Review – Supernatural – 13×06 – Tombstone

15
8

Το επεισόδιο που όλοι περιμέναμε! Η επανένωση του Castiel με τα αγόρια και τον Jack… με εσάνς Άγριας Δύσης! Δεν ήταν χρονοταξίδι, όπως αρχικά πίστεψα από την περίληψή του, αλλά μια απλή υπόθεση νεκρόσυλου. Ένα έχω να πω: η σεναριογραφική ομάδα (και) φέτος κάνει εξαιρετική δουλειά. Έχουν επαναφέρει τη σειρά στο φορμάτ των σεζόν 4-5, όπου όλα τα επεισόδια, ακόμη και τα αυτοτελή, έχουν σύνδεση με την κύρια ιστορία, που φέτος είναι ο Jack και η βήμα-βήμα πορεία του προς την Σκοτεινή Πλευρά. Αλλά ας μην προτρέχω, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Sam: “You’re dead.»
Cas: “Yeah, I was. But then I annoyed an ancient cosmic being so much that he sent me back.»

Το επεισόδιο ξεκινάει με την αμήχανη αγκαλιά του Castiel με τα αγόρια. Ο Sam και ο Dean είναι δικαιολογημένα κουμπωμένοι όταν τον πρωτοσυναντούν. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι επέστρεψε. Ο Dean, βέβαια, αποφασίζει να δεχτεί τη «νίκη» αυτή ως έχει (ειδικά μετά τα γεγονότα του προηγούμενου επεισοδίου που τον τσάκισαν ακόμα περισσότερο ψυχολογικά), χωρίς να αμφισβητεί τον τρόπο που επετεύχθη. Ο Sam, πάντα πιο προσγειωμένος, φαίνεται ότι διατηρεί επιφυλάξεις, τις οποίες όμως δεν μοιράζεται με τον Dean, καταρχάς γιατί αναγνωρίζει πόσο ανάγκη το έχει ο αδερφός του να χαρεί λίγο, και δεύτερον, γιατί γνωρίζοντάς τον, ξέρει ότι δεν θα το πάρει καλά αν αρχίσει να του εκφράζει ανησυχίες που δεν μπορεί να στηρίξει (ακόμα) με επιχειρήματα.

Οι Winchesters επιστρέφουν με τον Castiel στο Καταφύγιο, όπου ο αναγεννημένος άγγελος συναντιέται με τον Jack για πρώτη φορά με σάρκα και οστά. Τον ευχαριστεί για τον ρόλο που έπαιξε στην ανάστασή του, και η αγκαλιά τους είναι ειλικρινής και εγκάρδια, αλλά κάπως αμήχανη, κυρίως από τη μεριά του Castiel. Από τη μία, είναι λογικό να νοιώθει σαν ψάρι έξω από το νερό (όχι πως ήταν και ποτέ μάστερ στις κοινωνικές δεξιότητες, αλλά λέμε τώρα), όμως κάτι μου φαίνεται περίεργο πάνω του. Δεν λέω ότι πιστεύω τη θεωρία που κυκλοφορεί πως αυτός δεν είναι καν ο αληθινός Cas και είναι η Κοσμική Οντότητα που κατέβηκε στη Γη αντί εκείνου, αλλά νοιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ακόμα, όμως, δεν μπορώ να προσδιορίσω τι…

Ο Jack, πρόθυμος να βοηθήσει όσο μπορεί και να φανεί χρήσιμος, έχει βρει μια υπόθεση. Ο μικρός φαίνεται κολλημένος στην ιδέα της επιστροφής από το θάνατο, τον βλέπουμε συνεπαρμένο με την ιδέα των ζόμπι, και αυτό μάλλον έχει να κάνει με τη μητέρα του, την οποία αναφέρει συχνά-πυκνά με νοσταλγία. Η υπόθεση που βρήκε ο Jack στέλνει την τετράδα στη Dodge City (πόλη το όνομα της οποίας είναι συνυφασμένο με τον θρυλικό Wyatt Earp), όπου ‘κάτι’ σκότωσε τον τοπικό βοηθό Σερίφη. Ο Dean, ως μεγάλος φαν των γουέστερν, είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος με το μικρό τους ταξιδάκι, κάτι που δεν συμμερίζονται οι υπόλοιποι τρεις της παρέας. Ο Sam είναι προβληματισμένος, ο Castiel σαστισμένος και ο Jack ακόμα ανακαλύπτει τον κόσμο, οπότε δεν του περνά καν από το μυαλό να αμφισβητήσει το… φανγκέρλιασμα του Dean.

Οι σκηνές του δεσίματος μεταξύ του Jack και του Castiel είναι πολύ όμορφες. Ο μικρός ανακαλύπτει κοινά σημεία (όπως την έλλειψη ανάγκης για ύπνο) που τον φέρνουν πιο κοντά στον άγγελο, ο οποίος φαίνεται πολύ προστατευτικός απέναντί του.

