My Super-Watchlist | Δεκέμβριος ’22: Χριστουγεννιάτικα ρομάντζα και επικές μάχες

Καλύτερα Επεισόδια του SPN

Τελευταία Σχόλια

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει το ρομαντικό μου και αφήνω (λίγο) στην άκρη το fantasy για να εστιάσω στις αισθηματικές κωμωδίες. Τις περισσότερες φορές καταλήγω να καταριέμαι το σεναριογράφο που μου ανέβασε το γλυκαιμικό δείκτη ή μου κάτεβασε το IQ, αλλά έχει τύχει και να ανακαλύψω κάποια πολύ χαριτωμένα διαμαντάκια που μου ζεσταίνουν την καρδούλα. Οι ταινίες του είδους που διάλεξα να δω φέτος δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου, αλλά μια ρομαντική σειρά κατάφερε να φτάσει στο Νο1 του Δεκέμβρη! Στις υπόλοιπες θέσεις της watchlist αυτού του μήνα θα βρείτε υπερήρωες, ξωτικά και λοιπά υπερφυσικά πλάσματα, και τους κατοίκους δυο δυστοπικών κόσμων (ο ένας τούρκικος κι ο άλλος ελληνικός). Την εντεκάδα συμπληρώνει μια ελληνική σειρά (που *δεν* είναι το Maestro). Πάμε να σχολιάσουμε ένα-ένα όλα όσα είδα τις τελευταίες 31 μέρες, ξεκινώντας από το πιο αδύναμο…

***

#11The Noel Diary – ταινία

Συγκριτικά με τις υπόλοιπες χριστουγεννιάτικες ταινίες που είδα, αυτή είχε τα φόντα να είναι η καλύτερη αλλά έχασε στα σημεία. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει εξαιρετική χημεία, και ήμουν διατεθειμένη να παραβλέψω κάποιες αφελείς σκηνοθετικές στιγμές (πχ. το όμορφο slo-mo πλάνο της πρωταγωνίστριας να περιμένει χωρίς λόγο μέσα στο χιόνι μόνη της για ώρες όσο ο “αγαπημένος” γεφυρώνει τις σχέσεις του με τον πατέρα του), γιατί αυτές οι γλυκανάλατες λεπτομέρειες είναι που βάζουν την… ενοχή στην απόλαυση του είδους! Υπάρχει, όμως, ένα κλισέ που είναι το κόκκινο πανί μου: δεν αντέχω να βλέπω ιστορίες που ωραιοποιούν την απιστία. Ακόμη κι αν δεχτώ ότι ένα ολιγοήμερο ρομάντζο, που υπερνικά de facto μια υπάρχουσα τελματωμένη σχέση, μπορεί να γεννήσει έναν μεγάλο έρωτα, δεν μπορώ να συγχωρήσω τους σεναριογράφους που δεν δίνουν στους χαρακτήρες τους τη συναισθηματική ωριμότητα να κάνουν το σωστό για να μπορεί ο θεατής να πει ότι το αξίζουν το happy end που τους δίνεται απλόχερα!

#10 The Holiday Calendar – ταινία

Νεαρή φωτογράφος που βρίσκεται σε τέλμα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, συνειδητοποιεί κατά τη διάρκεια των γιορτών ότι είναι ερωτευμένη με τον καλύτερό της φίλο, χάρη σε ένα “μαγικό” ημερολόγιο. Ναι, η ταινία είναι ακριβως όσο κλισέ ακούγεται. Αν ξέρεις τι βαζεις να δεις, δεν θα απογοητευτείς, αλλά φυσικά δεν είναι και κάτι που θα θυμάσαι με το που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους.

#9 Christmas With You – ταινία

Η Aimee Garcia είναι απλά απολαυστική ως 40άρα (κι ας μην της φαίνεται καθόλου) ποπ-τραγουδίστρια που νοιώθει να παραγκωνίζεται από τις νεαρότερες συναδέλφους τις και, ψαχνοντας απεγνωσμένα τρόπο να βελτιώσει την εικόνα της, φτάνει στην πόρτα ενός χήρου δασκάλου μουσικής και της έφηβης κόρης του. Ο συμπρωταγωνιστής της, Freddie Prinze Jr., όμως, είναι το ακριβώς αντίθετο από από που χρειάζεται μια ρομαντική ταινία: φαίνεται βαριεστημένος και γερασμένος πριν την ώρα του. Η χημεία τους είναι ανύπαρκτη κι έτσι η κατάληξη του ρομάντζου τους φαντάζει ακόμη πιο βεβιασμένη από ό,τι μας έχουν συνηθίσει τα κλισέ του είδους…

