Review – Supernatural – 12×11 Regarding Dean

63
13

Review – Supernatural – 12×11 Regarding Dean

11ο επεισόδιο για φέτος και ακόμα δεν είμαστε ούτε στα μισά. Ένα επεισόδιο που περίμενα πως και πως με όλα όσα είχαμε μάθει εδώ και κάνα μήνα και ήμουν σίγουρος ότι θα είναι πάρα πολύ αστείο. Νομίζω οι σεναριογράφοι το πήγαν αρκετά κοντά στο Yellow Fever-4×06- αλλά από την αντίθετη πλευρά. Εκεί ο Ντιν έκανε σαν μικρό παιδί που φοβόταν, ενώ εδώ σαν ένα ενθουσιασμένο. Μεγάλη αντίθεση στο μεν επεισόδιο της 4ης σεζόν όπου ο μεγάλος Winchester είχε κατατρομοκρατηθεί για την ζωή τους και το ότι ήταν κυνηγοί, ενώ 8 σεζόν μετά τον βλέπουμε να είναι τόσο χαρούμενος γι’ αυτό. Πιστεύει ότι είναι ήρωες. Και έχει απόλυτο δίκιο με τον λάθος τρόπο. Ο Ντιν έπρεπε να ξεχάσει όλα όσα έχει κάνει στη ζωή του για να καταλάβει ότι είναι ήρωες, αυτός και ο αδερφός του.

 

Σ’ ένα κυνήγι μαγισσών ο Ντιν δέχεται μια κατάρα από ένα ετοιμοθάνατο μάγο και αρχίζει σιγά σιγά να χάνει την μνήμη του. Το επεισόδιο πρόκειται για την απόλυτη κωμωδία μέχρι ένα σημείο, με τον Σαμ να βάζει ταμπελάκια σε καθετί που υπάρχει μέσα στο δωμάτιό τους ώστε να μην τα μπερδεύει ο αδερφός του. Οι σεναριογράφοι έχουν πετύχει στο σημείο αυτό κάτι μοναδικό. Πλαισίωσαν την κωμωδία με την τραγωδία με έναν τέτοιο τρόπο που δεν ξέρεις πότε θα πρέπει να γελάς και πότε όχι. Ο Ντιν αρχίζει να μην θυμάται ούτε καν το όνομά του. Ξεχνά τον Κας, την μητέρα του και τον ίδιο του τον αδερφό. Παρομοίωση με την πολύ άσχημη αρρώστια που λέγεται αλτσχάιμερ. Η φράση του Σαμ τα λέει όλα: «Είναι χειρότερα από τότε που τον είδα να πεθαίνει…»

Για μένα το επεισόδιο δεν ήταν το τέλειο από την άποψη ότι υπήρχαν πολλές αντιθέσεις μεταξύ κωμωδίας και δράματος. Περίμενα πιο κωμικό το επεισόδιο και ενώ οι σεναριογράφοι προσπάθησαν να θίξουν το θέμα της απώλειας μνήμης, δεν τα κατάφεραν στον απόλυτο βαθμό καθώς πρόκειται ξεκάθαρα για ένα κωμικό επεισόδιο. Έτσι λοιπόν εκεί που γέλαγες με την κατάσταση του Ντιν, ξαφνικά δευτερόλεπτα μετά πεταγόταν η δραματική σκηνή του καθρέφτη. Αν οι σεναριογράφοι ήταν και λίγο πιο απρόβλεπτοι(έτσι για το γαμώτο σε αυτή τη σειρά ρε πούστη*ΜΠΙΧΤΗ*) θα μπορούσαν κάλλιστα να σπάσουν το επεισόδιο σε 2 και το πρώτο να είναι κωμικό και το δεύτερο δραματικό. Τελοσπάντων…


Η Ροβίνα μπαίνει στο παιχνίδι και σώζει την κατάσταση και τον Ντιν από τον θάνατο όμως για μια ακόμη φορά η μάγισσα φέρεται εγωιστικά καθώς θέλει να δείξει την δύναμή της στους μάγους και να πάρει το πανάρχαιο Κέλτικο βιβλίο. Η ιστορία του επεισόδιο «χωλαίνει» και είναι λογικό διότι δεν στηριζόμαστε εκεί αλλά στο κωμικό στοιχείο του και στην καταπληκτική ερμηνεία του Jensen Ackles, ο οποίος μας κατάφερε να ρίξουμε αρκετές κραυγές γέλιου σε μπόλικα σημεία του επεισοδίου. Οι μάγοι ποτέ δεν ήταν το φόρτε του Supernatural και φάνηκε ξανά στο επεισόδιο.


Όπως όλα δείχνουν, δύσκολα φέτος θα δούμε το μωρό της Ρόζμαρι, του Εωσφόρου ρε παιδί μου. Μάλλον θα είναι ο Big Bad της 13ης σεζόν και το μωρό μαντεύω ότι θα γεννηθεί στο εφετινό Season Finale προμηνύοντας και την καταστροφή του κόσμου. Το ερώτημα όμως παραμένει: Είναι ο Εωσφόρος στο κλουβί ή όχι;

Τρίτο επεισόδιο για το 2017 και αν το καλοσκεφτούμε θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε ότι και τα τρία αυτοτελίζουν. Αυτοτελίζουν όμως με μια αίσθηση κύριας ιστορίας. Στο 12×09 είδαμε την απόδραση από τον «Αζκαμπάν», ενώ στο αμέσως επόμενο επεισόδιο το παρελθόν του Κας χτυπά την πόρτα του. Το σημερινό μας δείχνει μια υπέροχη κωμική ιστορία και η Ροβίνα μπαίνει για πρώτη φορά σε καθαρά αυτοτελές κομμάτι. Οι σεναριογράφοι επιτέλους το ‘πιάσαν το νόημα, κάτι που έχουμε να δούμε από την 5η σεζόν στην οποία τα αυτοτελή επεισόδια αποτελούσαν και ιστορίες της Αποκάλυψης.

Η τελευταία σκηνή πρόκειται για ένα αριστούργημα. Δεν ξέρω για ποιο λόγο οι παραγωγοί αποφάσισαν να μας δείξουν παράλληλα τον Ντιν να καβαλάει τον ταύρο και το τι πέρασε όσο ήταν υπό την επήρεια του ξορκιού, αλλά πέτυχαν διάνα. Η ερμηνεία του Jensen είναι εξαιρετική ακόμα κι όταν δεν μιλάει, ακόμα κι όταν απλά εκφράζεται καταλαβαίνεις είτε τον πόνο είτε το χιούμορ του. Το τραγούδι «κούμπωσε» τόσο ταιριαστά που σε έπιανε μια μελαγχολία όσο έβλεπες ένα «παιδί» να παίζει

Βαθμολογία επεισοδίου: 8,5/10

– Some of the things we’ve done, we’ve had this weight for… forever. And seeing it gone, uh, you looked happy.
– Yeah, maybe. Hell, probably. But it wasn’t just the crap that got lost. I mean, it was everything. You know? All of it. So… that’s what being happy looks like? I think I’ll pass.

Πώς σας φάνηκε το 12x11 Regarding Dean;

View Results

Loading ... Loading ...