Supernatural Ανασκόπηση 2016 | Τα καλύτερα & τα χειρότερα της χρονιάς

23
4

Supernatural Ανασκόπηση | Το 2016 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για τη σειρά μας. Έχοντας ήδη γράψει ιστορία κατακτώντας τον τίτλο της μακροβιότερης σειράς του είδους της στην Αμερική, και με πολλές επιστροφές (αλλά ευτυχώς όχι τόσες καταστροφές), το Supernatural συνεχίζει ακάθεκτο. Το 2016 έκλεισε μια ανάσα πριν το 250ο επεισόδιο. Εμείς εδώ στο Supernatural Greece κοιτάμε πίσω στη χρονιά που πέρασε και σας διαλέξαμε τα καλύτερα (αλλά και τα χειρότερα) του 2016.

Σημείωση: Στην παρούσα ανασκόπηση κάνουμε λόγο για τα επεισόδια από το 11×10 μέχρι το 12×08. Για να φρεσκάρετε τη μνήμη σας, ανατρέξτε στους οδηγούς επεισοδίων της 11ης και της 12ης σεζόν.


Top-3 καλύτερα επεισόδια

by Orestis

Χρόνια πολλά και καλά και εύχομαι το 2017 – πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα – να μας προσφέρει και ακόμα καλύτερα επεισόδια απ’ ότι το 2016. Προσωπικά – είμαι περισσότερο της 11ης σεζόν και με ευκολία διάλεξα από πέρυσι τα καλύτερα για το 2016. Οφείλω να παραδεχτώ ότι είμαι πλήρως ικανοποιημένος από τη χρονιά που μας πέρασε όσον αφορά το Supernatural. Δυσκολεύτηκα να βρω άσχημα επεισόδια, σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές. Πάμε να τα δούμε αναλυτικά:

Στον αριθμό 3 έχω το επεισόδιο 11×14. Ένα εκπληκτικό επεισόδιο που «έδεσε» Ανθρώπους των Γραμμάτων, με Εωσφόρο και ταξίδι στο χρόνο. Εκεί ο Λούσι βρίσκεται στο… σώμα του δοχείου του Κας και μετά από μάχη των δύο τους αποκαλύπτεται στον Σαμ ότι ο Διάβολος είναι και πάλι ελεύθερος. Μια αριστουργηματική ερμηνεία του Misha Collins όπου παίζει εναλλάξ Κας-Λούσι αλλά και τον Λούσι που… υποδύεται τον Κας. Εν τω μεταξύ, ο Ντιν είναι πίσω στον χρόνο σε ένα ναζιστικό υποβρύχιο και γνωρίζει την ΥΠΕΡΟΧΗ Ντελφίν. Ειλικρινά γιατί οι πολύ ωραίοι guest χαρακτήρες να πεθαίνουν έτσι; Η ίδια θυσιάζεται και έτσι ο Ντιν επιστρέφει στο παρόν μαζί με το Χέρι του Θεού. Δελφινάκι γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα! :'(

Νάμπερ του και ταξιδεύουμε πίσω στο επεισόδιο 11×22. Ο Θεός αποφασίζει πως πρέπει να παλέψουν με ό,τι έχουν την Αμάρα και έτσι ξεκινάει μια μάχη με την ιστορία. Δαίμονες, Άγγελοι, Διάβολος, Θεός, Winchesters, μάγισσες. Όλοι ενωμένοι ενάντια στην αδερφή του Θεού! Η Αμάρα καταφέρνει και μπαίνει στο Καταφύγιο των Σαμ & Ντιν αλλά πέφτει πάνω σε παγίδα. Ο Θεός προσπαθεί να την φυλακίσει ξανά και της ζητά συγγνώμη για όλα. Εκείνη όμως έχει απίστευτη δύναμη και παρ’ ότι ο Σαμ γίνεται φορέας του Σημαδιού του Κάιν, η Αμάρα αντιστρέφει το ξόρκι και (σχεδόν) σκοτώνει Τον Αδερφό της. Ένα cliffhanger αντάξιο των προσδοκιών, ενώ βρισκόμαστε ένα επεισόδιο πριν το τέλος…

