Jared, Misha & Jensen γιορτάζουν τα 20 χρόνια SPN με μια συνέντευξη στο TV Insider. Τι είπαν για τα χρόνια που πέρασαν και για μια 16η σεζόν.
Παρακάτω είναι η συνέντευξη των τριών πρωταγωνιστών του Supernatural:
Γιορτάζοντας τα 20 χρόνια από το πρώτο επεισόδιο είναι κάτι μεγάλο. Και αυτό το fandom ήταν πάντα τόσο αφοσιωμένο. Τι είναι αυτό που σας κάνει να συνεχίζετε να πηγαίνετε σε αυτά τα conventions για τους fans;
Jared Padalecki: Το fandom δεν φαίνεται να είναι ξεχωριστό από την ίδια τη σειρά. Ξεκινήσαμε στο The WB και μέχρι το τέλος της πρώτης σεζόν, ήμασταν στο The CW. Αλλά από πολύ νωρίς, ήμασταν σαν τη “μικρή μηχανή που μπορούσε”, και το fandom από την αρχή — νομίζω ήταν στη 2η ή 3η σεζόν που ξεκινήσαμε να ερχόμαστε σε αυτά τα [conventions] — νιώθουν σαν να είναι κομμάτι του όλου. Και η πλειοψηφία των ανθρώπων που έχω γνωρίσει και παρακολουθούσαν τη σειρά, όταν ρωτάω “Πώς την ανακάλυψες;” λένε, “Α, ο καλύτερός μου φίλος… και μετά πήγαμε σε ένα convention.” Έχοντας υπάρξει θαυμαστής διαφόρων πραγμάτων όπως αθλητικών ομάδων, συγκροτημάτων ή σειρών και ταινιών μεγαλώνοντας, το καταλαβαίνω.
Πότε παρατηρήσατε πρώτη φορά ότι το fandom ήταν κάτι διαφορετικό;
Jensen Ackles: Έκανα ένα convention στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την πρώτη σεζόν, και ήταν το πρώτο στο οποίο συμμετείχα εκπροσωπώντας το Supernatural. Υπήρχαν άτομα από το Buffy the Vampire Slayer και το Smallville, και διάφορες άλλες σειρές του είδους, κι εμείς είχαμε μόλις μία σεζόν στον αέρα. Αλλά είχαν κάνει πολύ δυνατή διαφημιστική καμπάνια στο Ηνωμένο Βασίλειο για την πρώτη μας σεζόν, οπότε όταν εμφανίστηκα, η αντίδραση των θαυμαστών εκεί ήταν σοκαριστική. Γύρισα πίσω και ήμουν σε φάση…
Padalecki: «Φίλε, είμαστε διάσημοι!» [Γέλια]
Ackles: Ναι, τύπου, «Μπορεί και να μας ανανεώσουν για άλλη μία σεζόν!» [Γέλια]
Misha Collins: Ήμουν εντελώς έκπληκτος που υπήρχαν θαυμαστές γενικά. Στην πραγματικότητα, το πρώτο μου convention ήταν ένα της Creation στο Νιου Τζέρσεϊ, πριν από 16 χρόνια. Θυμάμαι που βγήκα στη σκηνή και ήμουν απολύτως κατάπληκτος. Όταν γυρίζουμε, παίζουμε για το συνεργείο, που μας έχει δει να κάνουμε εκατό χιλιάδες σκηνές, και είναι ψόφιοι από τη βαρεμάρα με τα καμώματά μας. Ουσιαστικά παίρνουμε αντίδραση μόνο από το γυαλί της κάμερας. Σε αυτά τα conventions, βλέπουμε αληθινές αντιδράσεις από κοινό που αγαπάει πραγματικά τη σειρά. Υπάρχει κάτι πολύ ικανοποιητικό σε αυτό το είδος ανατροφοδότησης που παίρνουμε.
Padalecki: Καθώς μας ακούω να μιλάμε, φαίνεται ότι όλοι έχουμε μια αχόρταγη πείνα για κολακεία και επαίνους, που μάλλον ξεκίνησε από όταν ήμασταν παιδιά και μας αγνοούσαν. [Γέλια]
Και μετά συνειδητοποιήσατε ότι μπορούσατε να αξιοποιήσετε τη δύναμη του fandom για κάτι καλό…
Padalecki: Οι θαυμαστές έχουν μαζέψει εκατομμύρια δολάρια για φιλανθρωπικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, κάτι που είναι εκπληκτικό. Αλλά επίσης, το να βλέπεις τις σχέσεις, τη στήριξη και τη φροντίδα που δείχνουν μεταξύ τους; Δεν περνάω πολύ χρόνο στα social media, αλλά που και που θα πάρω κάποια ειδοποίηση ή θα μου πει κάποιος, «Έμαθες ότι αυτός περνάει αυτό ή εκείνο;» Και θα μπω να δω σχόλια από μέλη της οικογένειας του SPN που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, να στέλνουν αγάπη. Το ίντερνετ μπορεί να είναι ένα κανονικό κολαστήριο μερικές φορές, ειδικά τα social media, οπότε όταν βλέπεις το fandom μας να λέει, «Το ‘χεις», «Πιστεύουμε σε σένα», «Έχεις περάσει και χειρότερα, θα σε δούμε στην άλλη πλευρά» και «Ελπίζουμε να σε γνωρίσουμε» — είναι πραγματικά υπέροχο.
