Καιρός να σταματήσει η αλληλεξάρτηση του Sam και του Dean

Καλύτερα Επεισόδια του SPN

Amalia
Ανακάλυψα το Supernatural το 2008 και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Άρχισα να γράφω για το Supernatural Greece το καλοκαίρι του 2014. Δυο πράγματα που πρέπει να ξέρετε για εμένα: λατρεύω τον Dean Winchester και τις αναφορές στην ποπ-κουλτούρα!

Η τελευταία σεζόν του Supernatural ήταν ένας χείμαρρος εξελίξεων μέχρι στιγμής – κι έχουν παίξει μόλις 3 επεισόδια. Την περασμένη εβδομάδα, το The Rupture πήρε τα συναισθήματά μας και τα ποδοπάτησε, έτσι όπως μόνο η αγαπημένη μας σειρά μπορεί να το κάνει! Η ‘Team Free Will‘ κατακερματίστηκε, ο Sam κλαίει στη γωνιά του για το θάνατο της Rowena, ο Dean κατσουφιάζει στη δική του εξαιτίας του τσακωμού με τον Castiel, κι ο άγγελος τα βρόντηξε και τους παράτησε, γιατί πόσο να αντέξει την αντιμετώπιση ‘τελευταίος τροχός της αμάξης’; Άλλη μια Αποκάλυψη απετράπη και ο κόσμος είναι ασφαλής (προς το παρόν), αλλά κανείς δεν το νοιώθει σαν νίκη. Που να μάθουν κιόλας ότι ο Chuck δεν έφυγε, όπως νομίζουν, και παραμονεύει στη δική του γωνία…

Με όλα όσα συμβαίνουν, λοιπόν, νομίζω το χρειαζόμασταν αυτό το διάλειμμα μιας βδομάδας για να ανασυγκροτήσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, και να κάνουμε νέες θεωρίες για το υπόλοιπο της σεζόν. Ένα άρθρο του TVGuide μου έριξε την ιδέα, έτσι δράττομαι της ευκαιρίας σήμερα να σας μιλήσω για μια από τις μακροβιότερες θεματικές ενότητες της σειράς: την πολυθρύλητη αλληλεξάρτηση του Sam και του Dean. Ήρθε μήπως η στιγμή να αλλάξει το μοτίβο; Δύσκολο, το κατανοώ, γιατί τα ψυχικά τραύματά τους είναι υπερβολικά πολλά για να αποκτήσουν ανεξαρτησία πια αυτοί οι δυο, αλλά αυτό θα ήταν μια ανατροπάρα άξια ενός ενός series finale!

Το Supernatural δεν θέλησε ποτέ να είναι ένα “κυριλάτο” και “σοβαρό” υπερφυσικό δράμα τύπου The X-Files ή Game of Thrones (και για τα πιο παλαβά επεισόδιά του το αγαπάμε λίγο περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σειρά). Είναι μια σέξι σειρά, με σέξι πρωταγωνιστές, που πολεμούν σέξι τέρατα στο σέξι CW. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχει βαθιά νοήματα. Στα δομικά στοιχεία της μυθολογίας του βρίσκονται η οικογένεια, η πίστη στο Θεό και η ελεύθερη βούληση. Δεν πρόκειται για μια “plot-driven”, αλλά για μια “character-driven” σειρά, το οποίο σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι δεν είναι τα τέρατα και όλες οι υπερφυσικές περιπέτειες αυτά που καθορίζουν την ιστορία, αλλά οι χαρακτήρες του, με όλες τις κρυφές πτυχές και τα προβλήματά τους.

Αν κρίνω από τον εαυτό μου, αλλά κι από τις συζητήσεις με άλλους φανς που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το fandom, βλέπουμε στους χαρακτήρες της σειράς λίγο -ή πολύ- από τον εαυτό μας και ταυτιζόμαστε με τον πραγματισμό του Sam, την υπερπροστατευτικότητα του Dean ή την κοινωνική αδεξιότητα του Cas… Οπότε, ίσως να είναι εν μέρει τα δικά μας ψυχολογικά που μας αναγκάζουν να ρίξουμε νερό στο κρασί της προβληματικής αδερφικής αγάπης των Sam και Dean.

