Review – Supernatural – 13×08 – The Scorpion and the Frog

26
20

Φτάσαμε (αισίως;) στο προτελευταίο επεισόδιο για το 2017 που ήταν ένα χορταστικό αυτοτελές. Οι Winchesters, αγχωμένοι να βρουν τον Jack πριν πάθει κάτι ή πριν κάνει κακό σε κάποιον άλλο (που είναι και το πιο πιθανό), συμφωνούν να βοηθήσουν τον νέο επικεφαλής των δαιμόνων του Σταυροδρομιού: θα πρέπει να κλέψουν κάτι για αυτόν με αντάλλαγμα ένα ξόρκι εντοπισμού Νεφελίμ. Τα αδέρφια για άλλη μια φορά βρίσκονται να κάνουν βρωμοδουλειές για κάποιον δαίμονα και δεν το διασκεδάζουν — σε αντίθεση με εμάς!

Το επεισόδιο ξεκινά στο μουσείο του Cambridge, όπου ένας δαίμονας κλέβει ένα αρχαίο χειρόγραφο και το παραδίδει στον δαίμονα Barthamus (Bart για τους φίλους και τους frenemies), ο οποίος καλεί αμέσως τους Winchesters και τους κλείνει… ραντεβού. Τα αγόρια πρέπει να είναι πολύ απελπισμένα γιατί δεν το σκέφτονται και πολύ να πάνε να βρούνε τον δαίμονα για τον οποίο δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα και θα μπορούσε άνετα να είναι παγίδα. Αλλά μασάνε ρε τα γουιντσεστεράκια;

Ο Bart τους προτείνει μια ανταλλαγή: πρέπει να κλέψουν ένα μπαούλο που βρίσκεται στην κατοχή ενός μυστηριώδους συλλέκτη και αυτός θα τους παρέχει ένα ξόρκι για να εντοπίσουν τον Jack. Φυσικά το να αρνηθούν σημαίνει ότι ο επόμενος πιθανός παραλήπτης του ξορκιού θα είναι ο Ασμοδαίος. Χωρίς πολλές επιλογές, οι Winchesters συμφωνούν να κάνουν τη ληστεία και ο Bart τους γνωρίζει με τους συνεργούς τους; τη θνητή ‘Smash‘ (aka Alice) που είναι ειδική στο άνοιγμα χρηματοκιβωτίων, και τον δαίμονα ‘Grab‘ που θα εντοπίσει το εν λόγω χρηματοκιβώτιο. («Smash & Grab», λοιπόν. H σεναριογράφος κάνει -μεταξύ πολλών ακόμα- μια έξυπνη αναφορά στο θέμα του επεισοδίου, κι έχω αρχίσει να την εκτιμώ δεόντως για αυτό.)

Ο στόχος είναι η έπαυλη του ερημίτη Luther Shrike, ο οποίος δεν είναι ένας απλός συλλέκτης κειμηλίων. Ο τύπος φαίνεται να γνωρίζει καλά τα κατατόπια του υπερφυσικού κόσμου. Εξορκίζει τον απεσταλμένο δαίμονα του Ασμοδαίου, που ήρθε να τον προειδοποιήσει για τους κλέφτες και να τον πείσει σε μια συμμαχία με τον αφέντη του, και ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους εισβολείς.

Ο Sam αναλαμβάνει αυτός το ρόλο του αντιπερισπασμού, προσπαθεί να πουλήσει το μαχαίρι της Ruby στον Luther, δίνοντας την πιο ύποπτη ερμηνεία της καριέρας του! Ακόμα και να μην ήξερε ο Luther ότι είναι βαλτός, θα τον έπαιρνε χαμπάρι με το που χτύπησε το κουδούνι! Α, ρε Sammy είχαμε δει από το French Mistake ότι δεν το’χεις με την ηθοποιία, αλλά, ρε αγόρι μου, προσπάθησέ το λίγο, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, κυριολεκτικά! (Για να μην παρεξηγηθώ, μιλάω για τον Sam, έτσι; Ο Jared Padalecki έκανε πολύ καλή δουλειά στο να επικοινωνήσει τη νευρικότητα του Sam. Δεν καταλαβαίνω βέβαια, γιατί ήταν τόσο αγχωμένος, ενώ έχει ζήσει πολύ πιο στρεσογόνες καταστάσεις. Προφανώς ήταν σκηνοθετική κατεύθυνση για καλύτερο κωμικό αποτέλεσμα και μπορώ να πω ότι λειτούργησε.)

