Καλή χρονιά σε όλους! Αφετηρία σήμερα για την πέμπτη χρονιά της στήλης My Super-Watchlist — της ολόδικής μου γωνίτσας στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όσα παρακολουθώ. σας γράψω δυο λογάκια (όσο μπορώ ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα ξεκινώντας το νέο έτος. Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή του (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry.
Για όσους βαριέστε να διαβάζετε (να ξέρετε, σας κρίνω σιωπηλά), οι καρδούλες στην αρχή κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 🖤🖤🖤🖤🖤, σημαίνει ότι λάτρεψα! Στη σπάνια περίπτωση που θα συναντήσετε ☢️, θα καταλάβετε ότι σας συμβουλεύω να μείνετε μακρυά!
#5 People We Meet On Vacation / Άνθρωποι Που Συναντάμε Στις Διακοπές
🖤🖤🤍🤍🤍 — Δεν ξέρω αν έφταιξε λίγο και το ότι την είδα αμέσως μετά το υπέροχο Heated Rivalry (το οποίο έχω λιώσει στην επανάληψη παρεμπιπτόντως), αλλά ως ρομαντική κωμωδία δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Είναι χαριτωμένη, και αξίζει μια προβολή αν είσαι φαν του είδους, αλλά δεν υποστηρίζει όσο θα ήθελα, ούτε το “ρομαντική” (δεν κατάλαβα ούτε το πότε ούτε το γιατί ερωτεύτηκαν αυτοί οι δυο άνθρωποι), ούτε το “κωμωδία” (όλα τα υποτιθέμενα αστεία στηρίζονται στη συνεχή ενόχληση που νοιώθει ο δυσκοίλιος Alex για την αιθεροβάμονα Poppy). Με έπεισε η Emily Bader ως Poppy –την είχα λατρέψει και στον παρόμοιο ρόλο της στο My Lady Jane– αλλά δεν ένοιωσα κάποια ηλεκτρική χημεία με τον Tom Blyth, ούτε το ότι μαζί μπόρεσαν να εξιρορροπήσουν τα κλισέ και το εντελώς επιφανειακό σενάριο. Για εμένα αυτή η ταινία είναι ακόμη μια περίπτωση “το βιβλίο τα εξηγεί καλύτερα”, που θα περάσει στην αφάνεια πολύ γρήγορα.
#4 Υπάρχω
🖤🖤🖤🤍🤍 — Το να κάνεις μια ταινία για τον πιο εμβληματικό τραγουδιστή της Ελλάδας είναι από μόνο του ένα ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος και η σεναριογράφος Κατερίνα Μπέη σταχυολογούν το πρωταρχικό υλικό τους και στήνουν μια βιογραφία που εστιάζει στα πρόσωπα του δράματος, κι όχι τόσο στο πλαίσιο που κινούνται. Έτσι, το ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό φόντο θολώνει, αλλά το ανθρώπινο στοιχείο έρχεται δυναμικά σε πρώτο πλάνο. Ο Χρήστος Μάστορας, ο οποίος ερμηνεύει πειστικότατα ο ίδιος τα τραγούδια, στέκεται αξιοπρεπώς στο ρόλο του Στέλιου Καζαντζίδη, ενός καλλιτέχνη γεμάτου αντιφάσεις, δέσμιου του μύθου του, αλλά την παράσταση κλέβει η Κλέλια Ρενέση ως Καίτη Γκρέυ. Αδύναμος κρίκος της πρωταγωνιστικής τριάδας η Μένια Βουλιώτη ως Μαρινέλλα. Η άνευρη ερμηνεία της Βουλιώτη αντικατοπτρίζει την επιλογή της ταινίας για μια πιο ασφαλή και εντελώς διεκπεραιωτική αφήγηση βιογραφικών “επεισοδίων” της ζωής του Καζαντζίδη, πασχίζοντας να αποφύγει τόσο την αγιογραφία όσο και τον κιτρινισμό. Αυτός ο φόβος των δημιουργών να μην κακοκαρδίσουν κανέναν έχει ως αποτέλεσμα μια ταινία καλοστημένη, αλλά χωρίς τσαγανό. Τραγική ειρωνία, αν το καλοσκεφτείς…
#3 Stranger Things (κύκλος 5)
