Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά σας καλωσορίζω στη στήλη My Super-Watchlist, την ολοδική μου γωνίτσα στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όσα παρακολουθώ. Πάμε, λοιπόν, να σας γράψω δυο λογάκια (ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα μέσα στο Δεκέμβρη. Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή του (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry.

Για όσους βαριέστε να διαβάζετε (να ξέρετε, σας κρίνω σιωπηλά), οι καρδούλες στην αρχή κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 🖤🖤🖤🖤🖤, σημαίνει ότι λάτρεψα! Στη σπάνια περίπτωση που θα συναντήσετε ☢️, θα καταλάβετε ότι σας συμβουλεύω να μείνετε μακρυά!

#8 Κακές ιδέες (κύκλος 1)

🖤🤍🤍🤍🤍 — Είμαι χρόνια φαν του χιούμορ και της κοινωνικής σάτιρας του Διονύση Ατζαράκη, και πιστή συνδρομητής του καναλιού του στο YouTube, οπότε θεωρούσα “σιγουράκι” την πρώτη του τηλεοπτική προσπάθεια. Κι όμως, βρέθηκα να κουράζομαι νωρίς από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τον καταιγισμό των εμβόλιμων λογοπαίγνιων που βαραίνουν τον ρυθμό της αφήγησης. Τελικά, αν βγάλεις έξω τα gags και τον χείμαρρο από (αχρείαστα; ) cameos, και βάλεις κάτω να μετρήσεις τα πραγματικά γεγονότα που πήγαν αυτή την ιστορία από το Α στο Ω, θα μπορούσαμε να έχουμε τα μισά επεισόδια μέσα στη σεζόν και πάλι θα ήταν φλύαρη! Συνειδητοποίησα μετά λύπης μου, λοιπόν, πως η συνταγή που δουλεύει άψογα στα βιντεάκια των 3-4 λεπτών, δεν κάνει για σεζόν 6 ολόκληρων επεισοδίων. Την είδα μέχρι τέλους και το μόνο θετικό που έχω να ξεχωρίσω ήταν ο ρόλος του ξεκαρδιστικού Θανάση Αλευρά ως “Falconist”.

#7 Jingle Bell Heist

🖤🖤🤍🤍🤍 — Χαριτωμένο υβρίδιο μεταξύ rom-com και heist movie. Είναι ευχάριστη χριστουγεννιάτικη προβολή, αλλά χωλαίνει στο πρωταγωνιστικό δίδυμο των Olivia Holt και Connor Swindells. Ενώ μου είναι πολύ συμπαθείς και οι δυο, δεν αναδύουν καμία χημεία, κι έτσι δεν εξισορροπείται σε κανένα σημείο η κλισεδίλα της ταινίας.

Blade Runner: What Roy Batty's Tears In The Rain Speech Means

#6 Blade Runner / Μπλέηντ Ράνερς: Ομάδες Εξόντωσης

🖤🖤🖤🤍🤍 — Το να βάζεις να δεις μια ταινία που είναι μεγαλύτερη από εσένα σε ηλικία, είναι δίκοπο μαχαίρι. Αυτή η προσαρμογή του εμβληματικού μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας Do Androids Dream of Electric Sheep? από το 1968, κυκλοφόρησε το 1982 και, ενώ πήρε ανάμικτες κριτικές και ήταν αποτυχία στο αμερικανικό box-office, κατάφερε, όχι μόνο να γίνει cult, αλλά και να θεωρείται σήμερα σημαντικό ορόσημο στο είδος της. Χωρίς το Blade Runner ίσως δεν είχαμε δει ποτέ την αριστουργηματική αναβίωση του Battlestar Galactica το 2004, ή το franchise του Ghost in the Shell ή τα πιο πρόσφατα Ex Machina και Westworld. Για να μην τα πολύλογώ, οι προσδοκίες μου ήταν πολύ υψηλές, αλλά αυτό που είδα, απομονωμένο από τη συμβολή του στην ποπ-κουλτούρα, δεν με ικανοποίησε τελικά. Αναγνωρίζω τη θεματική πολυπλοκότητα (που οφείλεται κυρίως στο source material), τη neo-noir αισθητική, τη ρετρο-φουτουριστική απεικόνιση του μέλλοντος, και τα ειδικά εφέ που ήταν μπροστά για την εποχή τους. Θα μπορούσα να γράφω, επίσης, μακροσκελείς επαίνους επί επαίνων για τη σαρωτική σκηνική παρουσία και την ερμηνεία του Rutger Hauer στο ρόλο του “κακού”. Όμως, το σενάριο της ταινίας είναι ασυγχώρητα ασυνεπές σε πολλά σημεία, κι ο Harrison Ford (ηθοποιός σταθερά μέτριος σε όλη την καριέρα του) εδώ είναι απλά αφόρητα ξύλινος. Τέλος, για τα δεδομένα ενός σημερινού θεατή, κάποια στοιχεία της ταινίας έχουν γεράσει πολύ μα πολύ άσχημα, όπως η πρώτη “ερωτική” σκηνή του πρωταγωνιστικού ζευγαριού.