Στον αριθμό 1 δεν χρειάζεται δεύτερη σκέψη. Δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτώ – 11×20. Απλά θυμήθηκα τις αντιδράσεις μου, ενώ βρισκόμουν σε εκείνο το απόμακρο φυλάκιο του Έβρου. Η μεγάλη αποκάλυψη του Θεού και εγώ να χτυπιέμαι ανάμεσα σε 5 φαντάρους και έναν ΕΠΟΠ που λογικά σκεφτόταν να με βγάλει I5. Μια εκπληκτική ερμηνεία από τον Rob Benedict και η στιγμή που περιμέναμε από την 4η σεζόν! Που είναι ο Θεός; Ουσιαστικά βρισκόταν πάντα ανάμεσα στους Winchesters και τους βοηθούσε, ενώ έβαλε και αυτός το λιθαράκι του για την παύση της Αποκάλυψης. Ένα επεισόδιο που άλλαξε την ιστορία της σειράς αλλά και την ιστορία της τηλεόρασης. Τόλμησε αυτό που καμιά άλλη δεν μπορεί ή φοβάται να κάνει, μας παρουσίασε τον ίδιο τον Παντοδύναμο και μας έδωσε ΚΑΙ απαντήσεις που ο άνθρωπος αναζητά εδώ και χιλιετίες. Όχι φυσικά πως έτσι είναι τα πράγματα, αλλά το Supernatural κατάφερε να προσεγγίσει το όλο θέμα με ευλάβεια και πολύ πειστικό τρόπο. Τέλος, ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ η σκηνή στην οποία ο «Τσακ» τραγουδά και οι Winchesters μαζί με μια ολόκληρη πόλη την γλιτώνουν και τα αδέρφια γνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό. Bonus: SAMULET!

 


Top-3 χειρότερα επεισόδια

by Orestis

Το χειρότερα επεισόδια νομίζω είναι μια καλή κατηγορία. Προφανές το σχόλιο σου θα μου πείτε. Όχι δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι είναι μια κατηγορία η οποία ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει. Δεν μπορείς πλέον να την «προσπεράσεις» και να μην την γράψεις. Και είναι και λογικό, το Supernatural είναι μια από τις γηραιότερες σειρές της Αμερικής και έχει καταφέρει να κρατά πολύ υψηλά τον πήχη. Δεν μπορεί όμως μετά από 12 χρόνια να έχει 23 άψογα επεισόδια. Τα χειρότερα που διάλεξα παρακάτω, ίσως είναι και άδικα, ίσως και όχι. Τι κάνει χειρότερο ένα επεισόδιο; Ίσως να διαφωνήσετε καθέτως με την λίστα μου, και αυτό διότι να θυμάστε κάποιο άλλο ως χειρότερο λόγω συγκυριών. Είτε λόγω πολλών αυτοτελών μαζί και σας ξίνισε, είτε πολύ απλά είχατε δει ένα επικό GoT πριν και πήγατε σε ένα αυτοτελές του SPN, είτε γιατί βρε αδερφέ δεν ήσασταν στις μέρες σας! Εγώ θα μιλήσω για επεισόδια τα οποία είχαν κακό γράψιμο, απαράδεκτη σκηνοθεσία και ηθοποιούς για γέλια…

Νουμεγό τρέ 11×19! Στο επεισόδιο βλέπουμε ένα ζευγάρι αντρών κυνηγών που ίσως ήταν και το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο στο επεισόδιο, χωρίς όμως οι ηθοποιοί να τα καταφέρνουν καλά ερμηνευτικά. Άντε και το τέρας. Από κει και πέρα είχαμε βαρετούς – κλισέ διαλόγους και καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα περιττό επεισόδιο μέσα στη σεζόν έτσι για να βγει και αυτή τη χρονιά. Δεν είδαμε κάτι πρωτότυπο και πρέπει να έχασα και λίγες σκηνές λόγω… βαθύ ύπνου.