Αποτέλεσμα εικόνας για the rupture belphegor castiel

Ο αδερφικός δεσμός των Winchesters είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του Supernatural, κι αν είχε τελειώσει η σειρά στο Swan Song της 5ης σεζόν, θα είχαμε παραβλέψει το πόσο τοξικός ήταν εξαρχής. Αλλά κάθε σεζόν γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κάνουμε τα στραβά μάτια.

Την έχουμε εξερευνήσει πολλές φορές στο παρελθόν την… αυτοκόλλητη σχέση των αδερφιών Winchester. Το Supernatural έχει χτίσει όλη τη μυθολογία του πάνω στον ‘εθισμό’ που έχει ο Dean με τον Sam, και αντίστροφα. Όταν το δει κάποιος επιφανειακά, το ονομάζει “αδερφική αγάπη”, αλλά στην ουσία της είναι μια ανθυγιεινή, παθητική σχέση, που έχει καταδικάσει πολύ κόσμο κι έχει φέρει τον πλανήτη στο χείλος της καταστροφής ουκ ολίγες φορές.

Οι ίδιοι οι σεναριογράφοι έχουν παραδεχτεί την ύπαρξη της αλληλεξάρτησης των Winchesters εδώ και μια δεκαετία. Ενώ το είχαμε κρυφό καμάρι για καιρό, το ακούσαμε για πρώτη φορά δια στόματος Ζαχαρία στην 5η σεζόν, όταν το είχε πει στον Castiel:

“Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς, έτσι; Το ξέρεις ότι ο Sam κι ο Dean είναι ψυχαναγκαστικά, παράλογα, ερωτικά εξαρτώμενοι ο ένας από τον άλλο, έτσι;

Το Supernatural επανήλθε σε αυτό το συναίσθημα στο The Rupture, με σχόλια, τόσο της Rowena, όσο και του Castiel. Ενώ ξέρουμε ότι ο Sam δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να αφήσει τη Rowena να ζήσει εις βάρος ολόκληρου του κόσμου, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η ατάκα που τον έπεισε να σταματήσει να μυξοκλαίει και να τη μαχαιρώσει ήταν όταν τον ρώτησε αν θα άφηνε τον αδερφό του να πεθάνει για να σωθεί εκείνη. Ο Dean είναι το κουμπί του και η Rowena το ήξερε πολύ καλά.

Όλοι οι Winchesters έχουν επανειλημμένα πάρει αμφιλεγόμενες (βλ. καταστροφικές) αποφάσεις που έχουν πληγώσει και τους ίδιους, αλλά και όλους όσους βρίσκονται γύρω τους, για να σώσουν ο ένας τον άλλο. Να θυμηθώ τη συμφωνία που έκανε η Mary με τον Azazel για να σώσει τον John; Τη συμφωνία που έκανε ο John με τον ίδιο δαίμονα για να σώσει τον Dean; Τη συμφωνία που έκανε ο Dean για να σώσει τον Sam; Ή την εκούσια εξάρτηση του Sam από το δαιμονικό αίμα που την επέβαλε στον εαυτό του για να σώσει τον Dean; Κι όλα αυτά πριν την 5η σεζόν, γιατί από εκεί και πέρα ξεκινά η αληθινή κατρακύλα στην αλληλεξάρτηση! Κι ο δρόμος είναι στρωμένος με τα πτώματα όλων των συμμάχων και φίλων τους: Ellen και Jo, Bobby, Kevin, Charlie, Γαβριήλ, και η λίστα συνεχίζεται. Ακόμα και ο ετεροθαλής αδερφός τους έπεσε θύμα της ίδιας νοσηρής κατάστασης. Θυμηθείτε με πόση σαδιστική ευκολία ο Dean διάλεξε τον Sam υπέρ του Adam, όταν ο Θάνατος τον ρώτησε ποιόν αδερφό του να σώσει από το Κλουβί του Εωσφόρου. Κι όχι, το ότι οι νεκροί επιστρέφουν πιο συχνά κι από τους δολοφόνους στον τόπο του εγκλήματος σε αυτή τη σειρά, δεν σημαίνει ότι αυτές οι απώλειες και οι αποφάσεις που έχουν αναγκαστεί να πάρουν τα δυο αδέρφια όλα αυτά τα χρόνια ήταν λιγότερο φριχτές.