#8 Smiley – νέα σειρά

Το πιο μισητό ( ; ) emoji στέκεται αφορμή για να γνωριστούν και να ερωτευτούν δυο άνδρες πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Αυτή η ισπανική rom-com βλέπεται ευχάριστα και προσφέρει κάποιες ‘πικάντικες’ σκηνές, αλλά και κάποιες πολύ αληθινές και συγκινητικές στιγμές. Όλως περιέργως, θεωρώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι το χειρότερο κομμάτι της σειράς, γιατί αν υπάρχει ένα κλισέ του είδους που απεχθάνομαι περισσότερο από την προαναφερθείσα ωραιοποίηση της απιστίας, είναι τα ξεκάρφωτα συναισθήματα. Ο Àlex κι ο Bruno δεν έχουν τίποτα κοινό και η διάδρασή τους περιορίζεται στη μια φορά που κάνουν σεξ. Παρόλα αυτά, μέχρι το τέλος της σεζόν (η οποία καλύπτει το διάστημα των χριστουγεννιάτικων γιορτών) δηλώνουν σφόδρα ερωτευμένοι, αν και είναι ζήτημα να έχουν ανταλλάξει 3 λέξεις που δεν ήταν ειρωνείες ή προσβολές. Το ρομάντζο τους δεν έχει λογική βάση, και γι’αυτό το λόγο δεν ήταν αυτοί που τελικά με κράτησαν στη σειρά, αλλά οι περιφερειακοί χαρακτήρες που αντιστέκονται στα στερεότυπα και δίνουν subplots ειλικρινή και προσγειωμένα.

#7 Superman and Lois – season 2

Είχα αφήσει την ολοκλήρωση της σεζόν εδώ και αρκετούς μήνες στον πάγο, γιατί πάντα υπήρχε κάτι καλύτερο να δω. Στο σύνολό της αυτός ο κύκλος επεισοδίων με απογοήτευσε σε σχέση με τον πρώτο, και τα τελευταια επεισόδια δεν μου άλλαξαν αυτή τη γνώμη. Η σειρά συνεχίζει να διαχειρίζεται καλύτερα το “οικογενειακό δράμα” από ότι την… υπερηρωική δράση. Η Big Bad της σεζόν ήταν αδιάφορη και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι σκηνοθέτες το γεγονός ότι το Smallville του Kansas (σαν να λέμε Μακρακώμη Φθιώτιδας) γίνεται κάθε τρεις και λίγο το επίκεντρο κάποια διασυμπαντικής κρίσης, και διαχειρίζονται την -δήμαρχο πια- Lana Lang ως κάποιο είδος σωτήρα του λαού από το πουθενά, ζορίζει σε σημείο αφόρητο την άρση της δυσπιστίας μου. Δεν έχω χάσει ακόμη την όρεξή μου για τη συνέχεια της σειράς, αλλά δεν έχω και τον ενθουσιασμό που είχα μετά την 1η σεζόν. Η 3η με ιντριγκάρει κυρίως για το επερχόμενο recast του Jonathan Kent (ο οποίος είναι ο αγαπημένος μου παρεμπιπτόντως). Ελπίζω η αντικατάσταση του Jordan Elsass να σημάνει και μια γενικότερη σεναριακή ανανέωση. Μπορεί, βεβαια, και να σημάνει την πλήρη κατάρρευση. Το Μάρτιο θα δούμε…

#6 The Witcher: Blood Origin – μίνι σειρά

Σαν prequel του The Witcher, προσωπικά δεν με απογοήτευσε — γιατί, έτσι κι αλλιώς, η μαμά-σειρά έχει φροντίσει ο πήχης μου για το franchise να είναι αρκετά χαμηλά — και πέρασα ευχάριστα ένα τετράωρο βλέποντας μια εύπεπτη σειρά επικής φαντασίας. Οι χαρακτήρες είναι όλοι ενδιαφέροντες, όμως, σε μόλις 4 επεισόδια δεν πρόλαβαν να αναπτυχθούν σχεδόν καθόλου και η πλούσια ιστορία που τους συνοδεύει έμεινε στον αέρα. Η αφήγηση ήθελε τουλάχιστον τα διπλάσια επεισόδια για να εξελιχθεί ομαλά. Στα μάτια του μέσου θεατή, το όλο εγχείρημα, φαντάζει ξεκάθαρα ως απλή αρπαχτή που είχε ως μοναδικό λόγο ύπαρξης το σετάρισμα κάποιων σεναριακών κομματιών της επερχόμενης 3ης σεζόν της αρχικής σειράς.