두 번째 11×12. Δεν μπορώ ρε παιδιά αυτήν την Κλαίρ. Πέρα ότι μας χάλασε την 10η σεζόν, είναι και παντελώς αδιάφορη και σαν ηθοποιός. Θα γίνω κακός αλλά η μικρή ΔΕΝ κάνει. Δεν μπορεί να σταθεί στο Supernatural, ΟΥΤΕ μια φορά το χρόνο. Ο χαρακτήρας της δεν έχει κανένα μα κανένα ενδιαφέρον και δεν θυμάμαι επεισόδιο της στο οποίο το πρόσημο να ήταν θετικό. Οι σεναριογράφοι ξεκάθαρα προσπαθούν να την παρομοιάσουν με τις έφηβες οι οποίες έχουν κάποιον επαναστατικό χαρακτήρα στο αίμα τους, αλλά αυτό δεν βγαίνει σωστά στη σειρά. Δεν είναι σειρά η οποία θα στηριχθεί εκεί και κάθε φορά που την βλέπουμε να «διαφωνεί» με τον τρόπο της θέλω απλά να κλείσω το PC. Ένα τέρας – μια από τα ίδια (βρικόλακας) και ευτυχώς το επεισόδιο είχε την Τζόντι για να σωθεί η κατάσταση. Άλεξ και Κλαιρ δρόμο από τη σειρά! Βαρεθήκαμε τα εφηβικά δράματα σε μια σειρά 12 χρόνων. 

Νuméro unΣτην κορυφή της… αποτυχίας βρίσκεται το 12×05 και εδώ θα διαφωνήσετε ΠΟΛΛΟΙ. Εδώ θα γίνει μάχη, αλλά περιμένω ΣΩΣΤΕΣ αντιρρήσεις στα σχόλια. Για μένα πρόκειται για το χειρότερο επεισόδιο του 2016 και της 12ης σεζόν. Η «ανάσταση» του Χίτλερ δεν ήταν ακριβώς αυτή που περιμέναμε και τον είδαμε για μόλις 5 περίπου λεπτά. Το επεισόδιο έπρεπε να στηριχθεί επάνω του κι όμως τον είδαμε για μόλις 5(!) λεπτά. Το θετικό της υπόθεσης ήταν ο ηθοποιός που υποδύθηκε αυτό το ναζιστικό ρεμάλι. Από κει πέρα η σκηνοθεσία ήταν κωμικοτραγικά κουραστική και ΜΑΥΡΟ ΧΑΛΙ. Σε όλο το επεισόδιο είχαμε ένα σπαστικό κούνημα που ζαλιζόσουν ανά τρία λεπτά. Ούτε τα μούτρα του Μέτατρον όταν τον συρρίκνωσε η Αμάρα δεν ήταν έτσι. Η μεγάλη μάχη του επεισοδίου μεταξύ Dean, Sam & Thules ήταν τόσο βλακώδης και κακή που δεν καταλάβαινες ποιος δέρνει ποιον κι αν βλέπεις τους χαρακτήρες ή τους τύπους που τους ντουμπλάρουν. Η υπόθεση, τέλος, είχε πολύ μπλά-μπλά και ήταν υπερβολικά βαρετή που δεν με ένοιαξε καν αν θα τελειώσω ή όχι το επεισόδιο.


Top-5 αγαπημένες σκηνές

by Amalia

Νο5: Ο δαιμονισμός της Jody (12×06)

Αφήστε το απάνω στην Kim Rhodes να πάρει μια σκηνή άχαρου exposition και να τη φέρει μέχρι την πρώτη πεντάδα των αγαπημένων μου σκηνών για το 2016. Το καρδιοχτύπι για την επιβίωση της αγαπημένης μας Σερίφη τελείωσε όταν όλοι οι κυνηγοί συνεργάζονται για να ολοκληρώσουν τον εξορκισμό.

https://www.youtube.com/watch?v=eavsUhIgc-U

Νο4: O Εωσφόρος είναι ελεύθερος! (11×10)

