Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά σας καλωσορίζω στη στήλη My Super-Watchlist, την ολοδική μου γωνίτσα στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όσα παρακολουθώ. Όπως -ίσως- υποπτευθήκατε από την τρίμηνη απουσία μου (και από τον τίτλο του άρθρου), σήμερα θα σας γράψω δυο λογάκια ΧΩΡΙΣ SPOILERS για όλα όσα είδα μέσα στον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο που πέρασαν. Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή τους (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry. Λόγω τεράστιας έκτασης, το σημερινό άρθρο θα χωριστεί σε δύο μέρη, ξεκινώντας από τις ταινίες του τριμήνου και περνώντας μετά στις σειρές.

Νέο feature: Οι καρδούλες ♥ στο τέλος κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 5, σημαίνει ότι λάτρεψα! Αν, πάλι δείτε τετράγωνο ▬ θα καταλάβετε ότι δεν πήγε καθόλου καλά το πράμα…

ΜΕΡΟΣ 1ο: ΤΑΙΝΙΕΣ

#15 The Old Guard 2

Είχα λατρέψει την πρώτη ταινία ως ένα πεντανόστιμο πασατέμπο δράσης και φαντασίας. Παρόλο που κι εκείνη είχε αφήσει την πόρτα ανοιχτή για συνέχεια, είχε κανονικά αρχή, μέση και τέλος. Όμως, το φινάλε αυτού του sequel μου άφησε μια επίγευση ανολοκλήρωσης, αφού ουσιαστικά του λείπει η τρίτη πράξη. Οι σεναριογράφοι κράτησαν την κλιμάκωση της πλοκής για το κλείσιμο της τριλογίας, αλλά δεν φρόντισαν έστω να χτίσουν σωστά όλο το υπόλοιπο. Απουσίαζαν όλα όσα μας είχαν κάνει να αγαπήσουμε τους χαρακτήρες όταν μας πρωτοσυστήθηκαν το 2020, ενώ η ανερμάτιστη προσπάθεια για διεύρυνση της μυθολογίας γκρέμισε ό,τι είχε εδραιωθεί. Έτσι, η επιστροφή της Quynh, η εισαγωγή της κακιάς Discord (δεν σχολιάζω καν το όνομα), η προαγωγή της Nile σε κάποιου είδους στερεοτυπικής “chosen one”, καθώς και η αχρείαστη θυσία ενός αγαπημένου χαρακτήρα, πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Μέτρα στον αχταρμά τις μέτριες χορογραφίες των μαχών, και τις ξύλινες ερμηνείες των ηθοποιών (αποτέλεσμα κυρίως των κακογραμμένων διαλόγων), και μπορούμε άνετα να βάλουμε το Old Guard 2 να φιγουράρει δίπλα στο Highlander II: The Quickening ή στο The Crow: Wicked Prayer στον πάτο των χειρότερων sequel όλων των εποχών… ▬

#14 White House Down

Αν η προηγούμενη ταινία ήταν το χειρότερο sequel όλων των εποχών, τούτη εδώ είναι η χειρότερη αντιγραφή! Από όσες φορές (και είναι πολλές οι ρημάδες) έχουμε δει τον Λευκό Οίκο να κινδυνεύει από τρομοκράτες, και τον αλεξίσφαιρο ήρωα να προστατεύει τον καλοκάγαθο Πρόεδρο των ΗΠΑ (τι ακούω), αυτή εδώ είναι μακράν η χειρότερη. Κακοστημένη δράση, κάκιστο χιούμορ κι ένας πρωταγωνιστής για πολλές μπάτσες! (Ζητώ συγνώμη από τους φανς των κοιλιακών του Tatum, εμένα δεν μου κάνει… κούκου). ▬

