμα τους είναι ζωγραφισμένη η απόγνωση. Όχι θυμός, ούτε απογοήτευση για την προδοσία, είναι η απόγνωση που νοιώθεις όταν γκρεμίζεται ένα θέσφατο που έχεις στο μυαλό σου. Οι Winchesters δεν γνώρισαν ποτέ τη μητέρα τους. Ο Sam κυριολεκτικά, κι ο Dean ίσα που τη θυμόταν, κι όταν είσαι 4 η μαμά σου είναι τέλεια από κάθε άποψη. Αυτή την εκδοχή λοιπόν κουβαλούσε 30και χρόνια στο μυαλό του, μιας μαμάς που δεν θα του έλεγε ποτέ ψέματα, που δεν θα κρατούσε μυστικά, που θα ήταν πάντα δίπλα του… Και τώρα αυτή η ‘ιδανική’ μαμά είναι μπροστά τους, πλήρως ανθρώπινη, με ψεγάδια, φοβισμένη, μπερδεμένη και εγωίστρια, και απολύτως συνειδητοποιημένη ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην εικόνα που είχαν φτιάξει τα αγόρια για αυτήν στο μυαλό τους. «Δεν είσαι παιδί,» λέει στον Dean. Σκληρό, αλλά ειλικρινές. Αυτή είναι η Mary. Του ζητάει να την δεχτεί όπως είναι, κι όχι όπως θα ήθελε να είναι…  

Ο Sam ήταν πάντα πιο ανοιχτός στο να καταλάβει την άλλη όψη του νομίσματος. Ο Dean και η Mary είναι τόσο όμοιοι και πεισματάρηδες, και είναι δύσκολο για αυτούς να κάνουν ένα βήμα πίσω και να δεχτούν ότι μπορεί και να κάνουν λάθος ή να δουν την οπτική γωνία κάποιου άλλου. Ο Sam πάντα ήταν πιο συναισθηματικά νοήμων και πιο ευέλικτος σε τέτοια θέματα, ενώ ο Dean είναι άσπρο-μαύρο. 

Η Mary αγαπάει τα παιδιά της όσο δεν πάει, αλλά μου αρέσει πολύ το ότι είναι διατιθεμένη να βάλει σε κίνδυνο αυτή την αγάπη και την εμπιστοσύνη των παιδιών της για να πράξει αυτό που θεωρεί εκείνη σωστό. Δεν είναι μαμά που κάνει τα χατίρια, ούτε μαμά που θα μείνει σπίτι να σκουπίσει, να σφουγγαρίσει και να φτιάχνει σαντουϊτσάκια. Και δεν νομίζω κανείς να περίμενε ότι η Mary θα είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης όταν την είδαμε να επιστρέφει στη σειρά, έτσι; Η Mary είναι μια δυναμική γυναίκα, που κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, υποστηρίζοντας την άποψη της μέχρι την τελευταία της ανάσα, ακόμα κι αν αυτή η απόφαση δεν την κάνει αρεστή στα παιδιά της – ή στους fans…

Σας μίλησα πιο πάνω για προσδοκίες. Άτιμο πράγμα. Ξεκινώντας τη φετινή σεζόν εμείς οι fans είχαμε ήδη κάποιες (μεγάλες) προσδοκίες για τον χαρακτήρα της Mary, γιατί είναι τόσο σημαντικό κομμάτι της μυθολογίας της σειράς. Σαν τους Winchesters, λοιπόν, κι εμείς την είχαμε εξιδανικεύσει και μέσα μας περιμέναμε αυτό που περίμεναν κι εκείνοι, τη μαμά που θα είναι πάντα δίπλα τους και θα θέλει όσο τίποτε άλλο να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Ακόμα και η ηθοποιός δεν περίμενε την τροπή που πήραν τα πράγματα:

«Δεν πήγε ακριβώς όπως το περίμενα. […] Υποθέτω ότι απλά περίμενα ότι θα κυνηγάω με τα αγόρια μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια, δεν θα είχε μακροβιότητα κάτι τέτοιο. Δεν θα μπορούσε να πάει μακρυά [σαν σενάριο] και δεν θα προσέδιδε βάθος στον χαρακτήρα. Δεν είναι τόσο ενδιαφέρον, και γι’αυτό το λόγο δεν είμαι σεναριογράφος! [γέλια] Μου έχουν δώσει μια καταπληκτική, βαθιά διαδικασία για αυτόν τον χαρακτήρα. Ακόμα κι αν οι fans είναι πολύ, πολύ, πολύ θυμωμένοι αυτή τη στιγμή, αν αυτή είχε επιστρέψει σε φάση «Ok, είμαι μέλος της ομάδας, πάμε για κυνήγι!», θα ήταν βαρετό. Μια τέλεια, συνεχώς στοργική μαμά δεν θα προσέθετε σχεδόν τίποτα. […] Όχι, όλο αυτό έχει εξελιχθεί σε τόσα πολλά περισσότερα από όσα περίμενα ότι θα είναι.»

Η Mary σίγουρα δεν είναι αυτό που περίμεναν οι Winchesters, ούτε εμείς κατ’επέκταση. Ναι, είναι στοργική και καταπληκτική με όλους τους τρόπους που θα ήθελαν να είναι, αλλά είναι και άνθρωπος, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, ανεξάρτητη και badass, που δεν χρυσώνει το χάπι για κανέναν, ούτε για τα ίδια της τα παιδιά. Δυσκολεύομαι να δεχτώ τις αποφάσεις της (ειδικά όταν αυτές στενοχωρούν τόσο πολύ τα αγόρια μου), αλλά τη θαυμάζω κιόλας για την αποφασιστικότητά της και τον τρόπο που παλεύει για τα πιστεύω της. Και, ναι, ΕΙΝΑΙ Winchester, ξεροκέφαλη, ιδεαλίστρια, σκληροτράχηλη και πρόθυμη να θυσιαστεί για την οικογένειά της, αν χρειαστεί. Κάτι που πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον…

Σημείωση: Τα αποσπάσματα που βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στο άρθρο, προέρχονται από την πρόσφατη συνέντευξη της Samantha Smith στο TVLine.

Εσάς πως σας φαίνεται η Mary Winchester, τώρα που τη γνωρίσαμε κανονικά; Περιμένατε κάτι διαφορετικό από το χαρακτήρα; Ταυτίζεστε με τις αποφάσεις της ή σας σπάει τα νεύρα; Θεωρείτε ότι έχει μέλλον στη σειρά ή ότι θα την αποχαιρετήσουμε σύντομα; Πείτε μας τις σκέψεις σας στα σχόλιά σας παρακάτω…