Το 2016 μας καλωσόρισε με ένα από τα καλύτερα επεισόδια της 11ης σεζόν και με μια από τις πιο σοκαριστικές ανατροπές της σειράς, όπου αποκαλύπτεται ότι o Castiel έδωσε την άδεια στον Διάβολο να τον κυριεύσει. Ο Luci εμφανίζεται, σκοτώνει τη Rowena και παίρνει αιχμάλωτο τον Crowley – και οι Winchesters δεν έχουν πάρει χαμπάρι…

Νο3: O Dean αποχαιρετά τον Sam και τον Castiel πριν φύγει για να αντιμετωπίσει την Amara (11×23)

*Σνιφ, κλαψ, λυγμ*

https://www.youtube.com/watch?v=UKfGGawE_og

No2: O Dean κατηγορεί το Θεό ότι τους παράτησε (11×21)

Μια πολύ δυνατή σκηνή ανάμεσα στους Winchesters και τον Θεό, όπου ο Sam φανγκερλιάζει, αλλά ο Dean δεν μασάει, και κατηγορεί τον Chuck κατάμουτρα ότι παράτησε την ανθρωπότητα (και κατ’ επέκταση τους ίδιους). Εκείνος του θυμίζει να μην τον μπερδεύει με τον δικό τους πατέρα, κι εξηγεί τι σημαίνει να είσαι γονιός, κι ότι έπρεπε να αφήσει το δημιούργημά του να σταθεί στα δικά του πόδια. Ανατριχίλα all over…

No1: O Chuck αποκαλύπτεται στους Winchesters (11×20)

Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη σκηνή στο νούμερο ένα. Η μελωδική φωνή του Rob Benedict, σε συνδυασμό με τα συναισθηματικά λόγια του τραγουδιού και τη σημασία που έχει η εμφάνιση του Θεού σε αυτό το σημείο στη σειρά κάνουν αυτή όχι απλά μια από τις σημαντικότερες (και ομορφότερες) σκηνές της χρονιάς που πέρασε, αλλά όλης της 12χρονης πορείας του Supernatural…

 


Top-5 αγαπημένες ατάκες

by Sofia

No5: 11×10 The Devil in the Details
Rowena (to Crowley): I hate you because if I didn’t, I’d love you. But love? Love is weakness. And I’ll never be weak again.

Νομίζω ότι έχω καταστήσει αρκετά σαφές ότι δεν μου αρέσει η Ροβένα. Καθόλου. Η συγκεκριμένη φράση όμως είναι κάτι σαν… μια εξιλέωση. Δείχνει ότι είναι ένας πολύ βασανισμένος χαρακτήρας με βάθος. Ότι έφτασε εκεί που έφτασε φτύνοντας αίμα και ότι αναγκάστηκε να σκληρύνει για να μην ξαναπονέσει.

 

No4: 11×10 The Devil in the Details
Sam (to Lucifer): My answer is ‘No.’ This isn’t cuz of Dean or the past. This is about me having faith in my friends, having faith in my family. We will find a way. I’m ready to die. And I’m ready to watch people I love die. But I’m not ready to be your bitch.

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ είχα ανατριχιάσει σε αυτή τη σκηνή. Πέρα από το ότι δείχνει πόσο δυνατός έχει γίνει ο Σαμ πλέον (ίσως περισσότερο κι από τον Ντιν) και πόσο έχει ωριμάσει, είναι ουσιαστικά το νόημα όλης της σειράς μέσα σε λίγες λέξεις. «This is about me having faith in my friends, having faith in my family. We will find a way.»

 

No3: 11×22 We Happy Few
God (to Lucifer): I was supposed to love all creation equally. I wasn’t supposed to have favorites. But you, you were mine. I gave you the mark because I loved you the most. Because I thought you were strong enough to bear it. And when I saw that I was wrong, when I watched my choice devour my most cherished son, I hated myself. And so I punished you. And I am so sorry.

Αυτή η φράση εξηγεί γιατί εξαφανίστηκε ο Θεός, γιατί έγινε κακός ο Εωσφόρος και γιατί «έπεσε». Δείχνει πόσο εγωιστής είναι ο Θεός και πόσο αδύναμος να αντιμετωπίσει τα λάθη του (θα με ακούσει κανας θρησκευόμενος και θα φάω κράξιμο, το βλέπω). Εξηγεί ουσιαστικά ολόκληρη τη σειρά.

