Βρίσκεστε Εδώ
Αρχική Σελίδα > Recent Posts > Review – Supernatural – 13×04 – The Big Empty

Review – Supernatural – 13×04 – The Big Empty

Review – Supernatural – 13×04 – The Big Empty

Φτάσαμε αισίως στο 4ο επεισόδιο της 13ης σεζόν και οι ταχύτητες όλο και ανεβαίνουν! Αυτή την εβδομάδα κάναμε μια βουτιά στην ψυχολογία των ηρώων μας και ανακαλύψαμε επιτέλους που πάνε οι άγγελοι όταν πεθαίνουν! Και το καλύτερο όλων; Cas is back, bitches! Πάμε όμως να δουμε το επεισόδιο αναλυτικά, γιατί είχα και μερικά παράπονα από την εκτέλεσή του…

Ερευνώντας μια σειρά θανάτων που φάνηκαν σαν να διαπράχθηκαν από φαντάσματα ή revenants, οι Winchesters (με τον Jack κολαούζο) φτάνουν στο γραφείο μιας ψυχολόγου, της Mia Vallens, ειδικής στα θέματα θλίψης, και το παίζουν ασθενείς. Βέβαια, με τόσα ψυχολογικά που έχουν αυτοί δεν χρειάστηκε καν να υποκριθούν και ιδιαίτερα, οπότε, στο πρώτο κιόλας 5λεπτο, τους τη σκάνε όσα κρατάνε μέσα τους τόσο καιρό και τσακώνονται, μπροστά στην ψυχολόγο και στον καημενούλη τον Jack που καθόταν σιωπηλός στη γωνίτσα του γιατί τον είχε τραμπουκίσει πάλι ο Dean. Ο Sam βγαίνει έξαλλος από το δωμάτιο και εκεί είναι που ανακαλύπτει μέσα στο μπάνιο τα σιχαμερά απομεινάρια μιας μεταμόρφωσης κάποιου shapeshifter. Φυσικά οι υποψίες πέφτουν κατευθείαν πάνω στην Mia, αλλά γρήγορα αποδεικνύεται πως άλλος είναι ο φταίχτης…

Να σημειώσω σε αυτό το σημείο την στάση των Winchesters απέναντι στην Mia. Με το που έμαθαν ότι είχε άλλοθι, σταμάτησαν να την εχθρεύονται αυτόματα. Θυμάμαι κάποτε που ένα ειρηνικό τέρας θα έπρεπε να κάνει κωλοτούμπες για να το εμπιστευτούν και να μην το σφάξουν στο γόνατο. Σίγουρα δεν ήταν ένα θέμα που δεν έχουμε ξαναδεί το «καλό τέρας», αλλά πάντα μου αρέσει να μας υπενθυμίζουν ότι οι Winchesters -και η σειρά- έχουν ωριμάσει και έχουν αποδεχτεί πια τα γκρίζα ηθικά μονοπάτια στα οποία βαδίζουν…

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι η Mia χρησιμοποιούσε την ικανότητά της να μεταμορφώνεται για να βοηθήσει τους ασθενείς της, εμφανιζόμενη μπροστά τους ως τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν πεθάνει. Δεν γνωρίζω και πολλά από ψυχολογία, αλλά εμένα αυτό μου φάνηκε λιγουλάκι τραβηγμένο. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι αντί να χεστούν πάνω τους όταν είδαν τους νεκρούς, έφτασαν στην κάθαρση; Και την τράβηξε την ιδέα ακόμα περισσότερο από τα μαλλιά ο σεναριογράφος όταν έβαλε την Mia να μεταμορφωθεί σε Kelly για να αγκαλιάσει τον Jack και να του πει ότι οι πράξεις του είναι αυτές που θα καθορίσουν ποιός είναι. (Κοινοτυπία αλέρτ)

Μετά από αυτά τα πέρα δώθε με τις μεταμορφώσεις που κανονικά θα έπρεπε να έχει γεμίσει ο τόπος αίματα και γλίτσα (σκηνοθετικό λάθος αλέρτ), σκάει μύτη ο αληθινός κακός του επεισοδίου, ο πρώην της Mia, επίσης shifter, που είναι ελαφρώς psycho. (Κι όταν λέω ‘ελαφρώς’, εννοώ ότι ο τύπος στάνταρ έκανε ιδιαίτερα μαθήματα με τον Norman Bates και τον Patrick Bateman.) Αντί όμως να σκοτώσει τον Dean, τον βγάζει νοκ-άουτ και επιτίθεται στον Jack, τον οποίο ρίχνει και αυτόν ξερό. Μια μικρή παρένθεση: Αυτό το παιδί μπορείτε να μου εξηγήσετε πως επιζεί από αγγελική λεπίδα στην καρδιά και πέφτει λιπόθυμο με το παραμικρό; Μάλλον έχει ήδη το σύνδρομο Willow Rosenberg… (Οι fans της Buffy θα καταλάβουν τι εννοώ.) Αλλά ας μην ξεφεύγω, αν συνεχίσει το μοτίβο θα κάνω ξεχωριστό άρθρο για αυτό. Που είχαμε μείνει; Α, ναι, στον κακό που για κάποιο λόγο δεν σκότωσε τον Dean (όπως όλους τους υπόλοιπους), αλλά τον έδεσε, μαζί με τον Jack. Ζητάει από την Mia να τους σκοτώσει, αλλά αυτή σε μια στιγμή πομπώδους χολιγουντιανής αυτοθυσίας πρόταξε τα στήθη της και είπε «η ταν ή επί τας», ή κάτι τέτοιο ηρωικό τέλος πάντως… Και αυτός τα παίρνει κρανίο ως γνήσιο ψυχάκι που είναι, και πάνω που είναι έτοιμος να πυροβολήσει τον Sam, που εκείνη τη στιγμή έμπαινε στο δωμάτιο αμέριμνος, ο Jack ξυπνάει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του ενάντια στον κακό (ο οποίος είχε το τραγικότατο όνομα Buddy, αυτό δεν σας το σχολίασα). RIP Buddy. (Δεν θα μας λείψεις.)

Κλισεδιάρικη η κύρια υπόθεση του επεισοδίου, αλλά ευτυχώς έδεσε αξιοπρεπώς με τα ψυχολογικά των Winchesters (και του Jack). Η σκηνή που ο Sam ξεσπά στον αδερφό του μέσα στο γραφείο της ψυχολόγου καταπληκτική. Τι ένταση! Jared και Jensen ζωγράφισαν πραγματικά στο επεισόδιο, αναπάντεχα καλές ερμηνείες σε ένα main story που θα ήταν αρκετά αδύναμο χωρίς αυτές. Έχουμε βαρεθεί να το λέμε, αλλά σε επεισόδια σαν και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα ότι η χημεία τους είναι αυτή που κρατάει τη σειρά τόσα χρόνια.

Dean: He won’t even admit that Mom’s dead, won’t even admit it. Because if he admits it then it’s real, and if it’s real then he has to deal with it, and he can’t handle that.
Sam: Right because this is so easy for you, huh?
Dean: It’s not easy.
Sam: But at least you had a relationship with Mom, I mean, who would she always call? Who did she look to for anything? You had something with her I never had, and now I’m just supposed to accept that I never will have it!?

