Καλώς ήλθατε στην πέμπτη χρονιά της στήλης My Super-Watchlist — της ολόδικής μου γωνίτσας στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όσα παρακολουθώ. Σήμερα σας γράψω δυο λογάκια (ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα μέσα στο Φλεβάρη. Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή του (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry.
Για όσους βαριέστε να διαβάσε όλο το άρθρο (να ξέρετε, σας κρίνω σιωπηλά), οι καρδούλες στην αρχή κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 🖤🖤🖤🖤🖤, σημαίνει ότι λάτρεψα! Στη σπάνια περίπτωση που θα συναντήσετε ☢️, θα καταλάβετε ότι σας συμβουλεύω να μείνετε μακρυά!
****
#3 The Abandons / Οι Εγκαταλελειμμένοι (κύκλος 1)
🖤🖤🤍🤍🤍 — Πρόκειται για ένα γουέστερν που εντυπωσιάζει περισσότερο με την καλλιτεχνική πρόθεση και τις ερμηνείες του, παρά με τη ‘σκόνη’ και την αγριάδα που περιμένει κανείς από το είδος. Οπτικά προσεγμένο, με δυνατές παρουσίες στο καστ, χτίζει έναν κόσμο που μοιάζει καλοφτιαγμένος — ίσως όμως υπερβολικά «αποστειρωμένος» για να αποδώσει πλήρως τη σκληρότητα της Άγριας Δύσης. Οι χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον και οι ερμηνείες των δυο κεντρικών πρωταγωνιστριών (Gillian Anderson και Lena Heady) δίνουν βάρος στην ιστορία, αλλά η σειρά δεν πρόλαβε να ξεδιπλωθεί όπως έπρεπε. Η άδοξη ακύρωσή της με ένα πραγματικά εξοργιστικό cliffhanger δεν αφήνει απλά μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, καθιστά τη σειρά μια άχρηστη προβολή πια. Συνολικά, ήταν μια αξιοπρεπής, αλλά ατυχής -από όλες τις απόψεις- απόπειρα αναβίωσης ενός ασθμαίνοντος είδους, που θα ξεχαστεί γρήγορα.
#2 Joker: Folie à Deux / Τζόκερ: Τρέλα για Δύο
🖤🖤🖤🤍🤍 — Είναι ένα κινηματογραφικό sequel που μοιάζει εξαρχής αχρείαστο — και μάλιστα επιδεικτικά. Εκεί που το Joker είχε έναν ωμό, ενοχλητικό ρεαλισμό και ένα ξεκάθαρο (και αμφιλεγόμενο) σχόλιο πάνω στην κοινωνική αποξένωση, η συνέχεια μοιάζει να αποδομεί συνειδητά ό,τι έχτισε η πρώτη ταινία. Η πιο ιδιόρρυθμη — και διχαστική — σκηνοθετική επιλογή είναι η μετατροπή της ιστορίας σε μιούζικαλ, με γνωστά τραγούδια που ακούγονται επίτηδες παράτονα και αποκομμένα από την αφήγηση. Αντί να λειτουργούν ως συναισθηματική κορύφωση, τα μουσικά μέρη συχνά σπάνε τη ροή και εντείνουν την αίσθηση ότι η ταινία θέλει να σαμποτάρει τον ίδιο της τον εαυτό. Η παρουσία της Lady Gaga, ως μια εκδοχή της Harley Quinn, θα μπορούσε να δώσει φρέσκια πνοή στο franchise, όμως παραμένει αναξιοποίητη. Παρά το ταλέντο και τη σκηνική της δύναμη, ο ρόλος της δεν αποκτά το βάθος ή τη δραματική βαρύτητα που θα περίμενε κανείς.