 

No2: 12×03 The Foundry
Mary: I know. In my head. But I’m still mourning them as I knew them. My baby Sam. My little boy Dean. Just feels like yesterday we were together in Heaven, and now I’m here, and John is gone and they’re gone. And every moment I spend with you reminds me of every moment I lost with them.

Είναι ο θρήνος μιας μάνας, μιας γυναίκας, που έχασε όλη της τη ζωή και ας είναι μες τα πόδια της. Μπορεί κανείς μας άραγε να φανταστεί πως είναι να κοιμάσαι και όταν ξυπνάς να έχουν περάσει 30+ χρόνια; Να βρίσκεις τον άντρα σου νεκρό, τα μωρά σου ολόκληρους μαντράχαλους και να έχουν ζήσει μια ζωή που δεν ήθελες ούτε να ξέρουν την ύπαρξη της; Ίσως θα έπρεπε να είναι πιο ψηλά στη λίστα, όμως….

 

No1: 11×20 Don’t Call Me Shurley
Metatron (to God): No, look. I know I’m a disappointment, but you’re wrong about humanity. They are your greatest creation because they’re better than you are. Yeah, sure, they’re weak and they cheat and steal and… destroy and disappoint. But they also give and create and they sing and dance and love. And above all, they never give up. But you do.

Ε λοιπόν το ότι θα έβαζα Metadouche σε top5 και μάλιστα στο νούμερο 1 δε το περίμενα (εκτός και αν ήταν «top5 πιο απαίσιων χαρακτήρων»). Όμως με αυτή τη φράση ο… μισητός μας Μέτατρον, έβαλε τα γυαλιά στον Θεό. Γιατί ναι, κατά κοινή παραδοχή το ανθρώπινο είδος είναι απαίσιο. Είναι αδύναμο, φοβάται το κάθε τι διαφορετικό, κλέβει, καταστρέφει και απογοητεύει. Αλλά είναι και υπέροχο! Δημιουργεί, δίνει, αγαπάει, τραγουδάει και χορεύει. Και ποτέ δεν εγκαταλείπει…

 


Μια χρονιά επιστροφών

by Amalia

Σε ένα 2016 γεμάτο επιστροφές, πως να ξεχωρίσεις την πιο hype επιστροφή της χρονιάς; ‘Νταξει, δεν πιστεύω να περίμενε κανείς ιαχές ενθουσιασμού με την επιστροφή του Metatron ή της Billie (μπλιεχ), αλλά όταν φτάνεις σε σημείο να προσπερνάς για το Νο1 τον Bobby Singer, τη Mama Winchester, ακόμα και τον ίδιο τον Εωσφόρο, καταλαβαίνεις ότι η επιστροφή που βασιλεύει σε όλες τις επιστροφές της χρονιάς πρέπει να είναι… θεϊκή! Κυριολεκτικά. Τη χρονιά που μας πέρασε γνωρίσαμε και επίσημα τον Θεό του Supernatural (επίσης γνωστό και ως Chuck), παιγμένο από τον μοναδικό Rob Benedict. Κι όλοι οι υπόλοιποι απλά ακολουθούν…

Αλλά, εκτός από τους πολυαγαπημένους χαρακτήρες που επέστρεψαν, γνωρίσαμε και κάμποσους καινούργιους από τους οποίους κάποιους δεν θα μας χάλαγε να ξαναδούμε…

Αξιομνημόνευτοι guests

by Amalia

Είναι κάποιοι χαρακτήρες που σου μένουν, ακόμα κι αν τους δεις μια φορά ρε παιδάκι μου… Για το 2016, νομίζω την παράσταση έκλεψε η Γαλλίδα κατάσκοπος Delphine του The Vessel, όπως τόνισε και ο Ορέστης παραπάνω. Πανέμορφη, badass και γενναία (αφού θυσιάστηκε για να σώσει την ανθρωπότητα), αλλά δυστυχώς, πιστή στην παράδοση του Supernatural με τους γυναικείους χαρακτήρες, μας άφησε νωρίς.