Castiel: Jack, your mother, she believed that you would do amazing things. She said that you would change the world for the better. And now, looking at you, talking to you, I know that she was right, that we were right. Kelly would be so proud of you.

Οι έρευνες γρήγορα αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για έναν νεκρόσυλο ο οποίος κυκλοφορεί στον 21ο αιώνα με τη φάτσα του διαβόητου πιστολέρο Dave Mather. Ο ‘Mather’ έχει σχέση με την τοπική νεκροθάφτη και για χάρη της κλέβει την τράπεζα, όμως η τετράδα μας τον προλαβαίνει καθώς προσπαθεί να διαφύγει και πέφτει ένα πιστολίδι αλά Φαρ Ουέστ, το οποίο όμως καταλήγει σε τραγωδία, καθώς ο Jack σκοτώνει κατά λάθος έναν αθώο.

Ο Sam με τον Castiel παίρνουν τον συντετριμμένο Jack κι επιστρέφουν κακήν-κακώς στο Καταφύγιο, αφήνοντας τον Dean πίσω να ξεμπερδέψει με τον νεκρόσυλο. Ο τοπικός Αρχιφύλακας Joe Philipps (ένας πολύ γαμάτος τυπάς, από τους guests της μιας φοράς που απολαμβάνεις να βλέπεις) τον βοηθάει, κι ας μην έχει ιδέα για την ύπαρξη του υπερφυσικού. Οι δυο τους ψάχνουν τον νεκρόσυλο στο νεκροταφείο, και κάπου εκεί μου ήρθαν τα λόγια της Billie από το προηγούμενο επεισόδιο: ένας από τους πιθανούς θανάτους του Dean θα μπορούσε να οφείλεται σε «μαχαίρωμα από ghoul σε ένα νεκροταφείο». Μπααα… Κι όντως, δεν είχαμε κάτι να φοβηθούμε, ο Dean με τον αρχιφύλακα βγάζουν εύκολα το τέρας από τη μέση, και εκείνος συμφωνεί να συγκαλύψει την υπόθεση. Τέλος καλό, όλα καλ— εεε, για το Supernatural, μιλάμε, παιδιά, πότε είναι όλα έστω και στα όρια του «καλά»;

Castiel: Jack, I’ve killed people that didn’t deserve it. My friends. I’ve killed people I loved. I wish I could tell you that it gets easier. With time it hurts less, but that would be a lie. It never gets easier and those moments may never stop hurting. But that doesn’t mean that you should stop fighting. It doesn’t mean that just because you made a mistake — that’s what this is, Jack, it’s a mistake. It doesn’t mean that you can’t be better, do better. I believe that. I have to believe that.

Ο Jack βασανίζεται από αυτό που έκανε και ότι και να πουν οι άλλοι για να τον παρηγορήσουν δεν το δέχεται. Μέσα του παλεύει εξαρχής με το ποιος είναι, και τα δυσδιάκριτα όρια της ηθικής που του προσφέρουν οι τρεις θετοί πατεράδες του δεν τον βοηθούν να ξεμπλέξει τον μπερδεμένο ψυχισμό του. Οπότε, κάνει αυτό που θα έκανε οποιοδήποτε παιδί: το σκάει. Λέει ότι το σκάει για να τους προστατέψει, γιατί «αυτοί είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που έχει και δεν θέλει να τους πληγώσει», αλλά στην πραγματικότητα το σκάει για αυτόν, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει από το βάρος του εαυτού του και των τύψεών του. Φυσικά, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι αυτό πιθανώς θα κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι, με όλες τις αδυναμίες και τα λάθη τους, είναι οι μόνοι που τον καταλαβαίνουν και θέλουν το καλό του…

Jack: No, maybe you’re right. Maybe I’m just another monster.
Dean: No, you’re not. I thought you were. I did. But, like Sam said, we’ve all done bad. We all have blood on our hands. So, if you’re a monster. We’re all monsters.

***

Πέρα από το αποκαρδιωτικό κλείσιμο (που κατά τα άλλα ήταν ιδανικό γιατί χτίζει μια δυνατή συνέχεια), ήταν ένα διασκεδαστικό επεισόδιο, κυρίως για την αβίαστη κωμωδία που το περιβάλλον και η ιστορική του σημασία επέτρεψε στους χαρακτήρες να κάνουν. Πρώτα από όλα, διασκέδασα με την υπέρμετρη χαρά του Dean που θα πήγαιναν στη Dodge, που θα φορούσαν τις πρωτότυπες στολές με τα καουμπόικα καπέλα και θα το έπαιζαν Τεξανοί αστυνομικοί. Ο Jensen Ackles φάνηκε ότι το καταδιασκέδασε το επεισόδιο και βγήκε αυτό στην ερμηνεία του. Ο Cas από την άλλη μπήκε άμεσα στο πετσί του πατρικού του ρόλου, αλλά πρόλαβε να έχει και κανα δυο απολαυστικές σκηνές με τον κολλητό του. Ειδικά η σκηνή στον τόπο του εγκλήματος, comedy gold! Γενικά, απόλαυσα όλες τις αναφορές που έκανε το επεισόδιο στην ποπ-κουλτούρα, και ειδικά το ότι όλοι είχαν τα ονόματα των ηθοποιών που έπαιζαν στην ταινία Tombstone – στην ατάκα «My name is Val Kilmer» του Cas απλά έκλαψα!

