Καλώς ήλθατε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στη στήλη My Super-Watchlist — της ολόδικής μου γωνίτσας στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όλα όσα παρακολουθώ. Σήμερα θα σας γράψω δυο λογάκια (ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα μέσα στο Μάρτη. Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή του (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, special επεισόδια, ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry.
Για όσους βαριέστε να διαβάσε όλο το άρθρο (να ξέρετε, σας κρίνω σιωπηλά), οι καρδούλες στην αρχή κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 🖤🖤🖤🖤🖤, σημαίνει ότι λάτρεψα! Στη σπάνια περίπτωση που θα συναντήσετε ☢️, θα καταλάβετε ότι σας συμβουλεύω να μείνετε μακρυά!
***
#4 Star Trek: Starfleet Academy (κύκλος 1)
🖤🖤🤍🤍🤍 Υπήρξε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες σειρές του 2026 — κι ούτε καν για τους σωστούς λόγους. Η τοξικότητα των fandoms έχει φτάσει πια σε σημεία ακραίας γελοιότητας και δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτήν ούτε το franchise του Star Trek, παρόλο που είναι παραδοσιακά ένα από τα πιο “κοινωνικά αφυπνισμένα” εκεί έξω. Με το ευρύ καστ της και τις πάμπολλες αναφορές στο σύμπαν που τη φιλοξενεί, η σειρά προσπάθησε να πει μια φρέσκια ιστορία την οποία θα οδηγούν οι χαρακτήρες κι όχι η πλοκή. Δεν μπορώ να κρίνω με αντικειμενικότητα την πιστότητά της στη μυθολογία του Star Trek, γιατί δεν είμαι παρά μόνο περιστασιακή φαν του franchise. Αυτό που μπορώ να κρίνω, όμως, είναι η άνιση αφήγηση, ο περίεργος ρυθμός και η στήριξη σε ξεπερασμένα κλισέ κλασικών “teen dramas”. Χωρίς να λέω ότι δεν έχει θετικά στοιχεία (ο πάντα εξαιρετικός Paul Giamatti στο ρόλο του κακού είναι το highlight της σεζόν), η αίσθηση που μου άφησαν αυτά τα 10 πρώτα επεισόδια ήταν ότι η σειρά είναι το αποκύημα της φαντασίας γηρασκόντων παραγωγών που θέλουν να απευθυνθούν στη νέα γενιά χωρίς να ξέρουν τον τρόπο. Όλα όσα διαμόρφωσαν τη σειρά επί κι εκτός οθόνης, οδήγησαν τελικά στην ακύρωσή της, αλλά όχι πριν δουμε το δεύτερο κύκλο που έχει ήδη γυριστεί. Προσωπικά δεν περιμένω πολλά, ελπίζω μόνο σε μια καλύτερη εξισορρόπηση της αφήγησης για να φύγει -έστω- με το κεφάλι ψηλά.
#3 One Piece (κύκλος 2)
🖤🖤🖤🤍🤍 Για όσους στερούνται θέλησης ή χρόνου για να πιάσουν το άνιμε One Piece, που μετράει ήδη πάνω από 1000 επεισόδια, η live-action εκδοχή του από το Netflix παραμένει και στη 2η σεζόν της μια διασκεδαστικότατη εναλλακτική! Είναι παλαβιάρα, απολαυστικά παράξενη και αναπάντεχα συναισθηματική. Επιτέλους είδαμε το πλήρωμα των Ψάθινων Καπέλων να γίνεται ομάδα (αν και θα ήθελα ακόμη περισσότερη ανάπτυξη των χαρακτήρων τους για να πω ότι έγιναν όλα σωστά σε αυτή τη σεζόν), εκεί όμως που λάμπει αυτή η 8άδα επεισοδίων είναι στην εισαγωγή των νέων χαρακτήρων και στην τέλεια ισορροπία των storylines. Από όλους τους καινούργιους, ξεχωρίζει εύκολα ο Chopper, στον οποίο μάλιστα αφιερώνεται ένα ολόκληρο επεισόδιο. Η ηθοποιός που δανείζει τη φωνή της στον badass ταρανδάκο, η εξαιρετικά ταλαντούχα Mikaela Hoover, καταφέρνει να του δώσει διάσταση και βάθος σε σημείο να ξεχνάς ότι είναι CGI! Η ενσωμάτωσή του στην ομάδα σίγουρα θα βελτιώσει ακόμη περισσότερο την επόμενη σεζόν.
