Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά σας καλωσορίζω στη στήλη My Super-Watchlist, την ολοδική μου γωνίτσα στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα τις σειρές και τις ταινίες που παρακολουθώ.
Πάμε, λοιπόν, να σας γράψω δυο λογάκια (ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα μέσα στον πιο… ερωτικό μήνα του ’25. Όπως πάντα, η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά από το πιο αδύναμο entry και σήμερα, εντελώς τυχαία, όλες οι επιλογές έχουν να κάνουν με τον έρωτα ή… τον (μεταφορικό) πόλεμο.
Νέο feature: Οι καρδούλες ♥ στο τέλος κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 5, σημαίνει ότι λάτρεψα! Αν, πάλι δείτε ▬ θα καταλάβετε ότι δεν πήγε και πολύ καλά το πράμα…
#5 I Want You Back (ταινία)
Δυο φρεσκοχωρισμένοι 30άρηδες συμμαχούν για να σαμποτάρουν τις νέες σχέσεις των πρώην τους, με την ελπίδα ότι θα τους κερδίσουν πίσω.
Πρόκειται για μια χαριτωμένη rom-com, τίποτα περισσοτερο, τίποτα λιγότερο. Αντίθετα με άλλες ταινίες του είδους, έχει καλογραμμένους χαρακτήρες και κάποιες πραγματικά αστείες στιγμές, μαζί με τις τρυφερές. Ο Charlie Day και η Jenny Slate έχουν χημεία, ενώ οι Scott Eastwood και Gina Rodriguez έχουν κάποιες χιουμοριστικές σκηνές ως αντικείμενα του πόθου των δυο πρωταγωνιστών που είναι κάθε άλλο παρά τέλειοι. Το τελευταίο 10λεπτο είναι ένα βαρετό κλείσιμο σε μια κατά τα άλλα πολύ ευχάριστη ταινία-πασατέμπο. ♥♥♥
#4 Kevin Can F** Himself (σειρά, 1ος κύκλος)
Η Allison είναι μια γυναίκα που πασχίζει να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της μέσα στον δυστυχισμένο γάμο της με τον παλιμπαιδίζοντα ναρκισσιστή Kevin.
Θα ξεκινήσω αναγνωρίζοντας πως η κεντρική ιδέα της δημιουργού Valerie Armstrong για το KCFH είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου των τελευταίων χρόνων. Η σειρά γράφτηκε ως μια τύποις “εκδίκηση” για τα όσα διαδραματίστηκαν μπροστά -και κυρίως πίσω- από τις κάμερες στο διαβόητο sitcom Kevin Can Wait του 2016. Λατρεύω το ότι επιχειρεί να σκιαγραφήσει τη σιωπηλή απελπισία της αρχετυπικής συζύγου ενός sitcom, καθώς και να ξεγυμνώσει την κοινωνιοπάθεια των περισσότερων ανδρών πρωταγωνιστών τους. Όπως λέγαμε για το Wandavision, έτσι και στο KCFH είναι προαπαιτουμενη η βασική γνώση των συμβάσεων μιας κωμωδίας καταστάσεων και η αναγνώριση του ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες αυτού του τηλεοπτικού είδους υπήρξαν παραδοσιακά παγιδευμένοι σε άχαρους δεύτερους ρόλους και τοξικούς τηλεοπτικούς γάμους, στεκόμενες με χαμόγελο στο πλευρό συζύγων που στην πραγματική ζωή θα χαρακτηρίζαμε ψυχολογικά βίαιους. Το ένα πρόσωπο του KCFH είναι μια παλιομοδίτικη, ζωηρόχρωμη, σαχλοκωμωδία, με τον Kevin του τίτλου να προκαλεί την αγανάκτηση της γυναίκας του με τα καμώματά του. Μόλις, όμως, εκείνη μένει μόνη της, όλα σκοτεινιάσουν, το γέλιο-κονσέρβα και το χρώμα εξαφανίζονται και δίνουν τη θέση τους στο πιο στριφνό πρόσωπο της σειράς. Η Allison ζει σε μια μουντή πραγματικότητα και παραπατά ανάμεσα στο ανείπωτο μίσος για το σύζυγό της και στην πλήρη αδυναμία να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη για τις πράξεις και τη ζωή της. Ο Kevin είναι απεχθής εξαρχής, αλλά όσο γνωρίζεις την Allison τόσο χάνεται η συμπόνοια κι ο οίκτος που ένοιωσες για εκείνη στην αρχή και φτάνεις μέχρι το τέλος της σεζόν να αναρωτιέσαι ποιόν από τους δυο αντιπαθείς περισσότερο. Η αρχή των αδυναμιών της