#5 The Flash

🖤🖤🖤🤍🤍 — Με αφορμή την απόσυρσή του από το περιεχόμενο του Netflix, έβαλα κι εγώ να δω ένα από τα απομεινάρια του DCEU πριν χαθεί κι αυτό για πάντα από τη συλλογική μνήμη των geeks. Τολμώ να πω ότι ήταν από τα καλύτερα δείγματα αυτού του παραγνωρισμένου franchise, αρκετά αστείο, γρήγορο (no pun intended) και με χορταστικό fan service. Όσο προβληματική περσόνα κι αν έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια το Ezra Miller, ζωγράφισε στο διπλό (technically τριπλό) ρόλο του Barry Allen. Αντίστοιχα δυνατό σημείο της ταινίας ήταν και η συμμετοχή του Michael Keaton ως (you guessed it) Batman. Αξιοπρεπής και η Sasha Calle στο ντεμπούτο της ως Supergirl, αν και το σενάριο δεν την εκμεταλλεύτηκε όσο της άξιζε. Σαν συνολική εμπειρία, δεν πέρασα άσχημα, αλλά δεν θα βιαστώ και να την κάνω ποτέ επανάληψη, ακόμη κι ως φαν του είδους γενικότερα και του συγκεκριμένου υπερήρωα ειδικότερα. Προτιμώ να δώσω δεύτερη ευκαιρία στη σειρά με τον Grant Gustin!

J'ai perdu mon Corps de Jérémy Clapin - 2019 - Shangols

#4 J’ai Perdu Mon Corps / Έχασα το Σώμα Μου

🖤🖤🖤🖤🤍 — Το J’ai Perdu Mon Corps δεν είναι απλώς μια ιδιοσυγκρασιακή animated ταινία με ένα ευρηματικό concept, είναι μια ποιητική μελέτη πάνω στην απώλεια, τη μνήμη και τη δυσκολία της σύνδεσης. Το αποκομμένο χέρι που περιπλανιέται στο Παρίσι λειτουργεί ως κάτι πολύ περισσότερο από αφηγηματικό τέχνασμα: είναι η ενσώματη μνήμη του ήρωα, το κομμάτι εκείνο που συνεχίζει να θυμάται, να επιθυμεί και να αναζητά, ακόμα κι όταν ο ίδιος έχει παραιτηθεί. Ο Naoufel είναι ένας ήρωας σε αναμονή ζωής. Παθητικός, διστακτικός, εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα χωρίς κατεύθυνση, μοιάζει να έχει χάσει τη δυνατότητα της πράξης. Το σώμα του —ή μάλλον το χέρι του— γίνεται ο πραγματικός πρωταγωνιστής: κινείται, ρισκάρει, πονάει, επιμένει. Η ταινία υπονοεί με λεπτότητα ότι πολλές φορές το σώμα θυμάται και θέλει πριν από το μυαλό, και ότι η επιθυμία για επαφή είναι βαθύτερη από κάθε λογική απόφαση.