#13 The Amateur

Ιδιοσυγκρασιακός πληροφορηκάριος της CIA ξεκινά μια σόλο αποστολή εκδίκησης ενάντια σε αυτούς που δολοφόνησαν τη γυναίκα του. Κρίνοντας από την περίληψη, φαινόταν σαν μια b-movie του σωρού με πρωταγωνιστή τον Steven Seagal. Όμως, η παρουσία του Rami Malek στην κορυφή ενός φαινομενικά δυνατού ρόστερ ηθοποιών (μεταξύ των οποίων οι Laurence Fishburne, Catriona Balfe και Jon Bernthal) με έπεισε να δώσω στην ταινία μια ευκαιρία. Ε, για να μην τα πολυλογώ, έπρεπε να μείνω στην αίσθηση που μου άφησε η περίληψη. Πρόκειται για ένα κατασκοπικό θρίλερ χωρίς ατμόσφαιρα, με όλα τα κλισέ του είδους να κλιμακώνονται σε ένα νερόβραστο φινάλε — το οποίο στήνει ατσούμπαλα ένα sequel ή ήταν η ιδέα μου; Ο Malek είναι το μοναδικό καλό στοιχείο της ταινίας, αλλά για όποιον έχει δει Mr. Robot είναι προφανές ότι ξεπατικώνει την ίδια ερμηνεία (χωρίς τη βοήθεια καλογραμμένων διαλόγων φυσικά), ενώ οι ηθοποιοί που τον πλαισιώνουν είναι εκεί απλά για να υπάρχουν στα credits κάποια ηχηρά ονόματα. Και δεν σχολιάζω καν την διακριτική αμερικάνικη προπαγανδίτσα τύπου “εκεί στη CIA είναι όλοι καλά παιδιά, εκτός από 2-3 προδότες που χειραγωγούν τις θηριωδίες γιατί… γιατί… γιατί είναι κακοί χωρίς λόγο!” ♥

#12 Bottoms

Μια μαύρη κωμωδία που ακολουθεί δυο γκέι τελειόφοιτες λυκείου, οι οποίες ξεκινούν ένα fight club στο σχολείο τους, έχοντας ως απώτερο σκοπό να… ζαχαρώσουν με τις cheerleaders. Το Bottoms δεν μοιάζει με καμία από τις κλασικές λυκειακές σεξοκωμωδίες που έχουμε φάει με το κουτάλι. Σατιρίζει τη θυματοποίηση των γυναικών, τη βία, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Περπατά -ή καλύτερα, χοροπηδά- στα όρια μεταξύ ευαισθησίας και παλαβομάρας (με μια επιτηδευμένη δόση σαχλαμάρας). Καταφέρνει να είναι η πιο μη-πολιτικά ορθή woke ταινία που θα δεις ποτέ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα καταφέρνει τέλεια. Στα θετικά συγκαταλέγω τις ερμηνείες και τη σκηνοθεσία, αλλά στο σενάριο πάσχει αισθητά, ειδικά κατά το δεύτερο μισό της. Με κάποιες καίριες αλλαγές θα μπορούσε να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως η πιο “ξαναμμένη” και αιματοβαμμένη εφηβική κωμωδία, που εξερευνά τις γκρίζες πτυχές της queer ταυτότητας και το σημαντικό ρόλο που παίζει κατά την εφηβεία. Τώρα, είναι απλά ένα χαριτωμένο, “edgy” πασατέμπο. ♥♥

#11 The Missing / Η απαγωγή

Μια δυναμική γιατρός στο Νέο Μεξικό του 1885, συμμαχεί με τον πατέρα που είχε να δει δεκαετίες, για να σώσουν την κόρη της που έχει απαχθεί από έναν μάγο Απάτσι. Είναι από εκείνες τις ταινίες που βλέπεις ευχάριστα, παρόλο που καταλαβαίνεις πως κάτι δεν λειτουργεί όσο καλά θα μπορούσε. Από τη μία έχουμε εξαιρετικές ερμηνείες — η Κέιτ Μπλάνσετ είναι καθηλωτική, ο Τόμι Λι Τζόουνς συγκρατημένα συγκινητικός — και μια ιστορία που ξεκινά με υποσχέσεις: ένα δράμα εποχής, ντυμένο με μοτίβα γουέστερν. Η κινηματογράφηση είναι εντυπωσιακή, η μουσική του Τζέιμς Χόρνερ σε βυθιζει σε αυτόν τον κόσμο, και το σενάριο έχει δυνατές στιγμές. Όμως ο Ρον Χάουαρντ φαίνεται να μην μπορεί να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να πει. Η ταινία αλλάζει τόνο κάθε μισή ώρα — από οικογενειακό δράμα σε αγωνιώδες γουέστερν, και ύστερα σε μυστικιστικό θρίλερ. Αν είχε επιλέξει εξαρχής το είδος του και το ακολουθούσε με συνέπεια, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακό. Έτσι όπως μας το παρέδωσε, όμως, πολλές σκηνές μοιάζουν αχρείαστες και η απότομη εισαγωγή του υπερφυσικού στοιχείου έρχεται τόσο αργά και τόσο ξαφνικά που σε βγάζει από την ιστορία. Παρά τις αστοχίες, το The Missing παραμένει μια ενδιαφέρουσα και γεμάτη ένταση εμπειρία, που θα μπορούσε να γίνει εξαιρετική με λίγο περισσότερη σκηνοθετική πειθαρχία. ♥♥