Κι επειδή ένα τόσο δυνατό ψυχολογικό επεισόδιο δεν γίνεται να κλείσει χωρίς μια bromantic στιγμή μεταξύ των αδερφιών, είχαμε και τη σκηνή που ο Dean ζητάει συγνώμη στον Sam και του λέει ουσιαστικά πως έχει καταρρεύσει και πως το μόνο στήριγμά του είναι εκείνος. Αν χάσει ο Sam την πίστη του, χάθηκαν και οι δυο τους:

Sam: What if you’re right, about Mom? What if she is dead and I’m just in denial?
Dean: Don’t say that.
Sam: What? You’ve been wanting me to admit that since it happened.
Dean: I know I have, don’t say that. I need you to keep the faith, for both of us. Because right now — right now I don’t believe in a damn thing.

Κάπου εδώ θα πρέπει να εκφράσω πάλι το θαυμασμό μου για τον Sam, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε πολύ καλός χαρακτήρας. Έχει αφήσει προ πολλού πίσω του το εκνευριστικό κακομαθημένο μικρότερο αδερφάκι που τσαντιζόταν αν δεν γινόταν το δικό του κι έχει ωριμάσει σε αξιοθαύμαστο βαθμό. Και χαίρομαι επίσης που πια εκφράζει τα συναισθήματά του με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Συνεχίζει να διέπεται από τη λογική η κάθε του αντίδραση, και παραμένει ψύχραιμος και διαλλακτικός, αλλά ταυτόχρονα είναι και πιο συμπονετικός. Σε αυτό το επεισόδιο συνειδητοποίησα κάτι που μου είχε διαφύγει στα προηγούμενα: η δυναμική των Winchesters με τον Jack δεν θυμίζει τόσο παιδί με γονείς, όπως μας έλεγαν στις συνεντευξεις οι συντελεστές όλο το καλοκαίρι. Εγώ βλέπω τον Jack ως μικρό αδερφό, με τον Dean ως μεγαλύτερο να προσπαθεί να επιβληθεί δια της βίας για να περνάει πάντα το δικό του, και τον Sam να το παίζει Ελβετία σαν κλασικός μεσαίος αδερφός.

Ο Dean συνεχίζει πιστός στα χνάρια του John. Προσπαθεί να κρύψει τον αβάσταχτο πόνο του κάτω από τόνους αντρίλας και καφρίλας και, φυσικά, αποτυγχάνει παταγωδώς (γιατί και ο αδερφός του και εμείς τον ξέρουμε πολύ καλά τόσα χρόνια). Η τελευταία του σκηνή με τον Jack, όπου επιτέλους ανοίχτηκε λίγο, με κάνει να τον συγχωρώ που τον είχε κλωτσοσκούφι σε όλο το επεισόδιο. (Κατάχρηση εξουσίας λέγεται αυτό Ντινάκο…) Αλλά εκεί που μου ράγισε πάλι την καρδιά ο άτιμος (και δεν είναι η πρώτη φορά) είναι αυτή η σκηνή με τον Sam που παραδέχεται την αδυναμία του. Μπορεί να γουστάρω τρελά badass Dean, αλλά ο ευάλωτος Dean είναι η δική μου προσωπική αδυναμία…

Ας περάσουμε τώρα στο Jack… Καταρχάς να επαναλάβω, σε περίπτωση που δεν το είχατε καταλάβει στα προηγούμενα reviews, ότι τον λατρεύω! Θεωρώ ότι είναι από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχουμε δει ποτέ στη σειρά. Δεν έκανε και πολλά στο επεισόδιο, παρά μόνο κάτι θελήματα για τον Dean ή να κάθεται ήσυχος-ήσυχος, σαν μαλωμένο κουτάβι, αλλά οι σκηνές του ήταν ουσιαστικές. Οι παραλληλισμοί με τον Castiel συνεχίζονται, αλλά μου αρέσει που αυτός εδώ αρχίζει και δένεται περισσότερο με τον Sam. Ακόμα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να είναι όλα θέατρο και να τους παίζει κανονικότατα, αλλά δεν θέλω να είναι αλήθεια. Θέλω να είναι αληθινό αυτό το υπερχαριτωμένο πλάσμα που φοβάται τον Dean κι ας είναι ικανό να ισοπεδώσει τον ίδιο τον χωροχρόνο. Θέλω να είναι αληθινό αυτό το χαμόγελο υπερηφάνειας όταν ο Dean του είπε ευχαριστώ.

Όμως είπε και κάτι που με έβαλε σε πολλές σκέψεις και αμφιβολίες:

Jack: Sam thinks you were right, that I’m good. He wants me to believe it, and I wanna believe it too. It’s just I — I’ve hurt people. I didn’t mean to, it was an accident, and I know I should feel bad, and I say I feel bad. But most of the time, I mostly — I don’t feel anything. And that’s why I think maybe — maybe I’m a monster.

Αυτό σημαίνει πως δεν έχει ψυχή, που στο σύμπαν του Supernatural μεταφράζεται ως δεν έχει συνείδηση και ηθική πυξίδα; Και τι ακριβώς μπορεί να συνεπάγεται αυτό; Έχουμε δει ανθρώπους χωρίς ψυχή που είχαν ποικίλες αντιδράσεις, από δολοφονικές μέχρι απολύτως φυσιολογικές σαν να μην τους συνέβαινε κάτι (όπως ο προφήτης Donatello του οποίου η επιστροφή στο 2ο επεισόδιο αρχίζω να πιστεύω πως δεν ήταν καθόλου τυχαία ). Ούτε οι άγγελοι έχουν ψυχή, άρα ο Jack είναι περισσότερο άγγελος παρά άνθρωπος; Πάντως, το ότι το αναγνωρίζει και ότι τον ανησυχεί αυτό είναι θετικό σημάδι – πιθανώς. Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις δικές σας θεωρίες πάνω στο θέμα, γιατί νομίζω ότι ήταν το πιο ζουμερό σημείο του επεισοδίου που θα μας απασχολήσει πολύ στη συνέχεια. (Παρεμπιπτόντως, η αναφορά στον Anakin Skywalker -aka Darth Vader- δεν παίζει να ΜΗΝ είναι προοικονομία! Ααααχ, θα πάει στη Σκοτεινή Πλευρά το μωρό και θα το χάσουμε…)

Και θα κλείσω σχολιάζοντας το καλύτερο κομμάτι του επεισοδίου: τις σκηνές του Castiel στο Κενό. Έπος! Όχι μόνο πήγαν τη μυθολογία της σειράς έτη φωτός πιο μπροστά, όχι μόνο απάντησαν ένα ερώτημα που μας βασανίζει εδώ και πολλά χρόνια (που πάνε οι άγγελοι όταν πεθαίνουν), όχι μόνο μας έφεραν πίσω τον Castiel (hoooooorayyyyy!), αλλά μας θύμισαν και τι ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ είναι ο Misha Collins! Τον απολαμβάνω και σαν Castiel, φυσικά, αλλά όταν παίζει τον κακό είναι άλλο πράγμα ρε παιδάκι μου. Εδώ τον έβλεπες με τα ίδια ρούχα και την ίδια φάτσα, αλλά όλα τα υπόλοιπα ήταν διαφορετικά: άλλη χροιά φωνής (και λάτρεψα αυτή την απροσδιόριστη προφορά), άλλη κινησιολογία, άλλη κορμοστασιά. Απλά φοβερός!

Πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς επιστρέφει χαρακτήρας τόσο γρήγορα από τους νεκρούς και δεν μου φαίνεται βεβιασμένο fan service! Το εκτέλεσαν άψογα, εισάγοντας έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα χαρακτήρα: την κοσμική οντότητα που διαφεντεύει στο Κενό που είναι σαν να βγήκε κατευθείαν από τα βιβλία του Lovecraft (περισσότερες λεπτομέρειες στο άρθρο για τις αναφορές στην ποπ-κουλτούρα, που θα είναι ΠΟΛΥ ζουμερό αυτή τη φορά). Δεν ξέρω αν θα τον ξαναδούμε, αλλά το εύχομαι, για να εξερευνήσουμε περισσότερο αυτό το μέρος και αυτήν τη μυστηριώδη οντότητα που είναι πιο παλιά από το Θεό και την Amara! (Εκεί που έλεγαν κάποιοι «τι άλλο θα σκεφτούν πχια» κι ότι δεν πάει πιο πάνω από το Σκοτάδι, να σου οι σεναριογράφοι που ήρθαν για να τους ακυρώσουν και να μας εκπλήξουν πάλι!)

Και το ερώτημά μου: ο Castiel που επέστρεψε (με τα ωραία του ολοκαίνουργα ρουχαλάκια), τι ακριβώς είναι; Συνεχίζει να είναι άγγελος; Ή είναι κάτι άλλο…;

ΥΓ 1: Ειδική μνεία στη στιγμή που ο Dean/Jensen φτύνει το κρεμμύδι που έχει κολλήσει στα χείλια του. Έκλαψα από τα γέλια. Αν ήταν αυτοσχεδιασμός του Jensen, κι όχι στο σενάριο, διπλά τα συγχαρητήρια!

ΥΓ 2: Μπορείτε να ψηφίζετε με νέο τρόπο στο site μας (βάζοντας από 1 ως 5 αστεράκια εκεί που λέει «user rating»), και, φυσικά, όπως πάντα, μην ξεχάσετε να μας αφήσετε παρακάτω τα δικά σας σχόλια για το επεισόδιο!

Share, fellow hunter!Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on Google+Email this to someone
Amalia

Ανακάλυψα το Supernatural το 2008 και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Άρχισα να γράφω για το Supernatural Greece το καλοκαίρι του 2014. Δυο πράγματα που πρέπει να ξέρετε για εμένα: λατρεύω τον Dean και τις αναφορές στην ποπ-κουλτούρα!

  • Λου

    Jack «I kinda hate Anakin»
    Sam «Um..that’s probably for the best»

    ΑΧΑΧΧΑΧΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
    I can’t even.

  • Λου

    OK,το επεισόδιο ήταν τέλειο.Ωραία ιστορία,ωραία εφέ,ωραίες ερμηνείες,ειδικά από τον Κας,αυτή η αλλαγή στη φωνή και οι νευρικές κινήσεις ήταν εμπνευσμένες και μπόνους η συγκινητική ψευτοσυνάντηση της μαμάς Κέλυ με τον Τζακ.
    Ορίστε λοιπόν,έγινε και το θέλημά σας,ο Ντην μαλάκωσε προς τον Τζακ.
    Μεθαύριο που θα τον πληγώσει,θα σας πω εγώ.
    Κάθε φορά που μαλακώνει λίγο ο Ντην,όλα πάνε κατά διαόλου.Κυριολεκτικά.
    Lesson never learned.

    Πάντως η ιστορία μ’άρεσε πολύ.Πολλά επεισόδια Σουπερνατουραλ,θα μπορούσαν άνετα να εξελιχθούν σε ταινίες μεγάλου μήκους ή και σε βιβλία.Ώρες ώρες νιώθω πως πολλές καλές ιδέες θυσιάζονται στον βωμό της τιβι.
    Δε λέω ότι είναι καλό ή κακό,νομίζω απλά εντυπωσιάζομαι που τόσα χρόνια μετά,ακόμα βρίσκουν ωραίες ιδέες να πλασάρουν.

    Ενιγουει,περιμένω πως και πως την συνάντηση Κας με τα παιδιά.
    Δυο βδομάδες ακόμα?φφφφ.

  • Katerina Dep

    οκ ο Τζακ περασε τις εξετάσεις και ο Ντην αρχίζει μάλλον να ηρεμεί απεναντί του, οκ ο Κας επέστρεψε. Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο επεισόδιο ήτανε η γέφυρα για να περάσουμε στο επόμενο το οποίο ελπίζουμε να είναι πιο δυναμικό και με περισσότερη δράση. Το στόρυ από μόνο του αδιάφορο σε σχέση όμως με το βασικό κορμό μια ευκαιρία για ψυχολογική ανάλυση της συμπεριφοράς των ηρώων. Καλύτερη σκηνή ο διάλογος του Κας με τον εαυτό του.( Ο Misha εξαιρετικός στο ρόλο του κακού). Kατά τα άλλα next episode please!!!!

  • Joanna

    Υπεροχό. Απλά υπέροχο.

    1- Monster of the week:

    Το»τέρας που δεν είναι τέρας» το χουμε ξαναδεί, αλλά δεν με χάλασε. Ήταν shape-shiffter που είχαμε καιρό να δούμε. Αξίζει να σημειωθεί πω τήρησαν τον κανόνα οτι τα μάτια των τεράτων αυτών αντανακλούντε λευκά στην κάμερα, πράγμα που είχαμε δει από τον 1ο κύκλο. Ένας καλός shape-shiffter και ένας κακός. Το έχουμε ξαναδεί, αλλά εντάξει, καλό ήταν.

    Και ήταν καλό, γιατί μας γεφυρώνει πολύ όμορφα με την κύρια πλοκή, και τα κύματα θλίψης που πνίγουν, όχι μόνον τα αγόρια, αλλά και τον Τζακ. Και έτσι πάμε στον Τζακ…

    2- Τζακ: Πανίσχυρος άγγελος, μα και ευάλωτος άνθρωπος…

    Έχουμε μια εξαίρετη κατά την άποψη μου σχέση, (η οποία αναπτύσσεται πολύ όμορφα) μεταξύ Τζάκ και Σαμ, η οποία ακροβατεί μεταξύ αυτής του »μέντορας /μαθητής» και αυτής του »πατριού-στα-ξαφνικά/ έφηβου με θέματα» Οι ερμηνείες του Σαμ ήταν αξιέπαινες, και ο Τσακ αξιαγάπητος…
    Ο Τζακ, που νιώθει πιο μόνος από ποτέ, ο Τζακ, που στα μάτια του ο Ντιν βλέπει όσα έχασε, και ο Σαμ βλέπει την μοναδική ευκαιρία να σώσει την Μαίρη. Ο Τζακ, που φοβάται τις τρομερές δυνάμεις του, και που χρειάζεται κάποιον να τον αγαπά αληθινά… Ο τζακ, ο οποίος θρηνεί με τον δικό του τρόπο για την μητέρα του, και ας μην την γνώρισε σχεδόν καθόλου, ακι που ζητά να της πεί αντίο, πράγμα που κάνει τελικά, σε μια πολύ γλυκιά σκηνή με guest εμφάνιση της Κέλλι…

    Για την μητέρα που δεν γνώρισαν σχεδόν καθόλου, θρεινούν όμως και τα αδέλφια Σαμ και Ντιν…

    3-Δυο κυνηγοί, κυνηγημένοι από τις συνέπειες της ζωής που κάνουν…

    3α) Ντιν…
    Ο Ντιν τώρα, κάνει αυτό που κάνει πάντα όταν γίνονται ζόρικα τα πράγματα. Ξεσπά στους γύρω του. Το οτι πήγαν σε »ψυχαναλύτρια» ήταν ένας πολύ όμορφος τρόπος να δούμε τον πόνο τους. Ο Ντιν έχει χάσει την πίστη του στα πάντα, στο καλό μεσα στους ανθρώπους, στο καλό τέλος της ζωής για τους κυνηγούς, στον ίδιο του τον εαυτό. πιστεύει πως με το να διαλαλεί πως η Μαίρη είναι νεκρή, αντιμετωπίζει το θέμα, πως αν το λέεί αρκετές φορές μέσα στην μέρα, θα μπορέσει σιγά-σιγά να το συνειδητοποιήσει.