#5 Τα Νούμερα – νέα σειρά

Σύμφωνα με την επίσημη περίγραφή της σειράς στο ErtFlix, “Τα Νούμερα είναι ένα υβρίδιο κωμικών καταστάσεων, τρελής σάτιρας και μουσικοχορευτικού θεάματος”. Πρόκειται για μια σουρεαλιστική μουσική κωμωδία, από τον Φοίβο Δεληβοριά και το Σπύρο Κρίμπαλη, που προσπαθεί να γεφυρώσει όλα τα είδη μουσικής χωρίς ελιτισμό, και να κάνει ταυτόχρονα σοβαρό κοινωνικό σχόλιο. Σε κάποια σημεία το πετυχαίνει πολύ έξυπνα κι εύστοχα, αλλά σε άλλα βγάζει μάτι ότι είναι γραμμένη από τον κλασικό θείο “εγώ θα καθίσω με τη νεολαία”. Γενικά, πάντως, είναι μια ειλικρινής προσπάθεια, μια διασκεδαστική και διαφορετική σειρά, ένα από τα καλά δείγματα της ασθμαίνουσας σύγχρονης ελληνικής τηλεόρασης.

#4 Dragon Age: Absolution – νέα σειρά

Στο πνεύμα του The Legend of Vox Machina, και με παρόμοια αισθητική και θεματολογία, αυτό εδώ το animation ξεχωρίζει από τον σωρό των άπειρων προσαρμογών γνωστών fantasy franchises, με ένα πολύ καλό καστ και μια ελκυστική ιστορία. Μπορεί να μην είναι τόσο μαγευτικό και πολυεπίπεδο όσο το Arcane ή τόσο τολμηρό όσο το Castlevania, και να μην δίνει αρκετό χρόνο στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν μέσα στην φρενήρη ταχύτητα της αποστολής τους, έχει όμως όμορφη σχεδίαση και ένα αρκετά στοχευμένο γράψιμο ώστε να βοηθά το θεατή να παραβλέψει τα αφηγηματικά κενά και να θέλει να δει τη συνέχεια!

#3 Sicak Kafa (Hot Skull ) – νέα σειρά

Σε έναν δυστοπικό κόσμο, όπου η κοινωνία έχει σχεδόν καταρρεύσει εξαιτίας μιας πανδημίας που εξαπλώνεται μέσω του προφορικού λόγου, κι ένα τυρρανικό καθεστώς έχει εδραιωθεί στην εξουσία, ένας γλωσσολόγος με ανοσία προσπαθεί να ξεσκεπάσει την αλήθεια. Τουρκική post-apocalyptic σειρά του Netflix, που είναι μεν βασισμένη σε βιβλίο που γράφτηκε το ’16, αλλά είναι σαν να γράφτηκε για την πανδημία COVID-19! Το επίπεδο παραγωγής είναι υψηλό και οι ηθοποιοί πολύ καλοί. Στο σενάριο είναι που υπάρχουν κάποια προβλήματα. Το πρώτο μισό της σεζόν, όπου χτιζόταν ακόμη το μυστήριο και οι χαρακτήρες, ήταν πολύ καλό, αλλά η αφηγηματική συνοχή χάθηκε στο δεύτερο μισό και οι χαρακτήρες έμειναν ημιτελείς. Η ιδέα μιας μυστηριώδους νευρολογικής ασθένειας, που μεταδίδεται άμεσα μέσω της ομιλίας, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά η σειρά την εξερευνά επιφανειακά, και αφήνει πολλά κενά. Το cliffhanger του τελευταίου επεισοδίου υπόσχεται μια πιο ενδελεχή ματιά σε αυτόν τον κόσμο, την οποία θα ήθελα πολύ, αλλά η προϊστορία του Netflix με τις μη-αμερικανικές σειρές δεν με γεμίζει αισιοδοξία για να περιμένω ότι θα την έχουμε τελικά…