Το ανοιχτό τέλος της ταινίας είναι ίσως και το πιο αδύναμο σημείο της, επειδή αρνείται πεισματικά την εύκολη λύτρωση. Δεν υπόσχεται επανένωση, ούτε πλήρη αποκατάσταση, αλλά μια σιωπηλή συμφιλίωση με την απώλεια. Μας θυμίζει ότι η ωρίμανση δεν έρχεται όταν βρίσκουμε ό,τι χάσαμε, αλλά όταν μαθαίνουμε να υπάρχουμε με αυτό που λείπει. Μια ταινία χαμηλόφωνη, μελαγχολική και βαθιά ανθρώπινη — από εκείνες που δεν τελειώνουν με τους τίτλους τέλους, αλλά συνεχίζουν να κινούνται μέσα σου, σαν μνήμη που αρνείται να αποκοπεί…

#3 Get Out / Τρέξε!

🖤🖤🖤🖤🤍 — Μια κωμωδία τρόμου χωρίς αστεία μπορεί να λειτουργήσει; Ο Jordan Peele στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο μας έδειξε πώς γίνεται. Η ταινία παίρνει ένα πολυεπίπεδο θέμα όπως ο ρατσισμός και το διαχειρίζεται ως παρωδία του εαυτού του. Το χιούμορ της, όπως και ο τρόμος της, είναι πολύ υπόγεια και δε βασίζεται σε χονδροειδείς ατάκες ή jump scares, αλλά κυρίως στο άβολο συναίσθημα που δημιουργεί τεχνηέντως στο θεατή καθ’όλη τη διάρκειά της. Δεν μπορείς να πεις ότι σατιρίζει τις ταινίες τρόμου, όμως, γιατί και η ίδια χρησιμοποιεί μπόλικα από τα κλισέ του είδους. Βέβαια, ο Peele με το αιχμηρό σενάριο και τη ζωηρή σκηνοθεσία του, το κάνει έξυπνα μέχρι και στην τελευταία ανατροπή που κλείνει το ματάκι στο θεατή για τις -πιθανώς λανθασμένες- προσδοκίες του. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μια ταινία που ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ταυτόχρονα έχει έναν αέρα πρωτοτυπίας, κυρίως γιατί αρνείται τη θυματοποίηση και αγκαλιάζει το σουρρεαλισμό της.

#2 The Mighty Nein (κύκλος 1)

🖤🖤🖤🖤🤍 — Μετά το αγαπημένο The Legend of Vox Machina, η ομάδα Critical Role μεταφέρει και τη δεύτερη Dungeons & Dragons καμπάνια της στη μικρή οθόνη– και πάλι σε μορφή κινουμένων σχεδίων στην πλατφόρμα του Amazon Prime. Πιο όμορφο και πιο σκοτεινό από το “ξαδερφάκι” του, ίσως και λίγο πιο αχρείαστα περίπλοκο, αλλά το ίδιο διασκεδαστικό και έξυπνο, μας έδωσε φέτος άλλη μια παράταιρη ομάδα, τα μέλη της οποίας πασχίζουν να σώσουν τον κόσμο, παλεύοντας ταυτόχρονα με τους δικούς του δαίμονες. Δεν είναι οι πρωταγωνιστές που θα συμπαθήσεις άμεσα, κάποιοι από αυτούς έχουν κάνει πράγματα ασυγχώρητα (και είμαι σίγουρη ότι δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη), κι όμως σε βάζουν μέσα για να παρακολουθήσεις την ιστορία τους και να ψάξεις μαζί τους για την εξιλέωση. Δυστυχώς, το φινάλε αφήνει τα πάντα στον αέρα και κυρίως το ρόλο που θα παίξει η μυστηριώδης Yasha στη συνέχεια.