Το 2016 μας σύστησε και πολλούς νέους κυνηγούς τους οποίους (Chuck θέλοντος και σεναριογράφου επιτρέποντος) θα ήθελα να τους ξαναδούμε κάποια στιγμή στη σειρά. Καταρχάς, την Eileen Lahey του Into The Mystic, badass, αστεία, φοβερή χημεία με τον Sam, τι άλλο να θέλουμε από έναν γυναικείο χαρακτήρα στη σειρά; (Α, ναι, να μην πεθάνει!) Οι παντρεμένοι Cuevas του The Chitters μου άρεσαν επίσης, αν και ερμηνευτικά οι δυο ηθοποιοί δεν έχουν και πολλά να δώσουν, δυστυχώς. Δυο ακόμα χαρακτήρες που ξεχωρίζω από τη χρονιά που πέρασε, και τους οποίους θα ήθελα να ξαναδώ κάποια στιγμή, είναι τα δίδυμα Max & Alicia από το Celebrating the Life of Asa Fox – κυνηγοί και μάγοι, ένας συνδυασμός που δεν είχαμε ξαναδεί στη σειρά και θα ήθελα να εξερευνηθεί παραπάνω…

Μέσα στο 2016, ο Luci μας άλλαξε κάμποσα δοχεία. Κάποια μας ήταν γνώριμα από τα παλιά (Mark Pellegrino και Misha Collins ‘κονταροχτυπήθηκαν’ για το ποιος θα είναι ο καλύτερος Διάβολος κι ο αγώνας τελείωσε με ισοπαλία), αλλά οι νέες φάτσες ήταν αυτές που μας τράβηξαν την προσοχή γιατί είχαμε περιέργεια να δουμε αν θα τα καταφέρουν. Προσωπικά, πιστεύω ότι ο Rick Springfield δεν κατάφερε να επικοινωνήσει το δέος που οφείλει να προκαλεί ο Εωσφόρος (παρόλο που το όλο ροκ στιλάκι ταίριαζε πάρα πολύ στον Διάβολο). Αυτός που με εξέπληξε ως Εωσφόρος ήταν ο David Chisum στο LOTUS, ερμηνευτικά λιτός αλλά απειλητικός όσο απαιτεί ο ρόλος του, πέρασε αβίαστα μέσα στο πετσί του Σκοτεινού Πρίγκιπα! Και τον έκανε και μπαμπά! 😉

Αλλά επειδή αξιομνημόνευτος δεν σημαίνει πάντα και καλός, θα κλείσω τη σημερινή ανασκόπηση με τον πιο αμφιλεγόμενο χαρακτήρα της χρονιάς (θα μπορούσε να είναι η Lady Toni, αλλά άλλος έχει τα πρωτεία), ο οποίος ήταν βασισμένος σε ένα εξίσου αμφιλεγόμενο ιστορικό πρόσωπο: ο λόγος για τον Αδόλφο Χίτλερ του προαναφερθέντος The One You’ve Been Waiting For (καθόλου άδικα No1 στη λίστα του Ορέστη με τα χειρότερα επεισόδια για το 2016). Η ιστορία ξέρουμε γιατί μισεί τον Χίτλερ. Φέτος ήταν η ώρα του να μισηθεί κι από ένα fandom. Δεν ξέρω τι ήταν χειρότερο, το ότι εμφανίστηκε για 5 λεπτά σε ένα επεισόδιο αχταρμά ή το ότι ερμηνεύτηκε τόσο υστερικά από τον Gil Darnell; Όπως και να έχει, μας άφησε με μια γεύση απογοήτευσης που όμοιά της είχαμε να νοιώσουμε από τότε που ο Garth έγινε λυκάνθρωπος…

Σειρά σας τώρα να μας πείτε ποιά ήταν αυτά τα σημεία που σας έμειναν από τη χρονιά που φεύγει. Περιμένουμε τα σχόλιά σας και, μέχρι τότε, σας ευχόμαστε καλή χρονιά!