#2 Μήλα – ταινία

Σε μια παράλληλη ελληνική πραγματικότητα υπάρχουν καθημερινά κρούσματα ανθρώπων που χάνουν παντελώς τη μνήμη τους και, όσοι από αυτούς θέλουν, μπορούν να συμμετάσχουν σε ένα πειραματικό πρόγραμμα “επανένταξης”, όπου ουσιαστικά μαθαίνουν τη ζωή από την αρχή. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Χρήστος Νίκου, στο ευοίωνο ντεμπούτο του, χρησιμοποιεί ένα ουδέτερο αφαιρετικό στιλ για να υπογραμμίσει τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητα της ιστορίας του. Σε πρώτο επίπεδο η ταινία μοιάζει με κοινωνικό σχόλιο με θέμα την αποξένωση της σημερινής κοινωνίας, αλλά εξελίσσεται σε παραβολή για τη θλίψη και την αβάσταχτη μοναξιά. Η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι εξαιρετική και η προσέγγιση του Νίκου ενδιαφέρουσα. Οι ερμηνείες, όμως, είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα, για εμένα. Ο πρωταγωνιστής Άρης Σερβετάλης ήταν ενσυνείδητα υποτονικός και μουδιασμένος, είμαι σίγουρη ότι ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε ο σκηνοθέτης (ειδικά αν λάβουμε υπόψη την αποκάλυψη του φινάλε), βέβαια, προσωπικά, με κούρασε ελαφρώς αυτή η μονοτονία. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δυστυχώς, ήταν επιπέδου σχολικής παράστασης, σε σημείο να μου χαλάσουν την εμπειρία της ταινίας. Τα Μήλα είχαν τα φόντα να είναι ένα από τα highlights της χρονιάς μου, αλλά έχασαν στα σημεία τελικά…

#1 The Flatshare – μίνι σειρα

Δυο millennials κάνουν μια ιδιόρρυθμη συμφωνία διαβίωσης: θα “συγκατοικήσουν” σε μία γκαρσονιέρα με ένα υπνοδωμάτιο, με την προϋπόθεση ότι δεν θα διασταυρωθούν ποτέ. Η πληθωρική Tiffany της Jessica Brown Findlay κι ο στωικός Leon του Anthony Welsh είναι τα ετερώνυμα που αναπόφευκτα έλκονται και η χημεία τους είναι η κινητήρια δύναμη της αφήγησης. H κεντρική ιδέα είναι τόσο σουρεαλιστικά τραβηγμένη από τα μαλλιά, και όπως καταλαβαίνετε, δημιουργεί αναπόφευκτα τόσες σεναριακές τρύπες, που δεν περίμενες ποτέ να λειτουργήσει σωστά η σειρά, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο τα καταφέρνει. Κι αυτό γιατί ενστερνίζεται τον παραλογισμό της και ξεχωρίζει από το σωρό των rom-coms χάρη στο τσαχπίνικο σεναριακό τέχνασμα των ιδιόχειρων σημειωμάτων που αφήνουν ο ένας συγκάτοικος στον άλλο, αλλά κυρίως στο ότι στον πυρήνα της πλοκής βρίσκεται ένας δικαστικός αγώνας που προσφέρει την απαραίτητα δραματική βαρύτητα στη σειρά, και ταυτόχρονα τη βοηθά να κάνει το κοινωνικό σχόλιο που θέλει. Στην όψη, ίσως θυμίσει σε κάποιους το πολύχρωμο και ανάλαφρο Emily in Paris, αλλά με το βρετανικό του φλέγμα και τους πολυεπίπεδους διαλόγους του, αποδεικνύει ότι έχει καρδιά και ουσία.

Καλή χρονιά να έχουμε και ραντεβού πάλι εδώ τέλη Γενάρη για να δούμε πως θα τα πάει η Super-Watchlist τον πρώτο μήνα του 2023! Μέχρι να τα ξαναπούμε, για πείτε μου, τι παρακολουθήσατε εσείς μέσα στο Δεκέμβρη;

Subscribe
Notify of
guest

0 Σχόλια
Inline Feedbacks
Δείτε όλα τα σχόλια

Τελευταία Άρθρα

Καλύτερα Επεισόδια The Winchesters

Amalia
Amalia
Με θυμάμαι να βλέπω ξένες ταινίες και σειρές πριν μάθω καλά-καλά να διαβάζω τους υπότιτλους. Αγαπημένο είδος ήταν πάντα το fantasy/sci-fi (βλ. μαγισσούλες, φαντασματάκια, υπερδυνάμεις, και τα συναφή). Ανακάλυψα το Supernatural το 2008 και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Άρχισα να γράφω για το Supernatural Greece το καλοκαίρι του 2014. Δύο πράγματα πράγματα που πρέπει να ξέρετε για εμένα: λατρεύω την ποπ-κουλτούρα και τον Dean Winchester!

Περισσότερα Άρθρα