Καλώς ήλθατε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στη στήλη My Super-Watchlist — της ολόδικής μου γωνίτσας στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όλα όσα παρακολουθώ (ταινίες μεγάλου ή μικρού μήκους, θεατρικές παραστάσεις, special επεισόδια, ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από αυτό που θεώρησα πιο αδύναμο. Σήμερα, βέβαια, θα είναι λίγο διαφορετική η λίστα, γιατί θα περιέχει τις κριτικές δυο μηνών. Ο Απρίλης μου ήταν πολύ φτωχός, αλλά εξισορρόπησε τα πράγματα ο Μάιος! Οι παρασκάτω κριτικές ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ SPOILERS, οπότε προχωρήστε άφοβα.
Για όσους βαριέστε να διαβάσετε όλο το άρθρο (να ξέρετε, σας κρίνω σιωπηλά), οι καρδούλες στην αρχή κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 🖤🖤🖤🖤🖤, σημαίνει ότι λάτρεψα! Στη σπάνια περίπτωση που θα συναντήσετε ☢️, θα καταλάβετε ότι σας συμβουλεύω να μείνετε μακρυά!
#11 Thrash
🖤🤍🤍🤍🤍 Ταινίες σαν το Thrash δεν αποδεικνύουν τίποτε άλλο παρα μόνο το λόγο που το Jaws παραμένει 50 χρόνια μετά η καλύτερη ταινία στο είδος της. Γέννησε ένα ολόκληρο υπο-είδος θρίλερ, που δεν έχουν ούτε στο ελάχιστο την ατμόσφαιρα του original. Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες ότι το Thrash θα δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος, ούτε περίμενα ότι θα με καθηλώσει. Ήθελα μια 90λεπτη ταινία καταστροφής που θα παρακολουθούσα μασουλώντας ταυτόχρονα τα σουβλάκια μου. Από αυτήν την άποψη, εκπλήρωσε το σκοπό της, αλλά το έκανε τόσο χλιαρά που τελικά με απογοήτευσε. Οι περισσότεροι κριτικοί εστιάζουν στη μη-αξιοποίηση της δυναμικής των ηθοποιών ως το πιο αρνητικό της ταινίας. Για εμένα το τεράστιο μειονέκτημα είναι ότι της έλειπε εντελώς η τρίτη πράξη!
#10 Caveman (θεατρικό)
🖤🖤🤍🤍🤍 Βασισμένο στο Defending the Caveman από το 1991, το προσαρμοσμένο θεατρικό έργο Caveman έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ανάλαφρη παράσταση με στοιχεία stand up, που προσπαθεί να αποδείξει ότι οι άνδρες έχουν συναισθήματα αλλά τα εκφράζουν διαφορετικά. Απαντά με πονηριά και εκλαϊκευμένη επιστημονική τεκμηρίωση στα μεγάλα ερωτήματα των σχέσεων και των φύλων, προτείνοντας την ειρήνη μέσα από την κατανόηση και το χιούμορ ως καταλύτη.
Είχα δει για πρώτη φορά την παράσταση πολλά χρόνια πριν, με πρωταγωνιστή (και σεναριογράφο αν δεν με απατά η μνήμη μου) τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, και το μόνο που θυμάμαι είναι ότι διασκέδασα. Για κάποιο λόγο, όμως, η άποψη μου για την φετινή εκδοχή με τον Σωτήρη Καλυβάτση ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι δεν είμαι φαν της συγκεκριμένης κωμικής ενέργειας του ηθοποιού ή αν ωρίμασα πολύ για να μην θεωρώ πια παρωχημένη την στενόμυαλη ιδέα “οι άνδρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη”, πάντως βρήκα το χιούμορ της παράστασης οριακά προβληματικό. Αναγνωρίζω την ειλικρινή προσπάθεια των συντελεστών για (αυτο)σαρκασμό του μέσου νεοέλληνα μέσα από πνευματώδη σχόλια για τη συμπεριφορά του και την έλλειψη της δεξιότητας για ουσιαστική επικοινωνία, αλλά δεν είδα πουθενά στο έργο να υποννοείται έστω ότι το πιο σημαντικό θα ήταν να ξεφύγουμε από το “εγώ ο/η καημένος/η καταπιέζομαι στη σχέση μου” και να προχωρήσουμε επιτέλους στο “αφού θέλω οπωσδήποτε να έχω σχέση, τι μπορώ να κάνω για να είμαι καλύτερος/η σύντροφος;”.