#10 Renfield

Η ταινία ήταν αναμφίβολα διασκεδαστική, με μια φρέσκια και χιουμοριστική προσέγγιση στον μύθο του Δράκουλα και μια φιλόδοξη προσπάθεια να αναδείξει τον δευτερεύοντα χαρακτήρα του Ρένφιλντ στο προσκήνιο. Ωστόσο, παρότι η βασική ιδέα είχε ενδιαφέρον και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είχαν μπρίο και ενέργεια, η ταινία τελικά δεν αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητές της. Το σενάριο φάνηκε να εξαντλείται γρήγορα, με αρκετά αδύναμη πλοκή και χιούμορ που δεν ήταν πάντα επιτυχημένο. Περίμενα κάτι πιο ευρηματικό και καλοδουλεμένο – ειδικά με τόσο πολλά υποσχόμενη αφετηρία. ♥♥

#9 KPop Demon Hunters

Παρά την ενθουσιώδη υποδοχή που γνώρισε η ταινία από κοινό και κριτικούς, προσωπικά δεν με συγκίνησε. Ναι, πρόκειται για ένα οπτικά εντυπωσιακό φιλμ, με χρώματα που σφύζουν από ενέργεια και καλοσχεδιασμένες σκηνές δράσης. Ναι, η μουσική είναι πιασάρικη και η αισθητική του θυμίζει μια φρέσκια μίξη anime και K-pop. Ναι, οι χαρακτήρες είναι υπερχαριτωμένοι. Όμως, αν κοιτάξεις πέρα από την πανέμορφη εικόνα, το σενάριο παραμένει ρηχό, με χαρακτήρες που δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν ουσιαστικά και συναισθηματικές συγκρούσεις που αγγίζονται επιφανειακά για να περάσουμε γρήγορα στο επόμενο τραγούδι ή στην επόμενη μάχη. Η σύντομη διάρκεια αφήνει την αίσθηση μιας πρόχειρα δεμένης ιστορίας, ενώ η αποκορύφωση καταλήγει υπερβολικά βολική και άτονη. Μια ταινία που θαυμάζεις με το μάτι, αλλά δύσκολα σε αγγίζει πραγματικά αν έχεις περάσει την εφηβεία. ♥♥