Και μιλώντας για φριχτές αποφάσεις, ας μιλήσουμε λίγο για τον Castiel, ο οποίος έχει ζήσει από κοντά την αλληλεξάρτηση των αδερφιών, πάντα ως το “τρίτο πρόσωπο”. Θυμηθείτε αυτόν τον σύντομο μα ουσιαστικό διάλογο από το The Rupture, που δείχνει πόσο συνειδητοποιημένος είναι ο άγγελος για το στάτους του στην οικογένεια Winchester:

Castiel: Ο Sam κι ο Dean απλά σε χρησιμοποιούν. Μην νομίζεις ότι νοιάζονται για εσένα, γιατί σε διαβεβαιώ, δεν νοιάζονται.
Belphegor: Το έμαθες αυτό με τον δύσκολο τρόπο;
Castiel: *θλιμμένη κουταβόφατσα*

Θα μου πείτε, ο Belphegor είναι δαίμονας που παίζει παιχνίδια στο μυαλό του Castiel. Ναι, είναι δαίμονας, και όντως το τερμάτισε με τη συναισθηματική χειραγώγηση για να μπορέσει να πετύχει αυτό που ήθελε, να γίνει σουλτάνος στη θέση του σουλτάνου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έλεγε ψέματα. Κι ο Castiel το γνωρίζει αυτό, το οποίο κάνει την όλη φάση ακόμα πιο σπαρακτική. Ο άγγελος έχει δώσει επανειλημμένα ό,τι είχε και δεν είχε για τους Winchesters. Έχει πεθάνει και κανα δυο-τρεις φορές. Έχει δώσει τη Χάρη του, τα λογικά του, την οικογένειά του. Έχει αφήσει να τον κυριεύει ο ίδιος ο Διάβολος! Έχει πάρει σκληρές αποφάσεις που δεν του βγήκαν σε καλό πολλές φορές, αλλά οι προθέσεις του είναι πάντα αγνές. Ο Castiel είναι ένας Winchester σε όλα εκτός από το όνομα.

Αυτό κανονικά θα έπρεπε να σημαίνει ότι η αλληλεξάρτηση των Winchesters θα έπρεπε να ενσωματώνει και τον Castiel, κι ενώ η σειρά έχει φλερτάρει με την ιδέα πολλές φορές (θυμηθείτε, για παράδειγμα, την εμμονή του Dean να βρει τον Cas στο Καθαρτήριο), η άβολη αλήθεια είναι αυτό που είπε ο Castiel:

“Ο Dean κι ο Sam έχουν ο ένας τον άλλο.”

H αρρωστημένη εξάρτηση που έχουν ο Sam με τον Dean, είναι μόνο μεταξύ τους. Όσο κι αν τον αγαπάνε και τον θεωρούν «σαν αδερφό», δεν θα πέθαιναν ποτέ για τον Castiel. Η αφοσίωσή τους και η αγάπη τους για τον άγγελο έχει όρια. Γι’αυτό και η Rowena δεν ανέφερε τον Castiel, όταν προσπαθούσε να πείσει τον Sam να τη σκοτώσει.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν επιχειρηματολογώ αυτή τη στιγμή για να μπει κι ο Cas στην ομάδα… επώνυμων αλληλεξαρτημένων. Ίσα-ίσα, λέω ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Με το τέλος του Supernatural να είναι μόλις 17 επεισόδια μακριά, έχουμε φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή, οπότε αν είναι να υπάρξει οποιαδήποτε ανάπτυξη χαρακτήρα από τη μεριά των αδερφών, πρέπει να γίνει ή τώρα ή ποτέ! (Γιατί κακά τα ψέματα έχουν τουλάχιστον μια δεκαετία στάσιμοι στον ίδιο βάλτο αλληλεξάρτησης.)