σειράς ξεκινά από την επιλογή να είναι μονόωρα τα επεισόδια. Η Allison είναι παγιδευμένη σε ένα κακό sitcom, και ενώ αρχικά είναι επιτακτική η ανάγκη αμφιταλάντευσης του θεατή μεταξύ των αηδιαστικά χαρωπών σεκάνς του sitcom που επικεντρώνονται στον Kevin και των βασαντιστικά άχρωμων σκηνών που ακολουθούν την Allison, για να εδραιωθεί η αντίθεση, γρήγορα η κακή ποιότητα των sitcom κομματιών (είτε επιτηδευμένη είτε όχι) κουράζει. Ακόμη κι αν αναγνωρίσω πως πρόκειται για μια πιστή αναπαράσταση μιας κωμωδίας που θα τσίμπαγε άνετα 5 σεζόν αν ήμασταν στα 90s, μια κακή σειρά είναι μια κακή σειρά — και δεν εκτιμώ καθόλου το ότι οι συντελεστές με “αναγκάζουν” να ανεχτώ μισό επεισόδιο που μετά βίας βλέπεται, για να μπορέσω να παρακολουθήσω το υπόλοιπο μισό που έχει το πραγματικό ενδιαφέρον (κυρίως χάρη στην εξαιρετική Annie Murphy). Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της σειράς είναι ότι δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί το ότι βγάζει την πρωταγωνίστριά της από τα κλισέ του sitcom μόνο και μόνο για να την πετάξει σε ένα άλλο είδος οπτικών και αφηγηματικών κλισέ. Θεωρεί ότι μας δείχνει την Allison στον “αληθινό” κόσμο, αλλά ουσιαστιικά την μεταφέρει σε μια πιο “indie” δραμεντί. Το ακόμη χειρότερο είναι ότι ούτε εκεί υπάρχει κάτι αυθεντικό ή πρωτότυπο. Η σειρά ρίχνει αιχμές στο χολιγουντιανό σύστημα που παράγει κακές κωμωδίες σωρηδόν, στους διαφημιστές που τις κρατούν στην επικαιρότητα, στο κοινό που τις κάνει επιτυχίες, ακόμη και στους Kevin και τις Allison αυτού του κόσμου, κι όλα αυτά ακούγονται πολύ meta και οξυδερκή, και στη θεωρία αποτελούν δέλεαρ για να πιάσεις τη σειρά, αλλά στην πράξη, βλέπεις ότι απλά αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο πόσο αστεία θα μπορούσε να γίνει και στο πόσο δραματική θα ήθελε να είναι. Ελπίζω στη δεύτερη (και τελευταία) σεζόν της, η σειρά να καταφέρει να δικαιώσει την κεντρική ιδέα της. ♥♥♥
#3 I, Tonya (ταινία)
Η πατινέζ Tonya Harding ανελίσσεται στην κατάταξη του Αμερικανικού Πρωταθλήματος Καλλιτεχνικού Πατινάζ, αλλά το μέλλον της στο άθλημα μοιάζει αβέβαιο εξαιτίας του πρώην άνδρα της.
Η ιστορία μιας -άγνωστης σε εμένα- πατινέζ δύσκολα θα ήταν μέσα στις κινηματογραφικές επιλογές μου αν δεν πρωταγωνιστούσαν δυο ηθοποιοί που εκτιμώ πολύ. Ήρθα για την Margot Robbie και τον Sebastian Stan, λοιπόν, αλλά τελικά έμεινα για την Alison Janey, που δίνει ρέστα ως η τοξική μητέρα της πρωταγωνίστριας. Παρόλο που πλασάρεται ως βιογραφία, σκηνοθέτης και σεναριογράφος παίρνουν αρκετές ελευθερίες με τα αληθινά γεγονότα και τους ανθρώπους που απεικονίζονται. Για τους σκληρούς επικριτές της διαβόητης πρωταθλήτριας, αυτή η ταινία δεν είναι παρά ένα ξέπλυμα, μια ντροπιαστική προσπάθεια να την παρουσιάσουν ως θύμα. Αν μπορείς να παραβλέψεις το αμφιλεγόμενο ιστορικό υπόβαθρο (και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες της ταινίας είναι πρόσωπα που βρίσκονται ακόμη εν ζωή), πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία με έξυπνη σκηνοθεσία, υπέροχα κοστούμια και αίσθηση 80s, και πολύ δυνατές ερμηνείες, που της αξίζει έστω μια προβολή. ♥♥♥♥
#2 My Lady Jane (σειρά, 1ος κύκλος)
Η Λαίδη Jane Grey κι ο συζυγός της, Guildford, ζουν κατά τη βασιλεία του Εδουάρδου, γιού του Ερρίκου του 8ου. Η Jane κηρύσσεται αναπάντεχα βασίλισσα εν μια νυκτί και γίνεται στόχος εγκληματιών που θέλουν να της πάρουν το θρόνο... και το κεφάλι της!