#9 Big Mistakes (κύκλος 1)
🖤🖤🤍🤍🤍 Μετά το υπέροχο Schitt’s Creek, ο Dan Levy πασχίζει να δώσει κάτι εφάμιλλο. Αυτήν εδώ η cringe comedy, είναι μεν κάπως χαριτωμένη, και περνάει ευχάριστα η ώρα σου, αλλά δεν είναι κάτι άχαστο. Οι περισόττεροι από τους χαρακτήρες του είναι νευρωτικοί και αντιπαθείς και το σενάριό του βασίζεται υπερβολικά σε απίθανες εξελίξεις και βολικές συμπτώσεις. Θα μου πείτε, είναι κωμωδία και στην κωμωδία χωράει λίγος σουρεαλισμός. Το δέχομαι. ‘Ομως, αν θες να εστιάσεις την ιστορία σου γύρω από το οργανωμένο έγκλημα, θα πρέπει να την κάνεις να μοιάζει λιγότερο τετριμένη και γραμμική. Και σίγουρα λιγότερο υστερική! Ακόμα και η μεγάλη “ανατροπή” του φινάλε μου φάνηκε περισσότερο σαν σετάρισμα για τη δεύτερη σεζόν παρά σαν ουσιαστική κορύφωση.
Το μόνο που πετυχαίνει καλά η σειρά είναι η δυναμική μεταξύ των ηθοποιών. Μπορεί ο Dan Levy να μην εχει το ερμηνευτικό εύρος, αλλά τουλάχιστον εχει χημεία με την συμπρωταγωνίστριά του, Julia Ortega, η οποία γενικά “κουβαλάει” την πλοκή και το χιούμορ της σειράς.
#8 Good Omens: The Finale
🖤🖤🤍🤍🤍 Με αυτό το διπλό επεισόδιο έριξε αυλαία -χωρίς φανφάρες- το Good Omens. Οι νέοι showrunners προσπάθησαν -εις μάτην- να χωρέσουν την πλοκή 6 επεισοδίων σε 2. Το αποτέλεσμα ήταν μια ιλλιγιώδης αφήγηση που μετα βίας βγάζει νόημα, ένας σημαντικός νέος χαρακτήρας που πέρασε και δεν ακούμπησε, και μια εξαιρετική χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών η οποία είναι το μόνο πράγμα που κρατά το εγχείρημα στα πόδια του. Αυτή μας έφτασε ως εδώ έτσι κι αλλιώς, οπότε, από αυτή την άποψη, το φινάλε ήταν απολύτως ικανοποιητικό… [Αν θέλετε να διαβάσετε μια πιο λεπτομερή κριτική του φινάλε, σας έχω και τέτοια!]
#7 Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery
🖤🖤🖤🤍🤍 Ο Rian Johnson κι ο Daniel Craig επιστρέφουν στο σύμπαν του Knives Out για τη δολοφονία ενός παπά, μιας αμφιλεγόμενης φιγούρας με πολλά μυστικά. Ο Craig δίνει πάλι μια σπιρτόζικη ερμηνεία ως Benoit Blanc, περιτριγυρισμένος, όπως πάντα, από ένα all-star-cast, μεταξύ των οποίων οι Glenn Close, Josh Brolin και Jeremy Renner. Την παράσταση τους κλέβει, όμως, ο Josh O’Connor στο ρόλο του νεαρού παπά με το σκοτεινό παρελθόν. Διασκέδασα με αυτό το μυστήριο, όσο και με τα προηγούμενα, αλλά εδώ με χάλασε η ανισορροπία στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Οι περισσότεροι υπήρχαν απλά για να αυξηθεί ο αριθμός των υπόπτων και δεν συμμετείχαν ουσιαστικά στην πλοκή.
#6 Adults (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🤍🤍 Κάθε γενιά δικαιούται το δικό της sitcom με πρωταγωνιστές 5-6 νεαρούς 20άρηδες που μοιράζονται ένα διαμέρισμα και όλες τις ανησυχίες της ηλικίας τους. Το Adults είναι εμφανώς επηρεασμένο από όλους τους προκατόχους του (κυρίως Friends, Girls, HIMYM, New Girl, Happy Endings και Broad City) αλλά ταυτόχρονα έχει μια φρεσκάδα κι εξυπνάδα που λείπει σε πολλές (αμερικανικές) κωμωδίες εδώ και χρόνια. Ξεχωρίζει για τη χαοτική ενέργειά του, τους αξιαγάπητα ιδιοσυγκρασιακούς χαρακτήρες (αγαπώ Paul Baker), και το σουρεαλιστικό και ιερόσυλο χιούμορ. Θέλει να γίνει η ναυαρχίδα της ταραχώδους και κοινωνικά αφυπνισμένης εποχής της Gen Z, όμως με μόλις 8 μισάωρα επεισόδια δεν του δίνεται ο χώρος κι ο χρόνος για να το κάνει σωστά. Αν το FX συνεχίζει να του δίνει ευκαιρίες πέραν της ήδη ανακοινωμένης 2ης σεζόν, υπάρχουν ελπίδες να εξελιχθεί σε κάτι εξαιρετικό.