Collins: Κάποιες φορές νιώθουμε ότι βλέπουμε ο ένας τον άλλο περισσότερο απ’ ό,τι τις οικογένειές μας — είμαστε μια υποκατάστατη οικογένεια μεταξύ μας. Αλλά υπάρχει επίσης και αυτή η διευρυμένη κοινότητα του Supernatural που λειτουργεί σαν οικογένεια. Μια δυσλειτουργική οικογένεια, αλλά οι άνθρωποι πραγματικά φροντίζουν ο ένας τον άλλο.
Ackles: Επειδή έχουμε τόση ιστορία μαζί, και έχουμε μια σχέση και φιλία 20 χρόνων, μπορούμε να πεταγόμαστε σε διαφορετικές πόλεις, και είναι πραγματικά σαν ένα συγκρότημα που πάει περιοδεία. Είμαστε σε φάση, «ΟΚ, τα λέμε στο Κλίβελαντ, τα λέμε στην Τάλσα, τα λέμε στο Λος Άντζελες.» Ερχόμαστε μαζί, δίνουμε μια παράσταση για ανθρώπους που έχουν όλοι μια κοινή αγάπη για το Supernatural, και είναι σαν μια μικρή οικογενειακή επανένωση που συμβαίνει κάθε λίγες εβδομάδες σε διαφορετικές πόλεις της χώρας.
Μιλώντας για τους φανς, έχουμε μερικές από τις ερωτήσεις τους! Πρώτα: ποιος έσπαγε πιο συχνά χαρακτήρα, και πόσο συχνά ήταν ο Misha;
Ackles: Υπήρχε μια σταθερή δέσμευση να “σπάμε” τον Misha.
Collins: Με πειράζατε συνεχώς. Και ποτέ δεν ανέπτυξα την ικανότητα να κρατιέμαι. Ο Dave Riopel, που ήταν ο χειριστής της dolly, ήρθε πολύ σοβαρά σε μένα και μου είπε, “Misha, μπορώ να σου κάνω μια πρόταση; Όταν το κάνουν αυτό, απλά σκέψου μέσα σου πόσο τους μισείς.” Και το είπε λες και, “Προφανώς, τους μισείς.” [Γέλια]
Padalecki: Αυτή είναι απλά μια καλή συμβουλή. [Γέλια] Από την άλλη, μετά από χρόνια όλων αυτών, εσύ τελικά κέρδισες την πρώτη θέση σε αυτή την ερώτηση.
Collins: Οπότε άξιζε!
Άλλη ερώτηση φαν: Αφού παίξατε αυτούς τους χαρακτήρες για τόσο καιρό, πήρατε κάποια από τις συνήθειες ή τις κινήσεις τους;
Padalecki: Καλή ερώτηση. Παίξαμε αυτούς τους χαρακτήρες τόσο πολύ, που είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποια μέρη του Jared έγιναν Sam…
Ackles: Πού τελειώνει ο ένας και πού αρχίζει ο άλλος.
Padalecki: Ναι, είναι τόσο ρευστό. Που και που, όταν βάζω τα παιδιά για ύπνο, θέλουν να ακούσουν μια ιστορία. Και όχι μια πραγματική ιστορία· θέλουν να φτιάξω μια. Και λέω, “Οκ. Μια ιστορία για τι;” Θα πουν φάλαινες, κι εγώ δεν ξέρω τίποτα για φάλαινες, αλλά θα πιάσω τον εαυτό μου να λέει, “Λοιπόν, άκου αυτό…” Πράγμα που ο Sam έλεγε αρκετά. [Γέλια]
Ackles: Μου θύμισες πως όταν χρειάζεται να χρησιμοποιήσω τη “φωνή του μπαμπά,” ακούγεται πολύ σαν τη “φωνή του Dean.” Και δεν είναι εσκεμμένο, καθόλου.