Προωθήθηκε ως “η απάντηση του Amazon στο Bridgerton του Netflix” και εξαιτίας αυτής της απλουστευτικής σύγκρισης, που συνδυάστηκε με τον ανέμπνευστο τίτλο και την πλήρη απουσία στις διαφημίσεις της σημαντικής λεπτομέρειας ότι πρόκειται για σάτιρα ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (κι όχι απλά για ένα ψευδοϊστορικό soft porno), σνόμπαρα για πάνω από 6 μήνες αυτό εδώ το κωμικό διαμαντάκι! Προσαρμόζει την θλιβερή ιστορία της έφηβης Λαίδης Jane Grey, που υπήρξε η πρώτη βασίλισσα της Αγγλίας — για μόλις εννέα μέρες, πριν την εκτελέσουν, μαζί με τον σύζυγό της, για εσχάτη προδοσία. Η σειρά θα είχε κερδίσει περισσότερο κοινό αν συγκρινόταν εξαρχής με το Galavant του ABC ή με το The Great του Hulu, αφού εργαλειοποιεί υπέρ της τις ιστορικές ανακρίβειες, τους αναχρονισμούς και τα κλισέ της, για να χτίσει μια διασκεδαστκή, πανέξυπνη και καυστική αφήγηση. Η αληθινή τραγωδία του νεαρού βασιλικού ζεύγους δίνει έμπνευση για μια μαγική ερωτική ιστορία, γεμάτη χιούμορ, φεμινισμό και αξιολάτρευτους χαρακτήρες (όλοι βασισμένοι σε υπαρκτά πρόσωπα). Η χημεία του πρωταγωνιστικού ζευγαριού είναι εξαιρετική, αλλά δεν επισκιάζει κανέναν από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Η Kate O’Flynn είναι απολαυστική ως η κακίστρω αδελφή του βασιλιά που εποφθαλμιά τον θρόνο (η γνωστή “Bloody Mary” της βρετανικής ιστορίας), αλλά την παράσταση κλέβει η φωνή του Oliver Chris, που καταφέρνει να εξυψώσει τον άχαρο ρόλο του Αφηγητή στον πιο αστείο της σειράς! Παρόλο που η πρώτη σεζόν λειτουργεί ως αυτοτελής, το κόψιμο της σειράς πόνεσε πολύ. Μακάρι το Amazon να είχε τη διορατικότητα να δώσει σε αυτή την πρωτότυπη κωμωδία φαντασίας μια κανονική ευκαιρία να χτίσει το κοινό της… ♥♥♥♥
#1 All Of Us Strangers
Ένας σεναριογράφος γυρνά πίσω στο πατρικό του και στο επίπονο παρελθόν του. Ταυτόχρονα, ξεκινά μια νέα σχέση με τον γείτονά του και ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη νέο τρόπο για να κλείσει το τραύμα της απώλειας των γονιών του πριν 30 χρόνια.
Όπως συνέβη και με το #2, ξεκίνησα αυτην την ταινία αγνοώντας ότι πρόκειται για μια ιστορία φαντασίας. Περίμενα ένα απλό queer love story κι αυτό που πήρα ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Είναι μια από τις πιο τρυφερές ερωτικές ιστορίες του σύγχρονου κινηματογράφου, αν και πολλοί θα την αγνοήσουν λόγω της “gay θεματολογίας”. Σκηνοθετημένο από τον Andrew Haigh, και βασισμένο εν μέρει σε ένα μυθιστόρημα του Ιάπωνα Taichi Yamada, ακολουθεί τον καταθλιπτικό πρωταγωνιστή του, τον Adam, ο οποίος ζει σε ένα απόκοσμα ήσυχο κτίριο στο Λονδίνο, όπου γνωρίζει τον μυστηριώδη Harry. Η σχέση τους εξελίσσεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα σχεδόν μεταφυσική, ενώ ο Adam έρχεται αντιμέτωπος με μνήμες από τους γονείς του και τις συζητήσεις που δεν πρόλαβε να κάνει μαζί τους. Συνοδεύοντας τον Adam, ο θεατής κάνει ένα ταξίδι στο πένθος, στην αγάπη, στα ανείπωτα, σε κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, και φτάνει στην κάθαρση ενός υπέροχα ζοφερού τέλους που παραμένει ανοιχτό σε διαφορετικές αποδόσεις. Η ταινία ξεχωρίζει για την κινηματογραφική της αισθητική, με προσεγμένες συνθέσεις, ονειρικό μοντάζ και χρήση μαγικού ρεαλισμού, για τις καταπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών (δεν περίμενα τίποτα λιγότερο, φυσικά, ούτε από τον Andrew Scott, ούτε από τον Paul Mescal), ενώ η μουσική των Frankie Goes to Hollywood προσθέτει στη συναισθηματική της δύναμη. Ένα έργο που αποδεικνύει πόσο ελλιπής είναι η τυπική κινηματογραφική αφήγηση στο πολύπαθο είδος των ρομαντικών ταινιών. ♥♥♥♥♥
ΥΓ Σήμερα δεν θα βρείτε στο τέλος του άρθρου την καθιερωμένη αναφορά στις τρέχουσες σειρές γιατί έχω αφήσει επεισόδια να μαζευτούν για να τα δω όλα μαζί. Οπότε κάντε όρεξη για ένα μεγάλο countdown τον Μάρτη με κάμποσες ολοκληρωμένες σεζόν!
Ραντεβού πάλι εδώ σε 30 μέρες για να δούμε πως θα τα πάει η Super-Watchlist μου πλησιάζοντας στο Πάσχα. Μέχρι να τα ξαναπούμε, για πείτε μου, τι παρακολουθήσατε εσείς μέσα στο μήνα που πέρασε;