Τελικά, η αίσθηση που μου έμεινε είναι πως ο Todd Phillips γύρισε μια σκόπιμα λιγότερο ελκυστική ταινία, σαν να ήθελε να εκδικηθεί το στούντιο που τον ‘εξανάγκασε’ σε sequel και να ειρωνευτεί ταυτόχρονα όσους θεοποίησαν τον αντιήρωά του. Ως καλλιτεχνική πρόκληση έχει ενδιαφέρον, ως συνέχεια, όμως, δύσκολα δικαιολογεί την ύπαρξή της. Για εμένα το εξυπνότερο κομμάτι της ταινίας ήταν αυτό που εξόργισε τους περισσότερους φανς: η τεράστια ανατροπή λίγο πριν πέσει η αυλαία (με κεντρική φιγούρα τον Connor Storrie που με 2 λεπτά σκηνικής παρουσίας καταφέρνει να επισκιάσει τον Joaquin Phoenix) κινείται στην ίδια λογική αποδόμησης, προσφέροντας μια κατάληξη στην ιστορία που μοιάζει περισσότερο με αποκήρυξη, παρά με λύτρωση.
#1 Pluribus (κύκλος 1)
🖤🖤🖤🤍🤍 — Είναι μια σειρά που ξεχωρίζει αμέσως για την εξαιρετική ποιότητα παραγωγής της και για την ατμόσφαιρα που χτίζει αργά και σταθερά. Κινηματογραφική αισθητική, προσεγμένη σκηνογραφία, δυνατές ερμηνείες (Rhea Seehorn θεάρα) – όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μια καλοδουλεμένη και φιλόδοξη σειρά. Σε επίπεδο θεματικής, θίγει ουσιαστικά ζητήματα γύρω από το νόημα της ευτυχίας, της συλλογικότητας, της εξουσίας και της προσωπικής ευθύνης. Σου δίνει τροφή για σκέψη και σε αφήνει να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Όμως, το μεγάλο της ‘αγκάθι’ είναι ο ρυθμός: είναι βασανιστικά αργόσυρτη και απαιτεί υπομονή και επιμονή για να αποκρυπτογραφήσεις τι θέλει να πει ο ποιητής. Για να είμαι ειλικρινής, σε κάποια σημεία (βλ. επεισόδιο 7) ο ανύπαρκτος ρυθμός μου εξαφάνισε κάθε όρεξη για θεωρίες και αναστοχασμό και απλά ανυπομονούσα να τελειώσει. Όποιος περιμένει από τον Vince Gilligan ένα ακόμη Breaking Bad ή ένα Better Call Saul, σίγουρα θα φάει μεγάλη απογήτευση από αυτή τη σειρά, η οποία δεν μοιράζεται τίποτα με τα προαναφερθέντα μεγαθήρια, πέραν της Αλμπουκέρκης. Όποιος, όμως, αρέσκεται σε σειρές που χτίζουν το σύμπαν και τις ιδέες τους υπομονετικά και μεθοδικά (και δεν φοβάται πως όλο αυτό δεν θα οδηγήσει σε ικανοποιητικές απαντήσεις), τότε αξίζει σίγουρα να της αφιερώσει τον χρόνο του.
****
ΥΓ Το ίδιο μετριοπαθώς κινήθηκαν και οι υπόλοιπες σειρές του μήνα. Ξεκίνησα λίγο αργοπορημένα την 8η σεζόν του The Rookie, το οποίο σαν ένοχη απόλαυση τα πάει καλύτερα από το 9-1-1, υπό την έννοια ότι δεν το έχω παρατήσει ακόμη, παρόλο που το ψιλοβαριέμαι πια. Από νέες σειρές, έπιασα τα Star Trek: Starfleet Academy και Paradise και σύντομα, όταν θα έχω ολοκληρώσει τις αντίστοιχες πρώτες σεζόν τους, θα σας γράψω γνώμη. Είδα και σε επανάληψη το θρυλικό Dog Day Afternoon, την μαύρη κωμωδία του Sydney Lumet που ήταν “woke” δεκαετίες πριν υπάρξει καν ο όρος.
Ραντεβού τέλη Μαρτίου για να δούμε πως θα εξελιχθεί η Super-Watchlist λίγο πριν το Πάσχα. Μέχρι τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια. Τι παρακολουθήσατε τον τελευταίο καιρό; Τι έχετε βάλει στο μάτι για αργότερα; Τι προτείνετε;