Review – Supernatural – 12×09 – First Blood

60
4

Review – Supernatural – 12×09 – First Blood

Το 250ό επεισόδιο (ναι, φτάσαμε τα 250, παίδες!) πιάνει τα πράγματα από εκεί τα άφησε το mid-season finale: οι Winchesters είναι φυλακισμένοι της Κυβέρνησης σε κάποιες εγκαταστάσεις στη μέση του πουθενά (aka Colorado) και κανείς δεν ξέρει που βρίσκονται, ούτε καν αν είναι ζωντανοί, παρά μόνο όσοι τους κρατάνε. Η Mary με τον Castiel δεν ξέρουν από που να ξεκινήσουν για να τους βρουν, οπότε, εν τω μεταξύ, κάνουν αυτό που μπορούν να κάνουν: κυνηγούν τέρατα. O Castiel δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά, βέβαια (γιατί ρε Cas, τόσο ικανούς δασκάλους είχες), κάτι που επηρεάζει εμφανώς την ήδη χαμηλή αυτοεκτίμησή του και τον κάνει να νοιώθει ότι λείπουν ακόμα περισσότερο τα αδέρφια.

Οι κυβερνητικοί πράκτορες προσπαθούν να σπάσουν τα αγόρια απομονώνοντάς τους, αλλά σοβαρά τώρα, όταν έχεις περάσει 30 χρόνια στην Κόλαση ή άλλα τόσα ξέρω’γω στο Κλουβί με τον Εωσφόρο, τι να σου κάνουν 2 γατάκια κυβερνητικοί;

Μετά από 2 μήνες απομόνωσης, οι δεσμοφύλακες βρίσκουν και τους δυο αδερφούς νεκρούς στα κελιά τους. Φυσικά, όλα ήταν κόλπο, και μετά από λίγες ώρες τα αδέρφια ξυπνούν στο νεκροτομείο και το βάζουν στα πόδια μέσα στο δάσος με όλο το ασκέρι των κυβερνητικών στο κατόπι τους, αφού πρώτα ειδοποιήσουν τον Cas να έρθει να τους μαζέψει.

Αλλά, από που ακριβώς να αρχίσουν να ψάχνουν μέσα στο δρυμό; Κάπου εδώ λοιπόν, ο Cas και η Mary ζητούν τη βοήθεια των Βρετανών Ανθρώπων των Γραμμάτων, οι οποίοι δράττουν της ευκαιρίας να βοηθήσουν τους διασημότερους Αμερικανούς κυνηγούς, έτσι ώστε να κερδίσουν την εύνοια και των υπολοίπων, που τους έχουν στο απόλυτο φτύσιμο.

Ενώ η άρτια εκπαιδευμένη ειδική ομάδα κρούσης τρώει τα μούτρα της από δυο Winchesters ( χεχε, που πάτε ρε γιωτάδες να τα βάλετε με τα μεγαθήρια; ), οι Βρετανοί χρησιμοποιούν τις διασυνδέσεις τους και εντοπίζουν τα αδέρφια μέσω δορυφόρου.

Δίνονται οι απαραίτητες ευχαριστίες και οι… δυο όχθες του Ατλαντικού χωρίζουν για άλλη μια φορά τους δρόμους τους…

Οι Βρετανοί πάνε στα κρυφά να «μαζέψουν» τις ανοιχτές υποθέσεις των Winchesters, τουτέστιν να σφάξουν όλους όσους ενεπλάκησαν στο σκηνικό με την φυλάκιση των αδερφιών (για να μην υπάρχουν μάρτυρες ή κάτι τέτοιο).

 

Την ίδια ώρα, οι Winchesters κι ο Cas βρίσκονται στον δρόμο της επιστροφής, όταν το ρολόι χτυπάει μεσάνυχτα και σκάει μύτη η Billie για να συλλέξει την «αμοιβή» της. Αυτή ήταν που βοήθησε τους αδερφούς να δραπετεύσουν με αντίτιμο τη ζωή ενός Winchester. Η Mary μπαίνει στη μέση, προσφερόμενη να θυσιαστεί αυτή (ουσα Winchester και η ίδια) για να σωθούν οι γιοι της. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα που μας κόπηκε η ανάσα, ο Castiel σουβλίζει την Billie (ένα δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπό μου, δεν σας το κρύβω) και βγάζει έναν καταπληκτικό μονόλογο όπου πραγματικά με συγκίνησε το βλαμμένο!

«You know, this world, this sad, doomed little world,  it needs you. It needs every last Winchester it can get, and I will not let you die. I won’t let any of you die. And I won’t let you sacrifice yourselves. You mean too much to me. To everything.»

( MVP του επεισοδίου: Castiel, δαγκωτό! )

***

Με το First Blood, η σειρά αποφάσισε ότι οι Winchesters έφτασαν σε μια δύσκολη κατάσταση από την οποία δεν μπορούσε να τους σώσει ούτε ο Cas, ούτε η Mary, ούτε καν ο Crowley. Όχι πως ο Crowley θα πέταγε τη σκούφια του να τους βοηθήσει, αλλά ειδικά σε αυτήν την περίπτωση, και όλως τυχαίως, οι επαφές του δεν μπορούσαν να φανούν χρήσιμες. Οπότε τα αγόρια παραμένουν φυλακισμένα για κανα δίμηνο, ένα plotpoint το οποίο ενώ είχε τις αδυναμίες του, σε γενικές γραμμές μου άφησε καλή επίγευση.