#8 Dune – Part 1

Δεν είχα ποτέ ξανά στη ζωή μου επαφή με οτιδήποτε είχε σχέση με Dune, και το πρώτο πράγμα που κατάλαβα για αυτήν την ιστορία είναι ότι σίγουρα υπήρξε η κύρια πηγή έμπνευσης του George Lucas για το Star Wars. Μια διαγαλαξιακή αυτοκρατορία καζάνι που βράζει, ένας αμμώδης πλανήτης, το πολύτιμο “μπαχαρικό”, τερατώδη σκουλήκια της άμμου, γενικά πολλά γνώριμα sci-fi σκηνικά, κι ένας “εκλεκτός” με μαγικές δυνάμεις στη μέση όλης της πλοκής. Έτσι, υποσυνείδητα, για παραπάνω από το πρώτο μισό της ταινίας ένοιωθα ότι έβλεπα την πρεμιέρα κάποιας νέας σειράς σε εκείνο το σύμπαν, με τα εντυπωσιακά ειδικά εφέ και το ρηχό σενάριο που πασχίζει να προλάβει το ίδιο του το exposition. Νομίζω ότι άρχισε να μου φεύγει αυτή η εντύπωση όταν άρχισε να πεθαίνει κόσμος σωρηδόν, με διάφορους αιματηρούς τρόπους, και να παίρνει μορφή η μεταμοντέρνα τραγωδία με κεντρική φιγούρα τον Paul Atreides. Κατά την τρίτη πράξη η ταινία έδειξε πια τι θέλει να πει και με ποιόν τρόπο. Όμως, η συναισθηματική εμπλοκή με τους χαρακτήρες δεν επήλθε ποτέ για εμένα, αφού τους περισσότερους (με εξαίρεση τον Paul και τη μητέρα του) τους βλέπουμε ελάχιστα. Επίσης, το φινάλε είναι απότομο — ακόμη και για τα δεδομένα ενός “Part One” — και σε αφήνει με την αίσθηση πως παρακολούθησες μια μακρόσυρτη εισαγωγή κι όχι μια ολοκληρωμένη ταινία. ♥♥

#7 Sinners

Αν και λάτρης του Ryan Coogler, δεν μπορώ να πω ότι Sinners με κέρδισε απόλυτα. Η ταινία φέρει αδιαμφισβήτητα την υπογραφή του αφροαμερικανού σκηνοθέτη: βαθιά πολιτισμική ρίζα, καλλιτεχνικό όραμα, μουσική που στοιχειώνει περισσότερο από οτιδήποτε μεταφυσικό. Είναι ξεκάθαρα ένα έργο με ψυχή. Όμως, ως θεατής που μπήκα περιμένοντας βαμπίρια, κυνόδοντες, τελετουργίες με αίμα και κάποιου είδους “Blade με ψυχή”, ένιωσα ότι η εμπειρία δεν ήταν πλήρης. Ο ρυθμός της ταινίας σέρνεται σε κάποια σημεία, σχεδόν βασανιστικά. Η υπερβολική λυρικότητα στην αφήγηση και η έμφαση στους συμβολισμούς αντί για τη δράση, με άφησαν να λαχταρώ λίγη περισσότερη ουσία. Ναι, η blues μουσική σε αγγίζει, η ερμηνεία του Michael B. Jordan στο ρόλο των διδύμων είναι άξια βραβείων, και η περιβόητη σεκάνς του πάρτι είναι καθαρή κινηματογραφική μαγεία. Το κακό είναι ότι χρειάστηκε να περάσει πολλή ώρα για να φτάσουμε εκεί — κι όταν επιτέλους φτάσαμε, τελείωσαν όλα πολύ γρήγορα. ♥♥

#6 The Green Knight / Ο Πράσινος Ιππότης

Ο σκηνοθέτης David Lowery αποτίει φόρο τιμής, ενώ ταυτόχρονα αποδομεί το μύθο του ιππότη Gawain, χτίζοντας μια μαγευτική περιπέτεια. Ο ινδικής καταγωγής Βρετανός Dev Patel δεν θα φαινόταν ιδανική επιλογή για το ρόλο αν η ταινία ήθελε να είναι ιστορικά ακριβής. Όμως, εξαρχής θέτει με σαφήνεια ότι πρόκειται για παραβολή. Ο Gawain θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε “nepo baby” προσπαθεί να αποδείξει την αξία του κι ο Πράσινος Ιππότης δεν είναι παρά η αρχέγονη, απολίτιστη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Φιλοδοξία και αγριότητα συγκρούνται σε μια συμβολική ιστορία με φόντο τα μουντά τοπία της Ιρλανδίας. Με τα καλά του και τα κακά του, το The Green Knight είναι μια -πανέμορφα κινηματογραφημένη- εναλλακτική εκδοχή του αρθουριανού μύθου, που παίρνει το χρόνο της μέχρι να εξελιχθεί και αφήνει πολλά σημεία ανοιχτά σε πολλαπλές ερμηνείες. Κι αυτό είναι το ατού, αλλά και το μεγάλο της μειονέκτημα: αφήνει τόση τροφή για σκέψη που ίσως κάποιοι θεατές σταματήσουν να πεινούν πολύ πριν το φινάλε. ♥♥