    3β) Σαμ…
    Ο Σαμ απο την άλλη, δεν αντέχει να ακούει τον αδελφό του να προδιαγράφει με τέτοια βεβαιότητα το τέλος της μητέρας τους, μιας μητέρας που όπως τονίζει ο μικρός Γουιντζεστερ, ποτέ δεν γνώρισε, μιας και όταν η Μαίρη ήταν εκεί, ήταν πολύ πιο κοντά με τον Ντιν. έτσι, ο Σαμ επιτέλους ξεσπά, σε μια σύντομη, αλλά δυνατή σκηνή, την οποία ήθελα να δω από το πρώτο επεισόδιο. Αρνήται να δεχτεί πως η Μαίρη είναι νεκρή, μιας και δεν μπορεί να πιστέψει πως δεν θα έχει ποτέ την ευκαιρία να την μάθει, να της πει όσα θέλει, να της πει αντίο…

    3γ) Το φορτίο του να πιστεύεις για δύο…
    Το να αρνήσαι όμως να δεχτείς τον θάνατο ενός κοντινού σου προσώπου δεν είναι καλό. Το να πιστεύεις σε αυταπάτες είναι αυτοκαταστροφικό, και το φορτίο βαρύ στους ώμους αυτού που το κουβαλά… Ο Σαμ λοιπόν, για πρώτη φορά απο τότε που η Μαίρη »πέθανε» σκέφτεται πως το να πιστεύει πως είναι ζωντανή, δεν είναι παρά η αδυναμία του να δεχτεί την σκληρή αλήθεια. Ο Ντιν όμως, του ζητά να μην σταματήσει να πιστεύει. Του ζητά να πιστεύει και για τους δύο τους… Του ζητά να του δώσει πίσω την πίστη που έχει χάσει, του ζητά να ελπίζει και για εκείνον, ακόμα και αν το να ελπιζεις για δυο σε μια τόσο ανέλπιδα κατάστασή είναι σχεδόν αδύνατο…

    Αδύνατον η Μαίρη να ζεί, αδύνατον ο Κας να ζεί… Και όμως, και οι δύο ζουν, παρόλο που είναι σε διαφορετικούς κόσμους… Η Μαίρη στην Γη-2, ενώ ο Κας στο σκοτεινό Κενό…

    4- Ο Κας στο Κενο… (Γαλάζια μάτια αντικρίζουν μόνο σκοτάδι…)
    Τέλος, έχουμε την ανατριχιαστική ερμηνεία του Μισα Κολλινς, ο οποίος παίζει 2 ρόλους. Τον εαυτό του, και μια… προσωποποιήση ενός μαύρου πλάσματος από το κενό… Ο Κας ξύπνησε από τον απόηχο της φωνής του Τζακ, που τον καλεί, και βρίσκεται στο Κενό, διάσταση που αναφέρει η Μπίλι. Εκεί, έχουμε ένα υπέροχο παιχνίδι δύναμης και θέλησης ανάμεσα στον Κας και στον »εαυτό του» (που δεν κατάλαβα ακριβώς τι πλάσμα ήταν…) Ο Κας καταφέρνει να νικήσει τους φόβους του και τις ενοχές τις οποίες έχει, μιας και τα λάθη του είναι ούκο λίγα. Ο »κακός του εαυτός» τον παροτρύνει να πέσει σε λήθαργο και να παραιτηθεί, μιας και δεν ανήκει στην Γη. Δεν μπορεί όμως να τον νικήσει, και έπειτα από επιβλητικές σκηνές και διαλόγους, ο Κας υπερνικά τους φόβους και τις ενοχές του, και καταφέρνει να κάνει τον »κακό του εαυτό».να τον ελευθερώσει από το Κενό… Σφαλίζει τα μάτια του, και όταν τα ανοίγει ξανά, ο ουρανός αντανακλάται μέσα τους…

    5- Τελικά…
    Ο Κας δεν πρέπει να είναι ζωντανός… Δεν είναι λογικό και θα ταν πολύ εύκολο να γύριζε έτσι πίσω…
    Θα έχουμε επανένωση και θέλω σαν τρελή να το δω αυτο….
    Πρέπει να δούμε την Μαιρη και τον Λουσι ξανά δεν γίνεται…
    Έχω λατρέψει τον Τζακ, και ο Ντιν σιγά-σιγά αρχίζει να αλλάζει στάση.
    Τα αδέλφια είναι πληγωμένα, ΠΑΡΌΛΑ αυτά δεν διασπώνται, σημάδι του πόσο έχουν ωριμάσει. Η επιστροφή του Κας θα τους βοηθήσει πολύ, όπως και τον Τζακ.
    Αντε να δούμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Αν διαβάζετε ακόμα, σας ευχαριστώ (πάλι έκθεσή να πούμε έγραψα!!) 🙂

  • Μα τι επεισόδιο! Δεν έχω λόγια. Δεν έγινε κάτι το τρομερό, δεν είχαμε κάποια φοβερή ανατροπή, αλλά το επεισόδιο ήταν καλογραμμένο με μια αφήγηση που έχουμε να δούμε χρόνια στο Supernatural. Εμβάθυναν τόσο πολύ στο αυτοτελές κομμάτι και μας έδειξαν πόσο ωραία ιστορία ήταν που δεν με πολυένοιαζε που έδειχνε λίγο τον Κας. Μπράβο στην Meredith Glynn, σεναριογράφο του επεισοδίου!

    Στα του αυτοτελές κομματιού δεν έχω να πω και πολλά. Χαίρομαι που ο Ντιν μαλάκωσε έστω και στο τέλος.

    Πάμε στα του Κας όμως που εδώ είναι και το ζουμί της υπόθεσης. Ο Κας έζησε στο Κενό τις μεγαλύτερες «αποτυχίες» του και κατάφερε να ξυπνήσει χάρις στον Τζακ. Ποιος σκατά ήταν αυτός όμως που ήταν το αφεντικό εκεί μέσα; Μεγάλο μυστήριο μπορώ να πω. Πάρα πολύ ωραίες οι απαντήσεις σχετικά με το που πηγαίνουν οι άγγελοι και οι δαίμονες και χαίρομαι που όλοι εκεί μέσα είναι κοιμισμένοι και δεν είναι ένα είδος Καθαρτηρίου

    Ο Κας φάνηκε στο τέλος να θυμάται αυτή τη φορά το Κενό πάντως. Γιατί έχει αλλαγμένα ρούχα;! Που παρεπιπτόντως είναι και πολύ πιο ωραία…

    ΦΟΒΕΡΗ ερμηνεία από τον Misha, ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ!!! Σε κάθε σεζόν αυτός ο άνθρωπος θα με εκπλήσσει…

    Το μόνο που με χάλασε είναι ότι ήθελα άλλο ένα επεισόδιο του Κενού. Να μαθαίναμε κάποια περισσότερα πράγματα, και να μην ήταν τόσο γρήγορη η επιστροφή Κας.