#1 Heated Rivalry (κύκλος 1)

🖤🖤🖤🖤🖤 — Αν μου έλεγε κανείς ότι στο τέλος του μήνα θα έβαζα στην κορυφή του countdown ένα γκέι soft porno (μιλάμε για μίνιμουμ δυο γλαφυρές σκηνές σεξ σε κάθε επεισόδιο), θα γελούσα. Κι όμως, λίγο πριν φύγει, το 2025 μας έδωσε μια από τις καλύτερες σειρές του μέσα από το πιο αναπάντεχο είδος! Ο δημιουργός Jacob Tierney διασκευάζει με δεξιοτεχνία και ιδιαίτερη συναισθηματική ευφυία τη σειρά βιβλίων της Rachel Reid, απογειώνοντας τις θεματικές της. Είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, όπου η λαγνεία μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε αγάπη και η σύγκρουση σε τρυφερότητα. Ακολουθούμε επί σχεδόν μια δεκαετία δυο νεαρούς παίκτες του χόκεϊ που είναι ορκισμένοι αντίπαλοι στο παγοδρόμιο, αλλά το πάθος τους όλο και θεριεύει πίσω από κλειστές πόρτες. Ομολογουμένως, δεν πρόκειται για κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ: ταμπού, ομοφοβία, μυστικά, τοξική αρρενωπότητα, λίμπιντο στα ύψη και ανείπωτα λόγια. Αλλά είναι από εκείνες τις απλοϊκές ιστορίες που εκρήγνυνται χάρη στην αλλόκοσμη χημεία των πρωταγωνιστών τους (και στην καλύτερη χρήση της τεχνικής του “sexposition” που έχουν απολαύσει ποτέ τα ματάκια μας). Οι Hudson Williams και Connor Storrie ενσαρκώνουν δυο πολυεπίπεδους χαρακτήρες και επικοινωνούν με τα μάτια και τη γλώσσα του σώματος ακόμη και αυτά που δεν αναφέρονται ξεκάθαρα μέσα στους υπέροχους διαλόγους. Οι σκηνές μεταξύ τους είναι ηλεκτρισμένες, είτε πρόκειται για την έχθρα τους μέσα στο ρινκ είτε το αχαλίνωτο πάθος τους που τραβάει τον έναν προς τον άλλο συνεχώς. Αποτέλεσμα, μια σειρά unapologetically queer, αναπάντεχα αστεία, σέξι όσο δεν πάει, και ταυτόχρονα τόσο cute που θες να κλάψεις. Τα βαριά και περίπλοκα συναισθήματα που αναπτύσσονται μέσα στα 6 επεισόδια της σεζόν κλιμακώνονται σε ένα αναζωογονητικά απλό κι αισιόδοξο φινάλε. Ακόμη κι αν η σειρά ολοκληρωνόταν εδώ θα ήμουν ευχαριστημένη, αλλά ακόμη πιο ευχαριστημένη είμαι από την ανακοίνωση της ανανέωσης για 2η σεζόν, η οποία θα είναι ένα από τα πράγματα που θα περιμένω πιο ανυπόμονα μέσα στους επόμενους μήνες.

********

ΥΓ1 Θα δω άραγε ποτέ μια ενσάρκωση της Iris West που δεν θα θέλω να δείρω;

ΥΓ2 Μαίρη μου, Συνατσάκη μου, σε λατρεύω, αλλά δεν κάνεις για ηθοποιός!

ΥΓ3 Στα highlights του μήνα που πέρασε θα πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω τη δυναμική πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν του Fallout, το εθιστικά σαπουνοπερίστικο γουέστερν The Abandons και την τελευταία σεζόν του Stranger Things που έχει αφήσει μόνο ένα επεισόδιο για κλείσιμο. Θα τα σχολιάσω όλα πιο αναλυτικά σε μελλοντικό άρθρο, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί, απλά εδώ ήθελα να παραδεχτώ ότι έπεσα έξω για το Stranger Things, αφού βρήκα αυτά τα επεισόδια που έχουν παιχτεί καλύτερα των (πολύ χαμηλών) προσδοκιών μου — αλλά συνεχίζω να πιστεύω ότι στο φινάλε θα φάμε επική πατάτα!