#5 Spider-Man: Across the Spider-Verse / Σπάιντερ-Μαν: Ακροβατώντας στο Αραχνο-Σύμπαν

Το Spider-Man: Across the Spider-Verse είναι ένα καλλιτεχνικό και αφηγηματικό θαύμα, μια σπάνια περίπτωση sequel που όχι μόνο στέκεται αντάξια του προκατόχου του, αλλά καταφέρνει να τον ξεπεράσει σε φαντασία, συναισθηματικό βάθος και τεχνική αρτιότητα. Η κάθε σκηνή μοιάζει ζωγραφισμένη στο χέρι, με διαφορετικά στιλ animation να μπλέκονται αριστοτεχνικά, αναδεικνύοντας το χάος και τη μαγεία του Αραχνο-σύμπαντος. Οι χαρακτήρες είναι αναπτύσσονται με επιμονή και μεθοδικότητα — η Γκουέν αποκτά τη δική της δραματική διαδρομή, ενώ ο Μάιλς βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα υπαρξιακό δίλημμα που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας τυπικής υπερηρωικής αφήγησης.

Ωστόσο, δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι το πρώτο μέρος της ταινίας με άφησε με μια αίσθηση στασιμότητας. Το ξεκίνημα είναι αρκετά αργό και φορτωμένο με exposition, ενώ η αφήγηση φαίνεται να καθυστερεί υπερβολικά μέχρι να πάρει μπρος. Για περίπου 40 λεπτά ένιωθα ότι η ταινία “κρατιέται”, σαν να μην έχει ακόμα αποφασίσει πού θέλει να πάει. Όταν όμως τελικά παίρνει φόρα, απογειώνεται με τρόπο που σε κάνει να ξεχάσεις κάθε αρχική ανησυχία. Και το φινάλε σε αφήνει με κομμένη την ανάσα! ♥♥♥

#4 Dune – Part 2

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας Dune πράττει το κατά δύναμιν για να εξισορροπήσει τις μεγάλες αδυναμίες στην αφηγηματική συνοχή που βάρυναν το πρώτο, και θέτει ξεκάθαρα πια τους στόχους του franchise. Οι δυο χαρακτήρες που συνεχίζουν να έχουν τη μερίδα του λέοντος είναι ο Paul και η μητέρα του, Jessica, ενώ εδώ προστίθεται και η Chani. Οι ερμηνείες του Timothée Chalamet, της Rebecca Ferguson και της Zendaya κουβαλούν με συγκρατημένο πάθος το βάρος του πολιτικού δράματος που εκτυλίσσεται, αλλά και της μυστηριώδους προφητείας που ελλωχεύει και θέτει τον Paul στο επίκεντρο αυτού του κόσμου. Η ταινία αυτή εισάγει αρκετούς νέους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και τους βάζει άμεσα να χορέψουν στο γαϊτανάκι της εξουσίας. Ταυτόχρονα, εντυπωσιάζει με την αισθητική τελειότητα και τον πλούτο του κόσμου που παρουσιάζει, και εδραιώνει εαυτόν στην κουλτούρα της επιστημονικής φαντασίας, όχι ως σωσίας του Star Wars, αλλά ως ένα φιλόδοξο blockbuster που συνδυάζει την επική αίσθηση του Lawrence of Arabia με την ψυχρότητα και τη φιλοσοφική διάθεση του Blade Runner 2049. Τη μοναδική αδυναμία αυτής της ταινίας την εντόπισα στον τρόπο που αντιμετώπισαν οι σεναριογράφοι τις δυο σημαντικότερες αποκαλύψεις/ανατροπές. Δυστυχώς, πήραν την ακατάληπτη απόφαση να ‘αδειάσουν’ το μυστήριο της προφητείας, αλλά και της γενεαλογίας του πρωταγωνιστή. Χωρίς φανφάρες, χωρίς σοκ, δυο φευγαλέες ατάκες και προχωράμε παρακάτω. Δεν χτίζονται έτσι οι σωστές εποποιίες, όμως. Κι ελπίζω το επερχόμενο Dune: Messiah να μην κάνει εκπτώσεις με την αφηγηματική σημασία μιας αναπάντεχης αποκάλυψης… ♥♥♥