Τι θα μπορούσε, όμως, να τους ταρακουνήσει τόσο πολύ ώστε να βάλουν στην άκρη τα ψυχολογικά τους και να συνειδητοποιήσουν ότι η εμμονή τους στο να προστατεύουν ο ένας τον άλλο, εις βάρος όλων των άλλων, είναι η πηγή όλου του κακού; Όσα συνέβησαν στο 3ο επεισόδιο, πιστεύω ήταν ένα καλό ταρακούνημα. Ο χαμός της Rowena θα ξυπνήσει τον Sam, και η φυγή του Castiel θα είναι βαριά για τον Dean, κι ας ήταν εκείνος που τον έδιωξε ουσιαστικά.

Όσο και να μας τσάκισε ψυχολογικά να βλέπουμε τον άγγελο να γυρνά την πλάτη και να φεύγει, ήταν ένα αναγκαίο βήμα για κάποιον που αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε μια ασταθή και, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κακοποιητική σχέση. Ο Sam είχε μια ίδια στιγμή τόσα χρόνια πριν, όταν έφυγε για το Stanford. Σίγουρα του δημιούργησε λύπη η φυγή του, αλλά ήταν σημαντικό για εκείνον να φύγει από μια μη υγιή κατάσταση. Όμως, ο Sam, όσο ευαίσθητος και να είναι, είναι και πιο ορθολογιστής από τον αδερφό του, και πιστεύω ότι τώρα θα καθίσει και θα σκεφτεί πολλά πράγματα, και θα πάρει αποφάσεις βάσει λογικής κι όχι συναισθήματος.

Ο Dean, όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Αν υπάρχει κάποιος που θα επωφελούνταν από μια στιγμή ‘Stanford’, αυτός είναι ο “καλός γιος” και ο “τέλειος στρατιώτης” Dean. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη φορά που ο Dean έβαλε τον εαυτό του πρώτο, παρά το flashback του επεισοδίου Bad Boys, αλλά κι εκεί δεν ήταν καν δική του απόφαση το να αποχωριστεί τον John και τον Sam, και η αμφιταλάντευσή του για το αν θα μείνει μακριά τους δεν κράτησε ούτε μισό επεισόδιο. Αυτή δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που είδαμε τον Dean να δίνει προτεραιότητα στον Sam, αλλά είναι μια από τις ελάχιστες ματιές που είχαμε στην πρώιμη ζωή των Winchesters, κι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της ψυχολογίας του Dean που θυσιάζεται τόσα χρόνια για τον μικρό του αδερφό, ζώντας ξανά και ξανά, σε χιλιάδες διαφορετικές εκδοχές, το “Πάρε τον αδερφό σου έξω από το σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορείς. Μην κοιτάξεις πίσω. Τώρα, Dean, φύγε!“.

Ο ‘αποπρογραμματισμός’ του Dean θα είναι πολύ δύσκολο –αν όχι ακατόρθωτο- πράγμα, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο ξεροκέφαλος και φαρισαϊκός μπορεί να γίνει, και δεν μπορεί να αποτινάξει το σύνδρομο του οσιομάρτυρα από πάνω του, γιατί έχει πείσει τον εαυτό του ότι η αληθινή αγάπη δείχνεται όταν υποφέρουμε για την οικογένειά μας, κι η δογματική επιμονή του σε αυτήν την ιδέα έχει εξελιχθεί στην πικρία και το θυμό που βλέπουμε όταν κάποιο μέλος της οικογένειάς του δεν θυσιάζεται τόσο όσο θα ήθελε εκείνος. Ο Dean ξεσπά γιατί θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του το ίδιο επίπεδο αφοσίωσης που δείχνει ο ίδιος. Γι’αυτό ήταν θυμωμένος για χρόνια με τον Sam που έφυγε για το πανεπιστήμιο, γι’αυτό και θύμωσε με τον Castiel τώρα που έβαλε την προστασία του Jack πάνω από όλα. Όχι, ότι δεν έχει μερίδιο ευθύνης κι ο Castiel, αφού επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, και συνήθως πεθαίνει κόσμος εξαιτίας τους.