    4/5 από εμένα.

    ΥΓ: Σαμ αγόρι μου είσαι υπέροχος…

    • Katerina Dep

      Σε ότι αφορά την ερμηνεία του Misha συμφωνώ ήταν εξαιρετικός!!! τελικά ο ρόλος του κακού του πάει περισσότερο νομίζω…

    • Agent Dickinson

      Καμια ιδέα για το ποιος ειναι το αφεντικό?

      • Εγώ δεν έχω ιδέα πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι

    • Joanna

      η ερμηνεία του Μισα είναι για οσκαρ, θα συμφωνήσω Όρεστη. Αλλά και η σκηνή με το ξέσπασμα του Σαμ είναι πολύ καλή!!
      ΥΓ1. Συγνώμη που έγραψα τόσο μεγάλο σχόλιο πριν το ριβιού της Αμαλίας, αλλα φέτος βλέπω το επεισόδιο νωρίς την παρασκευή και προλαβαίνω να γράψω νωρίς το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οπότε συνήθως δεν έχετε γράψει ακόμα άρθρο.
      ΥΓ2. Ήθελά να σας το στείλω, μιας και κάποτε μου είχατε πει να το κάνω, αλλά να σας πω την αλήθεια ντράπηκα γιατί μου φάνηκε πολύ μελοδραματικό και σίγουρα όχι αρκετά αναλυτικό.

      • Καλε τι σας επιασε όλους και ζητάτε συγνώμη για πράγματα που δεν χρειάζεται; Που ειναι το κακο που σχολιασες πριν γραφτει το ριβιου; Εσεις δεν σχολιαζετε για το ριβιου αλλα για το επεισόδιο. (Αν θελετε σχολιαζετε και το ριβιου δλδ, αλλα αυτο μπορει να γινει και σε δευτερο χρονο) Και μάλιστα εκανες ένα τόσο περιεκτικό σχόλιο. Εγω δεν το βρηκα καθολου μελοδραματικο πάντως! 😉

      • Αν δω και τρίτο συγνώμη στο post θα αρχίσω να πιστεύω ότι κάτι πολύ λάθος κάνουμε 😛

        • Joanna

          οχι βρε, απλά το είπα γιατί σκέφτηκα πως δεν είχατε γράψει ριβού εσείς όταν έγραψα το σχόλιο και το σχόλιο ήταν μακροσκελές, αυτό μόνο. Κάνετε μια αξιέπαινη και φοβερή δουλεία, και χαίρομαι πάρα πάρα πολύ που υπάρχουν τόσο καλοί και πιστοί φαν της σειράς, η οποία πλέον είναι κομμάτι της ζωής πολλών από εμάς, αν όχι όλων!! Τέλος πάντως, point taken: No more apologies for unnessesary things!

  • Λου

    Μερικά σχόλια για το ρηβιού.
    Θα ήθελα να πω εκ των προτέρων πως τα σχόλια μου είναι καλοπροαίρετα,αλλά έτσι θα υπονοούσα ότι φοβάμαι μην παρεξηγηθώ,που δε με ενδιαφέρει και αφού ξέρω πως μιλάω πάντα καλοπροαίρετα,δε νιώθω την ανάγκη να το διαλαλώ,εκτός που είπα ήδη δυο φορές ότι μιλάω καλοπροαίρετα,άρα αυτοακυρώθηκα.Τρεις φορές τώρα.Ο γουελ.

    Στον κόσμο του Σουπερνάτουραλ,που βρίθει από φαντάσματα και βρυκόλακες και λυκάνθρωπους και Γουεντίγκος και ένα σωρό άλλα πράγματα που σκάνε μέσα στη νύχτα,δε μου φαίνεται καθόλου παράξενη η τακτική της Μια να προσφέρει γαλήνη με τις δυνάμεις της.Όμως ούτε και στον δικό μας κόσμο,που είναι μάνστερ-φρη,θα μου φαινόταν παράξενο.Πολλές φορές όταν χάνεις ξαφνικά κάποιον δικό σου,είτε από θάνατο,είτε από οτιδήποτε,χρειάζεσαι αυτές τις τελευταίες κουβέντες να ειπωθούν.Ένα τελευταίο σ’αγαπώ ή και ένα ασταδιάλα,είναι αναγκαίο για να ηρεμήσεις και να συνεχίσεις την ζωή σου.Κι όταν ο θάνατος το καθιστά αδύνατο αυτό,το μυαλό κάποιων που το έχουν ανάγκη,δημιουργεί όνειρα με τα πρόσωπα που χάσανε και εκεί παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος.Όταν δεν δίνεται αυτή η ευκαιρία,η λύπη,τα γιατί και ο θυμός σε κρατάνε μέχρι να περάσει αρκετός καιρός και να αρχίσεις να ξεχνιέσαι.Γι αυτό λέμε και ξαναλέμε,όταν αγάπατε κάποιον να του το λέτε συνέχεια και όταν θέλετε να τσακωθείτε με κάποιον,να το κάνετε,μην τα κρατάτε μέσα σας,γιατί εδώ τέρατα δεν έχει να σας βοηθήσουν.(λολ,δη αιρονυ)
    Παρόμοια δε μου φάνηκε κοινότυπο ή σαχλό το ότι εμφανίστηκε η Κέλυ να καθησυχάσει τον Τζακ.Το βρήκα όμορφο εκ μέρους των σεναριογράφων να δώσουν την ευκαιρία στο τρομερό πλάσμα που είναι ο Τζακ,να αγκαλιάσει την μαμά του που τόσο πολύ είχε ανάγκη.Κάθε πλάσμα,παντοδύναμο και μη,όταν είναι μικρό ακόμα χρειάζεται την μαμά του.Γεγονός.Όσο για το ότι ήταν ψεύτικη μαμά εν γνώσει του Τζακ,να σας παραπέμψω στο επεισόδιο του House όπου με ένα κουτάκι και ένα καθρέπτη,βοήθησε έναν άνθρωπό που είχε κομμένο χέρι να ηρεμήσει από τον πόνο-φάντασμα που ένιωθε να έρχεται από το κουτσουρεμένο μέλος του.
    Για την αναπόφευκτη γλίτσα που ακολουθεί μια μεταμόρφωση ενός σίφτερ,το σκέφτηκα και γω,αλλά νομίζω πως απλά πήγε σε άλλο δωμάτιο για να αλλάξει.Όταν εμφανίστηκε σαν Κέλυ,έμοιαζε να είναι πιο κοντά στην πόρτα από ότι στον καναπέ.Μπορεί να κάνω και λάθος και ο σκηνοθέτης να είναι τεμπελάκος.
    Τώρα,σχετικά με το γιατί ο Τζακ λιποθυμά από ένα τέιζερ ή μια σφαλιάρα.Νομίζω έχει να κάνει με την έκπληξη και το ότι οι δυνάμεις του δεν είναι ακόμα υπό τον πλήρη έλεγχό του.Αιφνιδιάζεται εν ολίγοις και πέφτει ξερός και αυτή είναι μάλλον όλη κι όλη η ανθρώπινη πλευρά του.Η αδυναμία του.
    Και φτάνουμε στον Μπάντι.Αρχικά,το όνομα,ωραία επιλογή,θυμίζει όνομα αληθινών σήριαλ κίλερ,είναι απαίσιο,τραγικό,ειρωνικό καθώς «μπάντι» μεταφράζεται σε «κολλητός» και γενικά σαν όνομα κουβαλάει μια ψυχασθένεια.Όσο για το ότι δεν σκότωσε τον Ντην,νομίζω η απάντηση είναι στον χώρο.Αφού τον πέτυχε στο σπίτι της Μία και αφού αυτή ήταν το ουσιαστικό του θύμα,τον κράτησε ζωντανό για να την βασανίσει και να την αναγκάσει να τον σκοτώσει η ίδια.Να θυμίσω ότι νωρίτερα η Μία είχε πει στα αγόρια πως ο Μπάντι δεν σκότωνε απλά,αλλά κατέστρεφε τις ζωές των θυμάτων του.
    Τέλος,ο Ντην.Μάλλιασαν τα δάχτυλά μας να γράφουμε και να ξαναγράφουμε τις προηγούμενες μέρες ότι το παιδί υποφέρει και αγριεύει.Πέρασε λίγος καιρός,μαλάκωσε.Και σας το λέω καθαρά και ξάστερα,το προτιμώ έτσι το Σουπερνάτουραλ και όχι αγκαλίτσες και «σε καταλαβαίνω/σε συγχωρώ» σε κάθε καυγά.Δεν βλέπουμε το Friends,βλέπουμε την ιστορία δύο αντρών που ζουν στον δρόμο σε σκληρές συνθήκες και αντιμετωπίζουν πράγματα που άλλοι βλέπουν μόνο στους εφιάλτες τους.Αν ένας από αυτούς τους δυο θέλει να αγριέψει και να τα σπάσει και να φωνάξει και να διαλύσει ο,τι βρει μπροστά του,ας το κάνει.Μαζί του είμαι.Να θυμίσω πως από την οργή και την θλίψη του Ντην,όταν έχασαν τον Τζον,δεν γλύτωσε ούτε το Ιμπάλα.