#5 Off Campus (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🤍🤍 Τα teen dramas είναι μια δικαίως υποτιμημένη κατηγορία, αφού τις περισσότερες φορές είναι φλομωμένα στα κλισέ και στα προβληματικά storylines. Εδώ πάντως έχουμε ένα από τα καλά παραδείγματα του είδους. Εκ πρώτης όψεως, μπαίνεις στον πειρασμό να το συγκρίνεις με το Heated Rivalry, επειδή μοιράζονται κάποιες θεματικές ομοιότητες, αλλά το Off Campus είναι πιο mainstream κι εντελώς… straight! Θυμίζει περισσότερο τις παλιές, ορθόδοξες, εφηβικές σειρές του WB/CW. Τα έχει όλα: μπόλικα οικογενειακά δράματα, μετατραυματικό στρες, ερωτικά τρίγωνα, αναφορές στην ποπ-κουλτούρα, χιούμορ, και φυσικά 30άρηδες που παίζουν τους 20άρηδες!
Εννοείται πως δεν ανακαλύπτει τον τροχό σε ότι αφορά την πλοκή, ούτε είναι ιδιαίτερα καλοσκηνοθετημένο, αλλά βλέπεται πολύ ευχάριστα. Οι ηθοποιοί είναι όλοι τους αξιοπρεπέστατοι, οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες συμπαθείς και οι διάλογοι είναι έξυπνοι. Πέρασα πολύ ωραία στο binge (δυο μέρες άνετα) και μάλιστα θα ήθελα να έχει και κανα δυο επεισόδια παραπάνω για να είναι πιο ομαλή η μετάβαση του κεντρικού ζευγους Hannah/Garrett από φίλοι σε εραστές που έγινε πολύ απότομα στο 4ο. Την παράσταση βέβαια τους έκλεψαν μέσα από τα χέρια οι Dean/Allie, κι ελπίζω στην επόμενη σεζόν να εστιάσει σε εκείνους η αφήγηση, γιατί έχουν απίστευτη χημεία!
Αυτό που κάνει καλύτερα η σειρά είναι η απεικόνιση της υγειούς αρρενωπότητας. Οι άνδρες πρωταγωνιστές είναι πρότυπα προς μίμηση, δεν βλέπουν την έκφραση των συναισθημάτων ή την ενσυναίσθηση ως αδυναμίες. Επίσης, η σειρά είναι αρκετά sex positive, και κάποια δύσκολα κομμάτια τα αγγίζει με όμορφο και αυθεντικό τρόπο.
#4 Something Very Bad Is Going to Happen (μίνι-σειρά)
🖤🖤🖤🤍🤍 Από εποχής Hemlock Grove είχα να δω τόσο παράξενη σειρά στο Netflix που να με διχάσει σε σημείο να μην μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε ή όχι. H πρωταγωνίστρια Camila Morrone είναι εξαιρετική, πάντως, και κουβαλάει στις πλάτες τις αυτή την ιδιοσυγκρασιακή παραβολή για το γάμο και την αληθινή αγάπη. Μέσα από μια σειρά σουρεαλιστικών ανατροπών και αποκαλύψεων, η αφήγηση θέτει το ερώτημα του αν υπάρχουν πραγματικά οι αδελφές ψυχές. H σειρά ακροβατεί εκεί που το My Big Fat Greek Wedding συγκρούεται μετωπικά με το Final Destination!
Δεν είναι όλες οι εξελίξεις της καλόγουστες, ούτε βγάζουν πάντα πλήρως νόημα. Αλλά η σειρά προσπαθεί, και σε γενικές γραμμές καταφέρνει, να σε ανατριχιάσει (με την καλή έννοια) και μάλιστα χωρίς να καταφύγει σε φθηνά jump scares. Το αιματηρό φινάλε σε αφήνει με κάμποσες απορίες, αλλά και με μια αίσθηση ότι μόλις ολοκλήρωσες ένα b-movie που ίσως να ήταν πιο έξυπνο από ότι περίμενες — και μάλλον έπρεπε να του δώσεις λίγη περισσότερη σημασία.
#3 The Boys (κύκλος 5)
🖤🖤🖤🤍🤍 Η τρίτη θέση που δίνω στην τελευταία σεζόν του The Boys στο σημερινό countdown είναι τιμητική περισσότερο, και οφείλεται στο πολιτιστικό κληροδότημα που θα μας αφήσει αυτή η σειρά. Εξαιτίας κάποιων πολύ αμφιλεγόμενων σεναριακών επιλογών, οι οποίες στο σύνολό τους πηγάζουν από την ακύρωση του Gen V και τo σετάρισμα του νέου spin off Vought Rising, η τελευταία οκτάδα επεισοδίων δεν με άφησε πλήρως ικανοποιημένη.