Από τη μια, η ιδέα των προβλημάτων με το Νόμο (με την οποία οι σεναριογράφοι παίζουν από την 2η-3η σεζόν) ήρθε να κολλήσει ιδανικά σε αυτό το σημείο της ιστορίας. Η φήμη των Winchesters ως «στυγνοί εγκληματίες» που τρομοκρατούν την αμερικανική επαρχία από το 2007, επιτέλους τους οδήγησε σε αληθινούς (μη-υπερφυσικούς) μπελάδες και σε μια κατάσταση -φαινομενικά- μη αναστρέψιμη. Το επεισόδιο μας υπενθύμισε ότι οι Winchesters, μπορεί να είναι διάσημοι στον κόσμο των κυνηγών, αλλά είναι διάσημοι, ή μάλλον διαβόητοι, και στον κόσμο των… θνητών, όπου θεωρούνται εγκληματικές ιδιοφυΐες. Εγκληματίες τελικά μπορεί να μην είναι, αλλά ιδιοφυΐες είναι, ειδικά σε ότι αφορά την επιβίωση, όπως απέδειξαν βγάζοντας νοκ-άουτ έναν-έναν την ομάδα των στρατιωτών που τους κυνηγούν, χωρίς να σκοτώσουν κανέναν. Ναι, αυτό ήταν λίιιιγο επικούρα! 😉

«We’re the guys who save the world.»

Στον αντίποδα, το κακό με όλο αυτό το σκηνικό στο σημερινό επεισόδιο είναι ότι σαν θεατής δεν το νιώθεις πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου, με αποτέλεσμα η τόσο δραστική απόφαση των Winchesters να ζητήσουν τη βοήθεια της Billie με αντάλλαγμα τη ζωή (!) του ενός, να μοιάζει λίγο βεβιασμένη (να μας βγει το σενάριο φάση). Και για αυτό έφταιξαν δυο πράγματα κατά τη γνώμη μου:

Πρώτον, οι εγκαταστάσεις που κρατούνταν ο Sam και ο Dean φώναζαν από μακρυά «φτηνιάρικο στούντιο», δεν είχαν την απαραίτητη απειλητική αίσθηση μιας υπόγειας κυβερνητικής φυλακής όπου κλειδώνουν τους χειρότερους των χειρότερων και μετά πετάνε το κλειδί. Ούτε οι δυο επικεφαλής κυβερνητικοί σου γέμιζαν το μάτι για επικίνδυνοι αντίπαλοι. Και με αυτό πάμε στο δεύτερο πρόβλημα της ιδέας. Όταν ο πιο αδύναμος από τους αντιπάλους των Winchesters έχει υπάρξει ο Azazel, τότε τι δέος να σου προκαλέσουν δυο κυβερνητικοί υπάλληλοι που ως αποτελεσματική μέθοδο απόσπασης πληροφοριών θεωρούν την απομόνωση; Σοβαρά τώρα; Αυτοί δεν θα μπορούσαν να ‘σπάσουν’ ούτε το γάτο μου για πληροφορίες! (Και δεν έχω και καναν badass γάτο, οπότε καταλαβαίνετε για τι λαπάδες μυστικούς πράκτορες μιλάμε.) Θα μου πείτε που να ξέρουν ότι έχουν μπλέξει με τους Winchesters οι οποίοι αυτές τις 6 βδομάδες απομόνωσης οι Winchesters τις αποκαλούν διακοπές..; Oh, well… (Ειλικρινά, μπορώ να φανταστώ τον Dean, να του ανοίγουν την πόρτα του κελιού μετά από ένα χρόνο και αυτός να αποκρίνεται, με το κλασικό σαρκαστικό γελάκι του, «Τι, αυτό είναι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε;»)

Κατανοώ ότι οι σεναριογράφοι έπρεπε να βρουν έναν τρόπο για να ξεφύγουν γρήγορα τα αδέρφια από την δύσκολη θέση που τους άφησε το mid-season finale για να μπορέσει να συνεχιστεί η σεζόν, και στο σύνολό του δεν ήταν κακό αυτό που είδαμε, απλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να τα έχουν στήσει καλύτερα για να βγει πιο στιβαρή η ιστορία.

Το γενικό συμπέρασμα πάντως είναι πως το First Blood μπορεί να μην είχε τη στόφα των επεισοδίων που σε αφήνουν παγωτό, αλλά είχε ένα αρκετά δυνατό δεύτερο μέρος που έθεσε τις βάσεις για τη συνέχεια, όπου θα δούμε (ελπίζω) τις «κοσμικών διαστάσεων» επιπτώσεις της πράξης του Cas, αλλά θα έχουμε και τους αδίστακτους Βρετανούς περισσότερο στο προσκήνιο τώρα πια, αφού βρήκαν τρόπο να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Αμερικανών κυνηγών.

Η 12η σεζόν ανεβαίνει σταθερά. Και τα (ακόμα) καλύτερα πιστεύω πως έρχονται! 😉

Βαθμολογία επεισοδίου: 8/10

Πώς σας φάνηκε το 12x09 - First Blood;

View Results

Loading ... Loading ...