Οπότε η φωνή που χρησιμοποιούσες για να φωνάζεις σε δαίμονες;
Ackles: Ναι. Για να φωνάζω στα αγαπημένα μου παιδιά. [Γέλια]
Collins: Έκανα τη φωνή του Castiel, που ήταν σαν, [βαθιά φωνή] “Γειά σου, Dean.” Είχα πολύ βαθιά φωνή, που, όπως μπορεί να φαντάζεστε, δεν είναι η φυσική μου φωνή. Και είχα ήδη έναν χρόνο στο Supernatural – νόμιζα ότι θα έκανα μόνο λίγα επεισόδια.
Ackles: Κι εμείς το ίδιο, Misha.
Collins: [Γέλια] Οπότε πήγα στον γιατρό και του λέω, “Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά έχω έναν πονόλαιμο που δεν περνάει.” Έκανα εξέταση για στρεπτόκοκκο, και δεν ήταν αυτό. Κυριολεκτικά προκαλούσα ζημιά στις φωνητικές μου χορδές. Οπότε, αυτό ήταν κάτι που κουβάλησα μαζί μου από τον Castiel. Πραγματικό σωματικό τραύμα.
Πώς ήταν για σας στο σετ του The Boys, παίζοντας διαφορετικούς χαρακτήρες μεταξύ σας;
Collins: Παλινδρόμηση. [Όλοι γελάνε]
Ackles: Ολική παλινδρόμηση! Μας έκαναν αυτή την ερώτηση στο σετ, από άτομα εκεί: “Πώς είναι για εσάς να είστε ξανά μαζί;” Αλλά εμείς εξακολουθούμε να βλεπόμαστε συνέχεια, και ξέρουμε τι γίνεται στις ζωές μας. Οπότε όταν ήμασταν ξανά στο σετ, ήταν πολύ φυσικό και πολύ οικείο.
Padalecki: Υπερ-φυσικό.
Ackles: Ήταν supernatural! [Γέλια]
Δεν μπήκε το μυϊκό ένστικτο, του τύπου, “Περίμενε, δεν παίζεις τον χαρακτήρα που έχω συνηθίσει να παίζεις”;
Ackles: Δεν παίζουμε ο ένας τους χαρακτήρες του άλλου κανονικά. Οπότε ήταν απλά μια άλλη εκδοχή του άλλου με την οποία παίζαμε.
Padalecki: Ήταν φοβερό. Η μυϊκή μου μνήμη, ειλικρινά, επειδή δεν είχα ξαναπαίξει εδώ και έναν χρόνο, ήταν ότι δεν θυμόμουν πώς να παίξω! [Γέλια]
Ackles: Jared, δεν είμαι σίγουρος ότι ήξερες ποτέ.
Padalecki: [Γέλια] Είναι το πιο ωραίο πράγμα που μου έχει πει ποτέ κάποιος. Ευτυχώς, οι διάλογοι ήταν τόσο διαφορετικοί από αυτά που ο Sam ή οποιαδήποτε εκδοχή του θα έλεγε ή θα έκανε. Αλλά ένιωθα περίεργα.
Collins: Τελικά κάναμε και μία λήψη ως Cas, Sam και Dean. Και πιθανότατα αυτή είναι που θα χρησιμοποιήσουν.
Padalecki: Μακάρι.
Ackles: Να την περιμένετε στο πάτωμα του μοντάζ. Εκεί θα καταλήξει. [Γέλια]
Αν το Supernatural επέστρεφε, τι μορφή θα θέλατε να έχει; Μια ταινία; Μια limited σειρά;
Collins: Παράσταση με μαριονέτες.
Padalecki: Anime.
Ackles: Μαριονέτες;
Padalecki: Κάτι σαν…
Όλοι μαζί: Team America! [Γέλια]
Padalecki: Είμαστε όλοι πολύ μεγαλύτεροι απ’ ό,τι ήμασταν πριν 20 χρόνια. Δεν ξέρω αν έχω μέσα μου 22 επεισόδια Supernatural. Νομίζω μια limited σειρά θα ήταν τέλεια.
Θα θέλατε να είναι πιο σκοτεινό ή να κρατήσει τον ίδιο τόνο;
Ackles: Το έχω σκεφτεί αυτό, γιατί μας έχουν ρωτήσει πώς θα ήταν η σειρά αν ήταν σε streaming. Και θα ήταν διαφορετική. Θα ήταν λίγο πιο R-rated. Αλλά ένα μέρος μου νιώθει ότι, λόγω του τι κάναμε για τόσο καιρό και ποιος ήταν ο τόνος, ότι το να το αλλάξουμε τώρα ίσως να είναι ασέβεια. Μπορώ να δω το όφελος στο να παραμείνει σαν σειρά broadcast.