    Μ’αυτά και μ’αυτά,ο καφές μου κρύωσε.

    #team_mean_Dean

    • Εγώ δεν θα σου απαντήσω στα περί review γιατί το συγκεκριμένο το έγραψε η Αμαλία οπότε θεωρώ ότι θα σε καλύψει εκείνη για τις γνώμες της.

      Θέλω να σου απαντήσω όμως ότι σχεδόν σε κάθε σχόλιο σου νιώθω ότι φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς:
      1) Η γνώμη για τον καθένα στην ιστοσελίδα μας είναι free. Δεν θα πω σε κανέναν μην λες αυτό ή το άλλο, εκτός αν προσβάλλει κάποιον συντάκτη ή κάποιο άλλο μέλος που σχολιάζει. Μόνο και μόνο τότε θα μπω σε τσακωμό αν χρειαστεί ή απλά θα τον bannάρω. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που μπαίνουν για να κράξουν ένα επεισόδιο χωρίς να αιτιολογούν το τι δεν τους άρεσε και ξέρεις με την κλασσική ατάκα «έπρεπε να τελειώσει στην 5η σεζόν». Τα λεγόμενα trolls λοιπόν είναι μια μάστιγα του ίντερνετ που μπαίνουν για να προκαλέσουν.
      2) Δεν είσαι υποχρεωμένη να ζητάς συγνώμη για την κάθε γνώμη που μπορεί να έχεις ακόμα κι αν διαφωνείς με τον συντάκτη. Μα και εμείς διαφωνούμε με τον συντάκτη! Είμαστε φαντάσου 4 συντάκτες στο Supernatural Greece και τις περισσότερες φορές τυχαίνει να μην συμφωνούμε με το review. Είναι λογικό αλλιώς δεν θα είχε και νόημα.
      3) Για μένα το επεισόδιο αυτό είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει εδώ και καιρό όσον αφορά το αυτοτελές του κομμάτι διότι, όπως έγραψα και σε παραπάνω σχόλιο θεωρώ ότι είχε μια ωραία συνοχή. Είχα χρόνια να δω αυτοτελές στο Supernatural και να ψάχνω ποιος είναι ο δολοφόνος και αν τελικά η Μία τους προδώσει ή όχι. Για μένα αυτό είναι μεγάλο WIN σεναριακά. Όπως επίσης συμφωνώ στο σχόλιο σου περί σκηνοθετικού λάθος(λάθη). Και για τον Τζακ και για την γλίτσα που αναφέρεις. Είμαι της άποψης ότι σε μια σειρά (επιστημονικής) φαντασίας πρέπει και ο τηλεθεατής να βάζει λιγάκι την φαντασία του σε κάποια που ίσως δεν βγάζουν νόημα. Είμαι από τους τύπους που το LOST του φαίνεται ως η υπέρτατη σειρά με ένα εκπληκτικό φινάλε γιατί βρε αδερφέ αν μας τα έδιναν όλα στο πιάτο ποιο το νόημα λοιπόν;
      4) Αν σε κάποιους ή σε σένα έχουμε δώσει την εντύπωση ότι οι αντίθετες γνώμες είναι και κακές σε αυτήν την ιστοσελίδα τότε ειλικρινά ζητάω συγνώμη γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Και το λέω με κάθε δόση ειλικρίνειας. Ίσως κάποιες φορές παθιαζόμαστε λιγάκι παραπάνω και να φαίνεται κάπως επειδή είμαστε οι συντάκτες, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλουμε να μην σχολιάζετε ελεύθερα.
      5) Οπότε θα σε παρακαλούσα να σχολιάζεις free και να κόψεις τις συγνώμες(όσο απότομα κι αν σου μιλάω τώρα 😛 ) γιατί μην ξεχνάς: Supernatural Family. Άντε και ολόκληρο τσατάκι σας ετοιμάζω!

      ΥΓ: Οι (πολιτισμένες) διαφωνίες στα σχόλια είναι και οι πιο ωραίες για μένα.
      ΥΓ2: Γράφεις πολύ ωραία, έχεις σκεφτεί ποτέ να στείλεις κάποιο review επεισοδίου ή σεζόν ή κάποιο άρθρο σου σε μας να το δημοσιεύσουμε;

      • Λου

        Άχρηστο ταλέντο #58 – καταφέρνω να με παρεξηγούν ακόμα και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι,εξ ου και το συνήθειο να απολογούμαι εκ των προτέρων,ειδικά όταν έρχομαι σαν νέο μέλος μιας ήδη δεμένης παρέας.Σε τελική ανάλυση δε με νοιάζει να παρεξηγηθώ,είμαι σε θέση να υπερασπίσω τις απόψεις μου,απλά δε θέλω να αναλώνω την σκέψη μου και τον χρόνο μου ( ούτε την σκέψη και τον χρόνο των άλλων φορ δατ ματερ ) σε επεξηγήσεις.Προτιμώ να γίνονται ουσιαστικές κουβέντες και χαβαλές.

        Σε καμία περίπτωση δεν αισθάνθηκα εχθρικό κλίμα εδώ μέσα,ούτε ότι οι αντίθετες γνώμες είναι κακές.Αν ίσχυε αυτό,δε θα είχα κάνει τον κόπο να πληκτρολογήσω ούτε μισή λέξη.Δε μ’αρέσει να τσακώνομαι με αγνώστους.Μόνο με γνωστούς έχει πλάκα να τσακώνεσαι,που ξέρεις τι τους πονάει για να χτυπάς εκεί ακριβ….εεε….εννοώ,ειρήνη και αγάπη για όλο τον κόσμο παιδιά..
        Όσο για το «δεν χρειάζεται να βγάζουν όλα νόημα»,νομίζω συμφωνήσαμε ξανά?Έλα να αραιώνουμε σιγά σιγά.