Δυστυχώς, ο Sam έμεινε ο τελευταίος τροχός της αμάξης στο επεισόδιο γιατί δεν έκανε τίποτα πέρα από τη συνέντευξη που πήρε από τη νεκροθάφτη και από το οστό που βρήκε μέσα στον τάφο. Ο Jack ήταν αυτός που είχε την μεγαλύτερη ανάπτυξη χαρακτήρα αυτήν την εβδομάδα, αρχικά επιδεικνύοντας την υπερβολική προθυμία του να συμμετέχει και να βοηθήσει όσο γίνεται καλύτερα στην νεοσυσταθείσα Team Free Will 2.0, αλλά καταλήγοντας να πάρει ένα πολύ σκληρό μάθημα. Ο Davy Perez έκανε καλή δουλειά στο χαρακτήρα και ο Alex Calvert αξιοποίησε όμορφα αυτά που του έδωσε ο σεναριογράφος. Η σκηνοθεσία της Lopez-Corrado ήταν αρκετά creepy στα σημεία που έπρεπε (με highlight τη σκηνή του φόνου του βοηθού Σερίφη), αλλά και αστεία (το slo-mo των Cas & Dean που περπατούν προς την σκηνή του εγκλήματος, επικό!)

Η χαριτωμένη νεκροθάφτης, η Athena Lopez, ήταν, μαζί με τον αρχιφύλακα Phillips, άλλος ένας αξιομνημόνευτος και ιδιοσυγκρασιακός guest χαρακτήρας του επεισοδίου, που μπορεί να έμοιαζε τελείως αταίριαστη με το επάγγελμά της αρχικά, αλλά στην πορεία έβγαλε νόημα το γιατί δούλευε εκεί. Δυστυχώς, το… άλλο της μισό δεν ήταν τόσο ενδιαφέρον. Ο κακός του επεισοδίου ξεκίνησε καλά (τα ιστορικά πρόσωπα που γίνονται χαρακτήρες στη σειρά πάντα μου αρέσουν), αλλά έγινε προβλέψιμος στην πορεία. Τουλάχιστον, όμως, είχε έναν χορταστικά γραφικό θάνατο, που όμοιό του είχαμε καιρό να δούμε στη σειρά!

Αποτέλεσμα εικόνας για supernatural tombstone jack

Όλο το ζουμί του επεισοδίου ήταν, φυσικά, ο Jack. Η υπερήφανη φάτσα όταν σηκώνει τηλεπαθητικά το μολύβι. Η χαριτωμένη αφέλεια με την οποία δηλώνει ότι τώρα ξέρει από ζόμπι. Τα πόσα πράγματα έχει μάθει παρατηρώντας τους Winchesters. Τα βλεμματάκια προς τον Dean που είναι ακόμη φοβισμένα. Η γλυκιά σχέση του με τον Castiel. Η προθυμία του να αποδείξει τον εαυτό του και να βοηθήσει (που του βγήκε σε κακό)… Ο Alex Calvert κάνει εξαιρετική δουλειά στο να ενσαρκώσει ένα πλάσμα με τόσο περίπλοκο ψυχισμό. Με κάθε βλέμμα του επικοινωνεί ακριβώς τι νοιώθει ο Jack. Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου ήταν πολύ δυνατή με τον Jack να φεύγει καταρρακωμένος και την κύρια ιστορία της φετινής χρονιάς να παίρνει άλλη τροπή. Τώρα πρέπει να ψάξουν να βρουν το πιο ισχυρό υπερφυσικό ον στη Γη, πριν τον βρουν όλοι οι υπόλοιποι που τον θέλουν απεγνωσμένα! Και θα καταφέρουν να τον εντοπίσουν πριν βουτήξει κι άλλο στην απόγνωση και το σκοτάδι από όπου δεν υπάρχει γυρισμός…;

ΥΓ Μπορείτε να ψηφίσετε παρακάτω (με τη νέα μέθοδο με αστεράκια, εκεί που αναγράφει ‘user rating’) και να μας αφήσετε τα δικά σας σχόλια για το επιεσόδιο…