Ενώ ο Sam απασχολεί τον αθάνατο, όπως αποδεικνύεται, Luther, ερμηνεύοντας -με μεγαλύτερη επιτυχία τώρα- τον σάκο του μποξ, ο Dean με τους άλλους δυο, βρίσκουν το θησαυροφυλάκιο και ξαφνικά ζωντάνεψε ο Indiana Jones στο Supernatural! Πολλές αναφορές στο franchise του διασημότερου κινηματογραφικού αρχαιολόγου (θα σας τις αναλύσω στο σχετικό άρθρο, μην μου αγχώνεστε) που έβγαλαν απίστευτο γέλιο, κι έδωσαν για άλλη μια φορά την ευκαιρία στον Jensen Ackles να τεντώσει τους κωμικούς μυς του.

Ο Luther βγάζει νοκ-άουτ τον Sam (απορώ αυτό το παιδί πως δεν έχει πάθει εγκεφαλική βλάβη μέχρι τώρα με τόσες φορές που έχει πέσει κάτω αναίσθητος από χτύπημα) και πάει να σταματήσει την κλοπή. Ποια κλοπή δηλαδή, που με το σύστημά του τα βρήκαν σκούρα οι κλέφτες κι έχουν μείνει να κοιτάνε αποχαυνωμένοι το πάτωμα-θανατηφόρα παγίδα.

Ο Sam συνέρχεται και βοηθάει τον Dean να αιχμαλωτίσουν τον Luther, και επειδή είναι, ως γνωστόν, το μυαλό της οικογένειας, του έρχεται και η ιδέα να τον χρησιμοποιήσουν για να παρακάμψουν με επιτυχία την επικίνδυνη παγίδα του πατώματος. Για να μην τα πολυλογώ, παίρνουν το μπαούλο από το χρηματοκιβώτιο (μου άρεσε πολύ η λεπτομέρεια ότι άνοιγε μόνο με το αίμα κάποιου που είχε πάει στην Κόλαση και χρησιμοποιήθηκε η ιδέα εξαίσια σε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου) και το σκάνε αλλά τους προλαβαίνει ο Luther έξω από την έπαυλη κι εκεί τους αποκαλύπτει τι υπάρχει μέσα στο μπαούλο (τα οστά του Barthamus) και το λόγο γιατί μισεί τον δαίμονα.

Εμφανίζεται ο Bart, αποκεφαλίζει τον Luther, και λέει εκεί κάτι απειλές στους Winchesters, που δεν τις θυμάμαι και καλά, αλλά κενές ήταν έτσι κι αλλιώς, οπότε μετά, πουφ! — πάει και αυτός, πάει και το ξόρκι (γιατί ο Sam έλειπε σε εκείνο το μάθημα της Φυσικής που μάθανε ότι τη φωτιά αν τη φυσήξεις φουντώνει). Και τελειώνει το επεισόδιο ακριβώς έτσι όπως άρχισε: με τους Winchesters να μην έχουν κανέναν τρόπο να εντοπίσουν τον Jack…

***

Μετά το επεισόδιο της περασμένης εβδομάδας που μας δίχασε με τις ραγδαίες και αμφιλεγόμενης ποιότητας εξελίξεις του, ήταν σχεδόν δεδομένο ότι τώρα θα είχαμε ένα αυτοτελές. Αλλά, πιστοί στην πορεία των δυο τελευταίων χρόνων, οι συντελεστές μας έδωσαν ένα αξιοπρεπέστατο filler επεισόδιο, γρήγορο, ευχάριστο, ατακαδόρικο, γεμάτο αναφορές στην ποπ-κουλτούρα (που ξέρετε πόσο τις αγαπώ) και με ενδιαφέροντες guest χαρακτήρες — πλην ενός.