        Ναι,το έχω σκεφτεί να στείλω κείμενο εδώ,έχω μια ιδέα για ένα άρθρο,αλλά όταν βρω χρόνο να στήσω το προσχέδιο θα το ξανασυζητήσουμε.

        ΥΓ-ΣΥΓΝΩΜΗ Ε.

        • Πολύ συμφωνούμε τελευταία και ανησυχώ ε…

          • Λου

            It’s a trap!

    • Το (αυτονόητο) κομμάτι της απάντησής μου το έδωσε ήδη ο Ορέστης. Δεν έχεις λόγο να ζητάς συγνώμη για μια άποψη που διαφέρει από του συντάκτη. Όσες γνώμες (είτε συμφωνίας είτε διαφωνίας) εκφράζονται κόσμια και με επιχειρήματα είναι δεκτές! Όχι απλά δεκτές, είναι ο λόγος ύπαρξης αυτού του φόρουμ!!

      Πάμε τώρα στα του ριβιού…

      1) Η μέθοδος της Μία προσωπικά μου φάνηκε παράξενη γιατί είμαι γενικά κυνικός άνθρωπος στη ζωή μου και νοιώθω ότι δεν θα μου έφτανε γιατί θα ήξερα ότι είναι ψέματα. Ακριβώς επειδή προκεται για σειρά φαντασιας όμως και μιλάμε για σιφτερς και φαντασματα κλπ, πρέπει να έχουμε πιο ανοιχτό μυαλό. Και όντως στο ριβιου ίσως φανηκα λίγο πιο αυστηρή από όσο έπρεπε! Έκρινα εξ ιδιων τα αλλότρια. Εγώ ίσως εβαζα τις τσιρίδες αν έβλεπα έναν νεκρο αγαπημενο μπροστα μου αλλα αυτο δεν σημαινει οτι αυτην την αντιδραση θα ειχαν όλοι…

      2) Για την ανάγκη του Τζακ έχεις απόλυτο δίκιο. Ξεχνάω ότι είναι ακόμη παιδί και ότι έχει ανάγκη τη μαμά του. Έστω και μια ψεύτικη. Η κυνικότητά μου με παρέσυρε (και) σε εκείνο το σημείο της κριτικής! 🙂

      3) Ουσιαστικά το μόνο σκηνοθετικό λάθος που θεωρώ πραγματικό λάθος του επεισοδίου ήταν η έλλειψη γλίτσας στις δυο μεταμορφώσεις της Μία. Είχαμε τις δυο πεντακάθαρες μεταμορφωσεις λοιπόν, και καπάκι είδαμε τον Μπάντι να αλλάζει και να είναι μέσα στα αίματα. Αυτο το σημείο η άρση της δυσπιστίας μου δυσκολευτηκε να το καταπιεί! 😉

      4) Στο λόγο για τον οποίο κράτησε ζωντανο ο Μπαντι τον Ντιν έχεις ένα δικιο σε όσα εξηγείς. Συνεχίζει να μου φαίνεται λίγο τραβηγμένο, αλλά το δέχομαι! 😉

      5) Στον Ντιν δεν διαφωνούμε και ιδιαιτερα. Μπορεί να τον προτιμώ γλυκό και αισθηματικό, αλλα όχι όλη την ώρα. Μου αρέσει αυτη η εναλλαγή. Να είναι καφρος σε όλο το επεισόδιο και μετά να λεει ένα «αδερφάκι σώσε με γιατι καταρρέω» και να λιωνει η δικια σου στα πατώματα! 😛

      • Λου

        Τόση συζήτηση για γλίτσα,ούτε οι δημιουργοί του Blob δε πρέπει να έκαναν,που η ταινία τους αφορούσε μια ανθρωποφάγα εξωγήινη γλίτσα!
        Χαουέβερ,νομίζω πως ο Μπάντι γέμισε τον τόπο γλίτσα και αίματα για να φανεί στους θεατές πόσο ψυχασθενής δολοφόνος ήταν.Ενώ η Μία μεταμορφώθηκε χωρίς πολλά πολλά για να στηριχτεί η εικόνα της συμπονετικής και γλυκειάς τερατίνας.

        Μ’αρέσουν οι κυνικοί άνθρωποι,αλλά όπως το είπες,σε μια σειρά φαντασίας θέλει ανοιχτό μυαλό.Αλλιώς,εδώ είμαστε,να διαφωνούμε,δόξα να ‘χει το ιντερνετ.
        : )

  • Elias Winchester

    Εκτος και αν δεν ειναι ο Κας και ειναι η κοσμικη οντοτητα που χει ερθει!Οι σεναριογραφοι δεν ειχαν πει οτι θα επιστρεψει ενας διαφορετικος Κας η λανω λαθος;;Παντως αν ο Κενος ή ο Τίποτας (το 2ο μου αρεσει πιο πολυ) ηρθε για να μεινει θεωρω οτι φετος θα εχουμε εναν big bad απο το πουθενα(Θα μπορουσαμε επισης να τον αποκαλεσουμε ο Πουθενας και αλλα αρνητικα οκ σταματω).Εναν κακο χειροτερο και απο τον Μιχαηλ και απο το Λουσιφερ (που μαλλον θα γινει καλος επιτελους φανταζεστε) και φυσικα και απο τον Ασμοδαιο με τα κωλοσεντιμς του…Ακουω αποψεις

    • Ο Πουθενάς χαχαχαχαχα

      Πάντως δεν το είχα σκεφτεί ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και δεν νομίζω η αλήθεια είναι. Ο Πουθενάς, λοιπόν, έκανε ξεκάθαρο αυτό που ήθελε: να κοιμηθεί. Οπότε γιατί να πάει στη Γη;

      • Elias Winchester

        Ξερω γω για να παρει φακελακια χαμομηλι μπας και κοιμηθει..Δε νομιζω να εχει τετοια στο Κενο

  • GeorgeBest_37

    yin and yang Θεός-Σκοτάδι ισορροπία πριν απο το Θεό & σκοταδι το Πουθενα-τιποτα, η απολυτη ανυπαρξία, φυσικά καπου σ’ ολα αυτα κολλάει ο Θανατος-χάρος διοτι ολα εχουν ζωή και τέλος, και για καποιο λόγο σε παραλληλα συμπαντα υπαρχουν πανω απο ενας Αρχάγγελος Μιχαήλ & Εωσφόρος και οι writers

  • FuckingKingOfFuckingHell

    Πολυ ωραιο αυτοτελες επεισοδιο, συνδυασαν καλα την ψυχολογια των πρωταγωνιστον με την υποθεση μπλα μπλα μπα 🙂 Με καλυψατε τι αλλο να πω? 😉
    Επισης welcome back Cas! Τελικα ο μισα επαιζε και τον αλλον στο κενο…καταπληκτικος ηταν στην ερμηνια δεν λεω, απλα ειχα ελπιδες οτι θα ηταν ο Μετατρον αυτος με τον οποιο θα μιλουσε ;( Και ναι λατρευω τον Μετατρον 🙂

    • Marianna Winchester

      Ασχετος ο Μετατρον 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂 😂

      • FuckingKingOfFuckingHell

        Απλα επειδη πεθανε και αυτος και δεν ξεραμε οτι οι αγγελοι και οι δαιμονες κοιμουνται στο κενο, οποτε ειχα μια ελπιδα 😂 😂 😂

        • Marianna Winchester

          παντως θαυμαζω αυτη την αγαπη σου για τον φιλτατο Μετατρον.