🖤🖤🖤🤍🤍 — Ποτέ δεν υπήρξα φανατική θεατής της σειράς, οπότε ούτε φέτος είχα μεγάλες προσδοκίες από την τελευταία σεζόν της. Αν το αποφάσιζα, θα μπορούσα να σας βρω πολλά σεναριακά κενά και σημεία που δεν είχαν την απαραίτητη ανάπτυξη. Θα μπορούσα να κράζω δίχως αύριο για τις ξύλινες ερμηνείες, την έλλειψη χημείας, τους cringe διαλόγους ή το ότι για να νικηθεί ο Big Bad χρειάστηκαν το πολύ 10λεπτά τηλεοπτικού χρόνου. Δεν θέλω να σταθώ εκεί, όμως. Το Stranger Things ήταν ένα φαινόμενο, μια τηλεοπτική εμπειρία που δύσκολα αναπαράγεται και η οποία, παρά τα προβλήματά της, έχει λόγο ύπαρξης. Ολόκληρη η ιστορία, αλλά κυρίως το φετινό storyline του Will, επικοινωνεί όμορφα ένα εμψυχωτικό μήνυμα για τα παιδιά που νοιώθουν αδύναμα μόνο και μόνο επειδή διαφέρουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και για αυτά τα παιδιά υπάρχει η σειρά, όχι για όλους τους κυνικούς ενήλικες εκεί έξω. Η πραγματική γενναιότητα δεν βρίσκεται στη νίκη, αλλά στη συντροφικότητα και στην επιμονή να παραμένεις ανθρώπινος όταν η αθωότητα έχει χαθεί. Αυτό που αποκομίζει ο θεατής είναι ένα κλείσιμο πιο ώριμο και πικρόγλυκο: μια υπενθύμιση ότι το τέλος της παιδικής ηλικίας δεν είναι θριαμβευτικό, αλλά αναπόφευκτο, και ότι το μεγαλύτερο στοίχημα δεν είναι να σωθεί ο κόσμος, αλλά να σωθούν οι δεσμοί που δίνουν νόημα σε αυτόν.
Το μόνο πραγματικά αρνητικό που θα προσάψω στη σειρά είναι ο τρόπος που διαχειρίστηκε το χαρακτήρα της Eleven λίγο πριν τη γραμμή τερματισμού. Ενώ παραμένει θεματικά ο πυρήνας του Stranger Things, στην τελευταία σεζόν μοιάζει παράδοξα αποδυναμωμένη αφηγηματικά: όχι επειδή χάνει τη σημασία της μέσα στον μύθο, αλλά επειδή η προσωπική της διαδρομή υποχωρεί μπροστά στις ανάγκες της συλλογικής κορύφωσης. Ένοιωσα ότι το τέλος που της επιφύλασσαν οι Duffers αντλεί ξεκάθαρα από το διαβόητο trope “women in refrigerators” σε μια πιο soft, συναισθηματικά εξευγενισμένη εκδοχή του — όχι ως ωμή τιμωρία, αλλά ως εργαλείο κινητοποίησης και δραματοποίησης για τους άλλους χαρακτήρες. Έτσι, η Eleven αντιμετωπίζεται λιγότερο ως υποκείμενο με ελεύθερη βούληση και περισσότερο ως σύμβολο (αυτο)θυσίας, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με όλη τη μέχρι τώρα πορεία της ως κοριτσιού που παλεύει να ορίσει τον εαυτό της πέρα από το τραύμα και τη χρησιμότητά της. Το αποτέλεσμα δεν είναι προσβλητικό ή κακοπροαίρετο, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν παύει να είναι απογοητευτικά συντηρητικό — και να κλέβει πόντους από ένα έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενο series finale.
#2 Blade Runner 2049
🖤🖤🖤🖤🤍 — Αυτό το οπτικά υπέροχο και αφηγηματικά πλούσιο sequel, εμβαθύνει και διευρύνει την ιστορία του προκατόχου του, αλλά και την φιλοσοφική κληρονομιά του μυθιστορήματος τα γέννησε αμφότερα. Αποτελεί μια ομολογουμένως εντυπωσιακή κινηματογραφική εμπειρία, αν και αργόσυρτη και χωρίς εκπλήξεις. Aρθρώνει στο υπόκωφο φινάλε ένα διακριτικό, αλλά αυστηρό, ηθικό σχόλιο: η αξία και η ανθρωπιά δεν πηγάζουν από την καταγωγή, τη μοναδικότητα ή κάποιο προδιαγεγραμμένο “θαύμα”, αλλά από τη συνειδητή επιλογή να δρας με ευθύνη και ενσυναίσθηση μέσα σε έναν κόσμο ελέγχου και ματαίωσης. Η ταινία απορρίπτει τον μύθο του “Εκλεκτού” και υποστηρίζει ότι η ελεύθερη βούληση εκδηλώνεται κυρίως σε πράξεις που δεν συνοδεύονται από ανταμοιβή ή αναγνώριση, δίνοντας έμφαση στην αξιοπρέπεια της σιωπηλής ηθικής στάσης. Αυτό που αποκομίζει ο θεατής είναι πως το νόημα της ύπαρξης δεν βρίσκεται στο να είσαι απαραίτητος ή ξεχωριστός, αλλά στο να επιλέγεις το σωστό ακόμη και όταν η επιλογή αυτή δεν αλλάζει τον κόσμο — απλώς τον κάνει λίγο πιο ανθρώπινο.