#2 Wonder Man (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🤍🤍 Τα τελευταία χρόνια, η Marvel μας έχει συνηθίσει στους τηλεοπτικούς πειραματισμούς και το Wonder Man είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Είναι η μαρβελοσειρά που θυμίζει λιγότερο Marvel από όσες έχουμε δει μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια καθαρόαιμη dramedy που εστιάζει στα πορτραίτα των χαρακτήρων της και στον μετα-σχολιασμό των χολιγουντιανών μηχανισμών, ενώ αγνοεί σχεδόν ολοκληρωτικά τα υπερηρωιλίκια. Από αυτή την άποψη, είναι αρκετά αργόσυρτη και ολίγον φλύαρη σε κάποια σημεία.
Η επιστροφή του Ben Kingsley ως Trevor Slattery μας δίνει την καλύτερη εκδοχή αυτού του αμφιλεγόμενου χαρακτήρα που μας είχε πρωτογνωρίσει το -εξίσου αμφιλεγόμενο- Iroman 3. Η χημεία του με τον πρωταγωνιστή Yahya Abdul-Mateen II είναι εξαιρετική και το bromance των χαρακτήρων τους είναι ο λόγος για να δει κάποιος τη σειρά — και μάλιστα δεν χρειάζεται καν να είναι “μαρβελάκιας” για να το κάνει. Ως κομμάτι του επονομαζόμενου Marvel Spotlight, το Wonder Man, καθιστά τον εαυτό του προσβάσιμο και σε όσους δεν είναι διατεθειμένοι να ακουλουθήσουν το δαιδαλώδες continuity του ευρύτερου MCU. Για τον ίδιο λόγο, βέβαια, χάνει πόντους για όσους ψάχνουν δράση και υψηλά διακυβεύματα.
#1 A Knight of the Seven Kingdoms (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🖤🖤 Παρά τον αρχικό μου σκεπτικισμό (λόγω της απογοητευτικής κατάληξης του Game of Thrones και της πιο ‘βαριάς’ εμπειρίας μου από το House of the Dragon), ξεκίνησα τη σειρά και αποδείχτηκε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Η βασική δύναμη αυτού του spin-off είναι η απλότητα: αντί για περίπλοκες δυναστείες, πολιτικά παιχνίδια και δεκάδες χαρακτήρες, επικεντρώνεται σε μια μικρή, ανθρώπινη ιστορία, σε έναν καλόκαρδο ήρωα που απλώς θέλει να γίνει ιππότης. Αυτό την κάνει πολύ πιο προσβάσιμη και συναισθηματικά άμεση σε σχέση με τα προηγούμενα projects του σύμπαντος.
Ο τόνος είναι πιο ελαφρύς και χιουμοριστικός, χωρίς όμως να χάνει τη σκληρότητα που χαρακτηρίζει το franchise. Αντίθετα, καταφέρνει να αιφνιδιάσει το θεατή με τις βίαιες στιγμές γιατί με δεξιοτεχνία τον έκανε πρώτα να ξεχάσει όλα τα μαθήματα που είχε πάρει από το Game of Thrones! Προσωπικά, το μόνο που θα ήθελα διαφορετικό είναι η διάρκειά της. Σε μόλις 6 επεισόδια, οι δεύτεροι χαρακτήρες δεν πρόλαβαν να αναπτυχθούν καλά, με αποτέλεσμα κάποιες ανατροπές να είναι λιγότερο δυνατές από ότι θα μπορούσαν να είναι.
Ραντεβού μετά το Πάσχα για να δούμε πως θα εξελιχθεί η Super-Watchlist λίγο πριν το καλοκαίρι. Μέχρι τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια. Τι παρακολουθήσατε τον τελευταίο καιρό; Τι έχετε βάλει στο μάτι για αργότερα; Τι προτείνετε;