Padalecki: Μου άρεσαν οι κανόνες που μας επέβαλε η τηλεόραση, γιατί ακόμα παίζαμε.
Ackles: Και πιέσαμε τα όρια.
Padalecki: Πιέσαμε τα όρια τόσο πολύ μέσα σε αυτά τα πλαίσια. Υπάρχει μια τέχνη σε αυτό.
Collins: Ρώτησα τον [δημιουργό της σειράς] Eric Kripke, “Αν έκανες ποτέ ένα reboot του Supernatural, τι πιστεύεις ότι θα ήταν;” Και μου είπε πως θα ήθελε να είναι όσο το δυνατόν πιο τρομακτικό.
Padalecki: Μεγάλη έκπληξη.
Ackles: Το κάνει ήδη. Λέγεται The Boys!
Και τελευταία ερώτηση: Πώς ήταν για σας η στιγμή του τέλους της σειράς;
Collins: Η σκηνή του αποχαιρετισμού μου ήταν και η τελευταία σκηνή γυρίσματος, στο τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας, ένα βράδυ Παρασκευής. Έτυχε επίσης να είναι ακριβώς πριν χτυπήσει η πανδημία, όταν όλα έκλεισαν. Αλλά τότε δεν το ξέραμε. Γύριζα τη σκηνή του αποχαιρετισμού, την εξομολόγηση αγάπης του Castiel στον Dean, καθώς και τον δικό μου αποχαιρετισμό σε όλο το καστ και το συνεργείο, οπότε ήταν πολύ συναισθηματικό. Πολλά μέλη του συνεργείου έκλαιγαν, και ήταν πολύ γλυκό. Κάναμε πολύ χαβαλέ στο σετ και είχαμε μετατρέψει σε άθλημα το να προσπαθούμε να χαλάσουμε τη σκηνή ο ένας του άλλου, αλλά είχαμε επίσης μια πραγματική συνείδηση του πότε να σεβόμαστε τη στιγμή και να δημιουργούμε μια προστατευτική “φούσκα” μεταξύ μας. Και εκείνο το βράδυ ήταν ιερό. Όλες οι πλευρές του τυλίχτηκαν με έναν τρόπο που για μένα ήταν πολύ ουσιαστικός, και το κουβαλάω μέσα μου.
Ackles: Εμάς ήταν χάλια.
Padalecki: Χάλια.
Ackles: Ήταν μετά τον COVID, οπότε επιστρέψαμε, και όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύαμε ήταν εκεί με μάσκες. Ορισμένες ομάδες δεν μπορούσαν να ανακατευτούν με άλλες. Και αυτό ήταν πολύ δύσκολο, εκείνη την τελευταία μέρα, το ότι δεν μπορούσαμε να αγκαλιαστούμε και…
Padalecki: Και να πούμε, “Πάμε όλοι έξω το βράδυ.”
Ackles: Ή να δούμε τα πρόσωπά τους. Οι άνθρωποι σκούπιζαν δάκρυα κάτω από τις μάσκες τους. Οπότε μας έλειψε αυτό που πήρε ο Misha. Κοιτάζω πίσω και κρατάω τη δική του μέρα ως κάτι ιδιαίτερο, γιατί έτσι έπρεπε να είναι.
Padalecki: Ολόκληρη η κατάσταση του lockdown της πανδημίας ήταν πιο δύσκολη από όταν ο [σκηνοθέτης] Bob Singer είπε, “Και cut!” – που το ακούς κυριολεκτικά όταν παίζει το επεισόδιο και είμαστε στη γέφυρα. Η προετοιμασία για αυτό ήταν τόσο σκληρή· έκλαιγα τόσες πολλές φορές. Δεν μπορούσα να διαβάσω τη σκηνή στον αχυρώνα γιατί απλώς άρχιζα να κλαίω. Το να ακούσω τον Bob να λέει “Cut” και μετά να βγει στη γέφυρα με όλους εμάς να κοιταζόμαστε, ήταν ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Και ένα συναίσθημα που ξέρω πως δεν θα ξανανιώσω. Γιατί συνέβησαν τόσα πολλά από το 2005 μέχρι το 2020 στις ζωές όλων μας. Αλλά ένιωσα πολύ καλά. Ο Jensen κι εγώ έχουμε ξαναπεί ότι δεν είμαστε απ’ αυτούς που θα χτυπήσουν τον εαυτό τους στην πλάτη, ειδικά καθ’ οδόν. Είναι σαν να είχαμε δουλειά να κάνουμε. Το φινάλε ένιωθε σαν ολοκλήρωση. Ήταν υπέροχο.