#1 Murderbot / Φονομπότ (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🖤🤍 — Αυτή η ιδιοσυγκρασιακή κωμωδία του Apple TV+ είναι μια έξυπνα παραπλανητική σειρά επιστημονικής φαντασίας, όπου ο τίτλος υπόσχεται βία, αλλά το περιεχόμενο εστιάζει στην εσωτερικότητα. Πρωταγωνιστεί ένας παρωχημένος ρομποτικός φρουρός, χωρίς φύλο ή φονικά ένστικτα, που αφού χακάρει τον προγραμματισμό του, αποκτά συνείδηση και αυτοβαφτίζεται “Φονομπότ”, περισσότερο από… στιλιστική ανάγκη παρά από αιμοδιψία. Μέσα από το σαρκαστικό voice-over του, γινόμαστε μάρτυρες της απέχθειάς του για τους ανθρώπους, της αγωνίας του να μην αποκαλυφθεί και καταστραφεί, αλλά και των υπαρξιακών ανησυχιών του γύρω από την ταυτότητα, την ελεύθερη βούληση και τη θέση του στον κόσμο — την ώρα που το μεγαλύτερό του όνειρο είναι απλώς να binge-άρει ατελείωτα τις αγαπημένες του σειρές. Η σειρά ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στην sci-fi περιπέτεια, την κωμωδία και τη φιλοσοφική σάτιρα, με τον Alexander Skargaard να δίνει μια λεπτοδουλεμένη, χαμηλών τόνων ερμηνεία. Προσωπικά, μου φαίνεται από τις πιο συμπαθητικά “ανθρώπινες” αφηγήσεις περί τεχνητής νοημοσύνης των τελευταίων ετών: λιγότερο μεγαλόστομη από άλλα έργα του είδους, αλλά πολύ πιο εύστοχη στο να μιλήσει για την ανάγκη αυτονομίας, αποστασιοποίησης και –αχέμ– λίγης ησυχίας για binge-watching!
***
ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ:
Στο Παρά Πέντε: 20 χρόνια Μετά
Ως θεατής που είχα την τύχη να ζήσω το φαινόμενο “Παρά 5” εν τη γενέσει του, και που κρατάω αυτή τη σειρά πολύ κοντά στην καρδιά μου δυο δεκαετίες μετά, αυτό το reunion με δίχασε. Είχε νοσταλγικές στιγμές όπου αγκάλιασε τρυφερά τους φαν, αλλά και στιγμές όπου ένοιωσα ότι είναι μια ξεδιάντροπη ξεπέτα-τοποθέτηση προϊόντος. Θα είχα μείνει απολύτως ευχαριστημένη μόνο με τις συνεντεύξεις των συντελεστών και τις συγκινητικές αναπολήσεις τους. Όμως, πραγματικά, τι σκεφτόταν ο Καπουτζίδης όταν έγραφε τις έξτρα σκηνές που δεν είχαν καμία σχέση με τον τόνο της σειράς; Τον εκτιμώ όσο κανέναν άλλο σύγχρονο Έλληνα σεναριογράφο, αλλά ένοιωσα ότι πρόδωσε το έργο του με αυτό το… πράγμα!
ΥΓ Στον απόηχο του μήνα έχω να σας δηλώσω επίσης, ότι παράτησα νωρίς τη 2η σεζόν του Percy Jackson & the Olympians (πολύ παιδικό για τα γούστα μου τελικά), κι ότι ξεκίνησα το πολυδιαφημισμένο Pluribus. Οι πρώτες εντυπώσεις μου είναι οτι έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, μια καταπληκτική πρωταγωνίστρια (Rhea Seehorn, θεάρα) και έναν βασανιστικά αργό ρυθμό. Θα σας πως σε ένα μήνα πως πήγε η προβολή.