Η πλοκή εστιάζει στην τελική αναμέτρηση μεταξύ Butcher και Homelander, αμφότεροι εξελιγμένοι στη χειρότερη εκδοχή του εαυτού τους. Σε αυτή τη σεζόν η πολιτική αλληγορία έχει γίνει πιο ξεκάθαρα από ποτέ καθρέφτης της πραγματικότητας, και ορισμένα επεισόδια αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην ανάπτυξη χαρακτήρων παρά στη δράση. Ακόμη κι όταν κατεβάζει ταχύτητες, όμως, η σειρά δεν χάνει τη βιτριολική προσωπικότητα που την έκανε ξεχωριστή. Το series finale πήρε ένα μεγάλο -κατ’εμέ- ρίσκο κι έδωσε στη σειρά το τέλος που χρειαζόταν, κι όχι απαραίτητα αυτό που ήθελαν οι φανς, που είχαν κολλήσει στην υπόσχεση της “καμένης γης”. Όχι, ότι έλειπαν το αίμα και οι συγκρούσεις, απλά η αφηγηματική κατεύθυνση ήταν περισσότερο φιλοσοφική/συναισθηματική, παρά εκρηκτική.
Μέσα από αρκετά σκαμπαναβάσματα και κάποιες αστοχίες, η σειρά μας αποχαιρέτησε με ένα νιχιλιστικό μήνυμα μεταμφιεσμένο σε (περίπου) happy end, και για εμένα αυτό ήταν το ιδανικότερο κλείσιμο της αυλαίας για μια ιστορία όπου δεν υπάρχουν ήρωες κι όλοι έχουν απλά μια διαφορετική απόχρωση του γκρι.
#2 Daredevil Born Again (κύκλος 2)
🖤🖤🖤🖤🤍 Η δεύτερη φουρνιά επεισοδίων του Daredevil: Born Again διορθώνει σχεδόν όλα όσα είχαν προβληματίσει τους φανς στην πρώτη. Με πιο σφιχτή αφήγηση, μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος, εντυπωσιακές σκηνές δράσης και σημαντικές επιστροφές χαρακτήρων, η σειρά θυμίζει περισσότερο τον αγαπημένο Daredevil της εποχής Netflix. Η σύγκρουση του Matt Murdock με τον Kingpin αποκτά πραγματικά διακυβεύματα, ενώ οι ερμηνείες των Charlie Cox και Vincent D’Onofrio παραμένουν το μεγαλύτερο ατού της παραγωγής. Μαζί τους στους MVPs της σεζόν, ο Bullseye του Wilson Bethel, που εξισορρόπησε πλήρως την απουσία του Jon Bernthal ως Punisher.
Αν και δεν ξεφεύγει εντελώς από ορισμένες γνώριμες αδυναμίες του MCU, πρόκειται για μια δυνατή και ώριμη σεζόν που επαναφέρει τον ήρωα στην κορυφή της Marvel τηλεόρασης.
#1 Companion
🖤🖤🖤🖤🤍 Ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης Drew Hancock κάνει ένα αρκετά εντυπωσιακό κινηματογραφικό ντεμπούτο με αυτό εδώ το ταινιάκι που αρνείται να συμμορφωθεί με τα tropes ενός μόνο είδους. Υπάρχει μια μαύρη κωμωδία στον πυρήνα της ταινίας του, που δεν τον παραβλέπει, ακόμη κι όταν τείνει προς το sci-fi ή το ψυχολογικό θρίλερ. Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, είτε με το μυστήριο, είτε με τις επεξηγήσεις του. Χωρίς να είναι ό,τι πιο πρωτοτυπο έχουμε δει ποτέ (όλη η κεντρική ιδέα θα μπορούσε να είναι κάποιο επεισόδιο του Black Mirror), το Companion τόσο έξυπνα δομημένο και τόσο καλοπαιγμένο (κουβαλάει η Sophie Thatcher) που δεν σε αφήνει να το κακολογήσεις. Η συμβουλή μου είναι να το δείτε χωρίς να το έχετε ψάξει πιο πριν, γιατί οι εκπλήξεις και οι ανατροπές που δίνει θα το κάνουν ακόμη πιο διασκεδαστικό!
Ραντεβού αρχές Σεπτέμβρη για να δούμε πως θα εξελιχθεί η Super-Watchlist μου μέσα στο καλοκαίρι. Μέχρι τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια. Τι παρακολουθήσατε τον τελευταίο καιρό; Τι έχετε βάλει στο μάτι για αργότερα; Τι προτείνετε;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
My Super-Watchlist | Ιανουάριος 2026