          • Πάντως αντικειμενικά ο Curtis Armstrong, Metatron, είναι καταπληκτικός ηθοποιός και πολύ χαρισματικός. Δίνει ποιοτική πνοή στο Supernatural

    • Τον Μέτατρον δεν νομίζω να τον ξαναδείς 😛

  • Eitoants P. Tony

    ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Ο ΤΖΑΚ ΠΗΓΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΟΤΑΝ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟΝ ΑΝΑΚΙΝ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΤΖΕΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΑΘΗΤΕΣ;;;

    Το πάνε για προοικονομία…βλέπω ο Τζακ να γίνεται κακός…και να μετανιώνει μια στιγμή πριν πεθάνει.

    • Να προβλέψουμε και μονομαχία με Σαμ στο τέλος;

      • Λου

        -Ήσουνα ο αδερφός μου Τζακ,σε αγαπούσα.

        αει στο καλό μεσημεριάτικα,ανατριχιάσαμε.

        • «It’s true, you can’t lose when you have the high ground!»

          • Λου

            και κλάαααμα στο σινεμά…

          • Και κάπως έτσι ο Jack γίνεται ο Darth Nephelim

          • Λου

            Νταρθ Νεφιλιμ λέει,ΑΧΑΧΧΑΧΑΑΧΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑ ΔΕ ΜΠΟΡΩ

  • Marianna Winchester

    Αλλες φορες καθομουν κι εγραφα κατεβατα ολοκληρα. Τωρα, καταφθανω τελευταια εδω στο σχολιασμο, οποτε με εχετε καλυψει (συνηθως).
    Αυτο που εχω να πω ειναι οτι μεχρι στιγμης θεωρω αψογα και τα τεσεερα επεισοδια του 13ου κυκλου. Δεν εχω κανενα απολυτως παραπονο και ο 13ος χρονος για εμενα ειναι ο καλυτερος σε ολοκληρο το Supernatural.
    ΤΕΛΟΣ.

  • Agent Dickinson

    Έφτασε στο τέλος του και το 4ο επεισόδιο της σεζόν που άφησε αρκετά ανοιχτά μέτωπα για τη συνέχεια.Το επεισόδιο για φίλλερ ήταν αρκετά καλό απότι περίμενα όσο στην πλοκή όσο και στους χαρακτήρες και την ιστορία των πραγμάτων.Πρώτη φορά ή μάλλον απτις λίγες φορές που βλέπω έναν καλό πολυμορφικό,να βοηθάει τους ανθρώπους που έχασαν δικά τους άτομα να τους δουν για μια τελευταία φορά,η Μία που δεν πίστεψα στην αρχή πως έκανε καλό αλλά να που τα φαινόμενα απατούν.Ο πρώην απεδείχθη το τέρας δεν σκοτώνει το Ντιν….και το Τζακ (αστειάκι) και με τη βοήθεια του Νεφελίμ ο Σαμ κάνει αυτό που κάνει καλύτερα.Το επεισόδιο ήταν και χιουμοριστικό ειδικά στην αρχή με Τζακ Anakin Σαμ όσο και στη ψυχιατρική συνεδρία οπου τα αδέρφια βγάζουν στην επιφάνεια τη ψυχολογική τους θλίψη για τη Μαίρη και με την ψυχολογική κατάσταση που επικρατεί ο Σαμ αποχωρεί.Πραγματικά δε βρίσκω λανθασμένο σημείο στο επεισόδιο.Ο Ντιν για άλλη μια φορά μου άρεσε σα στοργικός αδερφός και συναισθηματικός ταυτόχρονα,να διατάζει το Τζακ κ να μη θέλει να τον εμπιστευτεί ενώ παράλληλα αλλάζουν αντίθετες τώρα γνώμες για το αν η Μαίρη ζει ή πέθανε.Επιτέλους αρχίζει να μαλακώνει στο Τζακ,υστερα απτη βοήθεια με το τέρας,όμως αυτό που παρατηρώ είναι ότι ο Τζακ εμφανίζει τις δυνάμεις του μόνο όταν συγχίζεται – εκνευρίζεται,μπορεί να το κάνει ήρεμος?Θέλει εκπαίδευση γιαυτό? Εκτός απτο επεισόδιο που μου άρεσε όσο και στις τηλεθεάσεις (αχ αυτο το Flash πως γίνεται να’ναι λίιιγο πιο ψηλά απο μας,σιγά τη σεζόν που έκανε,για μενα) μάρεσε η » επιστροφή » της Κέλλυ θα μπορούσε να χε άλλη κατάληξη και να έμπαινε σε μια ιστορία,γιατί όχι να μενε μαζι της ο Τζακ όπως η Μαιρη με τα αδέρφια και εδώ άλλη παρατήρηση.ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα αδέρφια δεν κάνουν κάτι το συναρπαστικό προσωρινά τουλάχιστον απτο να εκπαιδευουν το Νεφελιμ,άλλες σεζόν είχαμε σημάδι Κάιν,είχαμε Αμάρα – Θεό – Εωσφόρο ουσιαστικά δεν έχουν τόοοσο φοβερή ιστορία σε σχέση με άλλες σεζόν.Μάρεσουν γενικά οι υποθέσεις με πολυμορφικούς αλλά το καλύτερο για το τέλος.

    CAS – BIG EMPTY : ΡΕΣΙΤΑΛ ερμηνείας απο το Misha πραγματικά ο ηθοποιός με αφήνει άναυδο με τον τρόπου του,με την αλλαγή της φωνής του κακού με το που βρίσκεται πως και που ξύπνησε,που πάνε οι Άγγελοι και οι Δαίμονες όταν πεθάνουν,στο ότι τα αδέρφια τον χρειάζονται,στο ότι αυτές ήταν οι επιπτώσεις της Μπίλυ και στο ότι θέλει να ελευθερωθεί,πράγμα που έγινε.Ο Κας γύρισε (?) . Γύρισε ή δεν είναι ο Κας που ξέραμε,τι κι αν είναι ο » κακός Κας » μπορεί να ναι ο δικος μας αλλά διαφορετικός,πίστεψα στην αναδρομή ότι του έσβησε τη μνήμη και τώρα που γύρισε δε θυμάται τίποτα.Προσωπικά χρειάζεται να δείξουν τη σκηνή Εωσφόρου – Κας που τον μαχαίρωσε πισώπλατα να δούμε τι είχε γίνει,ούτε είδαμε παράλληλο σύμπαν δυστυχώς στο επεισόδιο.Δυο μεγάλα ερωτήματα για τη σεζόν είναι ποιος πραγματικά είναι ο ΚΑΚΟΣ (Ασμοδαίος – Εωσφόρος) και επίσης ποιός κάνει κουμάντο στο ΚΕΝΟ?Κάποιος γνώριμος απο πάλια?….8/10

  • panos,last

    Εξαιρετικο επεισοδιο εκτος απο μικρολεπτομερειες που ειπε και ο αρθρογραφος.
    Μονο εμενα ο jack μου θυμιζει ντι καπριο στα νιατα του?

    • Λου

      Νοπ,και μένα μου φέρνει σε νεαρό Ντι Κάπριο,έχουν την ίδια μπειμπι φάτσα.

Top