Δυστυχώς, όμως, ο Dean δεν έχει δίκιο. Η ιδέα που έχει για την αφοσίωση και την αδερφική αγάπη είναι λίγο στρεβλή και χειριστική (γκουχ Gadreel γκουχ). Εκεί πιστεύω ότι μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης η φυγή του Castiel για να έρθουν όλοι αντιμέτωποι με τις συμπεριφορές τους και να συνέλθουν. Ο Castiel μπορεί να ζει στη γη τόσα χρόνια, αλλά δεν παύει να είναι ένα αιωνόβιο ον, κι αυτό τον αποστασιοποιεί από τα ‘ανθρώπινα προβλήματα’ που αντιμετωπίζουν τα αδέρφια και ίσως να μην μπορεί να το αναγνωρίσει τώρα, επειδή πονάει, αλλά το στάτους του ως ‘τρίτος’ είναι η δύναμή του – του δίνει την ευκαιρία να βλέπει πιο αντικειμενικά κάποιες καταστάσεις που οι Winchesters δεν μπορούν να δουν.

Ο Dean πάντα είχε θέμα στο να αναγνωρίζει και να εκφράζει με λόγια τα συναισθήματά του. Είναι θερμοκέφαλος κι ο θυμός του προς τον Castiel δεν είναι κι εντελώς αδικαιολόγητος (τη μάνα του έχασε πάλι), αλλά σίγουρα δεν δείχνει μίσος. Πάντα ξεσπάμε σε αυτούς που είναι δίπλα μας, σε αυτούς που αγαπάμε περισσότερο. Και για εμένα, η αγάπη που έχει ο Dean για τον Cas νομίζω ότι είναι πιο υγιής από τον ψυχαναγκασμό που νοιώθει για τον Sam. (Μην πάει ο νους σας στο πονηρό, δεν εννοώ αυτό που καταλάβατε, έχουν πια περάσει πάρα πολλά για να μιλάμε για το Destiel ως ερωτική έλξη.) Φυσικά, δεν εννοώ ότι η αγάπη που έχει ο Dean για τον Sam δεν είναι αληθινή, ενώ η αγάπη του για τον Castiel είναι. Εννοώ ότι στην αδερφική του αγάπη έχει παρεισφρήσει μέσα το καθήκον και το ψυχικό τραύμα, και την έχουν μολύνει. Ο αποχωρισμός από τον Castiel ίσως αναγκάσει τον Dean, αλλά και τον Sam, να αναθεωρήσουν λίγο και τη δική τους σχέση.

Σχετική εικόνα

Θα επηρέαζε, λοιπόν, το series finale, αν έλειπε η σήμα-κατατεθέν αέναη προσπάθεια των αδερφών να σώσουν ο ένας τον άλλο; Ρητορική η ερώτηση, φυσικά. Είμαι από αυτούς που θεωρούν δεδομένο ότι το Supernatural δεν θα έχει happy end με τη στενή έννοια του όρου. Το ταξίδι των Winchesters δεν μπορεί να τελειώσει με άλλον τρόπο εκτός από τη σωτηρία του σύμπαντος. Όμως, αν μας έχουν δείξει κάτι τα τελευταία 15 χρόνια, είναι ότι για να σωθεί πραγματικά ο κόσμος, πρέπει να σταματήσουν πρώτα ο Sam κι ο Dean να σώζουν ο ένας τον άλλο…

Εσείς πώς βλέπετε την αλληλεξάρτηση των Winchesters; Ξεφεύγει από την αδερφική αγάπη; Θα μπορούσε να είναι το κλειδί για τη σωτηρία του (πολυ)σύμπαντος; Μοιραστείτε μαζί μας τη γνώμη σας στα σχόλια παρακάτω.

Subscribe
Notify of
guest
0 Σχόλια
Inline Feedbacks
Δείτε όλα τα σχόλια

Τελευταία Άρθρα

Περισσότερα Άρθρα

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x