Ο Luther Shrike ήταν ωραίος χαρακτήρας της μιας φοράς. Πολύ μου άρεσε η όλη παρουσία του και το backstory του (έφτασε στην Κόλαση το θηρίο και κατάφερε να ξεφύγει). Και θεϊκή φυσιογνωμία ο ηθοποιός! (Και καθόλου τυχαία η meta-αναφορά του Dean στο Game of Thrones… Λοιπόν, μέχρι να γράψω το άρθρο με τις αναφορές, θα σας αφήσω να το γκουγκλάρετε μόνοι σας για να ανακαλύψετε τι πρωτιά χτύπησε το Supernatural με αυτόν σε αυτό το επεισόδιο! χεχε)

Η Smash/Alice ήταν επίσης ενδιαφέρων χαρακτήρας. Θύμισε αρκετά Charlie βέβαια, και δεν ξέρω πως νοιώθω για αυτό. (Πονάει ακόμη εκείνος ο θάνατος…) Μου έδωσε την εντύπωση πάντως ότι εισήγαγαν έναν νέο χαρακτήρα για να τον «ζυγίσουν» να δουν αν έχει τα φόντα για recurring. Μπορεί να είναι η ιδέα μου ή μπορεί απλά να ήθελαν να μας θυμίσουν λίγο την Charlie. Ή μπορεί και να προετοιμάζουν το έδαφος για το spin-off, δεν ξέρω. Αμφιταλαντεύομαι, για να είμαι ειλικρινής. Χαριτωμένος και quirky χαρακτήρας η Alice, αλλά δεν καίγομαι να την ξαναδώ. Πάντως μου άρεσε που την έσωσαν από την δαιμονική συμφωνία της και που ήταν αυτή που σκότωσε τον δαίμονα!

Πάμε στον Bart τώρα… ΤΟΝ ΜΙΣΗΣΑ. Κι όχι με την καλή έννοια, του «villain» που λατρεύεις να μισείς. Τίποτα δεν μου άρεσε στο χαρακτήρα, ήταν ένα αμερικανοποιημένο κακέκτυπο του Crowley, με ατάκες που θα έλεγε ο Βασιλιάς της καρδιάς μας, με το ίδιο στιλ ντυσίματος και στο ίδιο πόστο που τον πρωτογνωρίσαμε. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι όλο αυτό μάλλον ήταν επιτηδευμένο. Το επεδίωξαν να μοιάζει ο Barthamus τον Crowley. Μέχρι με το σκηνικό με τα οστά παρέπεμψε στον Crowley! Μα γιατί; Το θέμα είναι να δημιουργούνται νέοι χαρακτήρες, όχι να ξεπατικώνονται οι παλιοί, όσο αγαπητοί κι αν ήταν. Συν τοις άλλοις, όσο κι αν συμπαθώ τον David Cubitt, δεν είναι Mark Sheppard, και δεν έφερε στον χαρακτήρα την σκηνική παρουσία που του αρμόζει. Αν δεν ήταν η αντιγραφή τόσο εξόφθαλμη, δεν θα είχα κανένα θέμα με τον χαρακτήρα, θα μου ήταν απλά αδιάφορος, τώρα όμως σιχτιριάστηκα! Ναυάγιο ο κακός του επεισοδίου, λοιπόν, κι ελπίζω ο θάνατος του να είναι μόνιμος (γιατί με το SPN ποτέ δεν μπορείς να το ξέρεις αυτό). Εδώ είχα βαρεθεί τον Crowley από κάποιο σημείο και μετά, δεν θα αντέξω και το κακό αντίγραφό του…

Και για να κλείσω το σημερινό ριβιού, πραγματικά, σαν επεισόδιο δεν είχε λόγο ύπαρξης, από την άποψη ότι δεν πήγε την κεντρική ιστορία ούτε μισό βήμα μπροστά, και τα είχε και τα λαθάκια του και τις σεναριακές του ευκολίες, αλλά ήταν αρκετά διασκεδαστικό, και θεωρώ αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για ένα κωμικό filler, τώρα που είμαστε ‘ζεστοί’ από τις εξελίξεις του προηγούμενου και για να μπούμε δυναμικά στο mid-season finale την επόμενη εβδομάδα! Μας έχει λείψει ο Jack πολύ (α, δεν ξέρω για εσάς, εμένα μου έλειψε πολύ πάντως ο μικρός) και για να δουμε επιτέλους τη Mary, μαύρα μάτια έχουμε κάνει!