#3 Mickey 17

Ο Bong Joon Ho (Snowpiercer, Parasite) επιστρέφει σε αυτό που κάνει πολύ καλά: μια σουρρεαλιστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας που κρύβει κοινωνική κριτική στον πυρήνα της. Όπως συμβαίνει και με τις περισσότερες δουλειές του Κορεάτη δημιουργού, η ‘κοπτοραπτική’ σε ότι αφορά το είδος της ταινίας κρατά το ενδιαφέρον του θεατή. Ειναι slapstick κωμωδία; Είναι σουρεαλιστική επιστημονική φαντασία; Είναι horror; Αρνείται να αποφασίσει, κι αυτό είναι που την κανει να ξεχωρίζει. Α, είναι κι ο εξαιρετικός Mark Ruffalo, που παίζει με κάθε του κύταρρο την καρικατούρα ενός κοινωνιοπαθή δικτάτορα. Δεν είναι ο Trump, ο Kim Jong Un ή ο Putin, είναι μια αρχετυπική φιγούρα της οποίας οι επικίνδυνες σχέσεις με το θρησκευτικό φανατισμό και το ρατσισμό γίνονται η βάση για την υποτιθέμενη πολιτική της φερεγγυότητα. Η ταινία χάνει κάποιους πόντους από το φινάλε της. Ίσως αν ο Bong είχε εστιάσει περισσότερο στην ιδέα των “αναλώσιμων” κλώνων, και στο πως οι εταιρικοί κολλοσσοί εκμεταλλεύονται τους εργάτες, θα μπορούσε να έχει φτιάξει κάτι συνταρακτικό και βαθύ. Αλλά φαίνεται να αφαιρέθηκε με τα χαριτωμένα πλασματάκια και τα αστειάκια για τους μικρόψυχους τύρρανους που εχουν εμμονή με την κάμερα. ♥♥♥♥

#2 Thunderbolts*

Το περίμενα καθαρόαιμα χιουμοριστικό, μου βγήκε πιο… ψυχοθεραπευτικό. Με δίχασε λίγο, γιατί ξεγέλασε τις προσδοκίες μου, και χαντάκωσε κάποιους χαρακτήρες, αλλά σε γενικές γραμμές το θεωρώ από τα highlights του πρόσφατου MCU. Δεν είναι το πρώτο υπερηρωικό πρότζεκτ που καταπιάνεται με την ψυχική υγεία, δεν είναι καν το πιο επιτυχημένο στο πώς το κάνει, αλλά έχει ειλικρινείς προθέσεις, μια στιβαρή σκηνοθεσία και ένα καστ που κουβαλάει! Ακόμη κι όταν το σενάριο δεν εμβαθύνει όσο θα έπρεπε και δεν τους δίνει ισόποσες ευκαιρίες να διαδράσουν όλοι μεταξύ τους, οι ηθοποιοί εμφυσούν στους χαρακτήρες τους πάθος και ένταση. Η δράση είναι χορταστική και τα οπτικά εφέ άψογα, αλλά οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ιστορίας. Γι’αυτό με παραξένεψε τόσο το πόσο απότομα επήλθε η επίλυση της απειλής στο φινάλε που ήταν σαν να άδειαζε όλους τους χαρακτήρες πλην ενός. Κατά τη γνώμη μου, “λείπει” ένα καθοριστικής σημασίας δεκάλεπτο από την αφήγηση που θα ανέβαζε το συναισθηματικό αντίκτυπο της ταινίας κατά πολύ. Ως θεατής, ενοιωσα ότι μου ήταν απαραίτητα τα flashbacks με τα ψυχικά τραύματα όλων των αντιηρώων μέσα στο Κενό, κι όχι μόνο της Yelena. Οι δημιουργοί στηρίχθηκαν υπέρ του δέοντος στην πρότερη γνώση των μαρβελάκηδων και δεν θεώρησαν αναγκαίο το να σπαταλήσουν χρόνο και χρήμα για να κλιμακώσουν σωστά την ταινία τους, υπενθυμίζοντάς μας με εικόνα κι όχι με μια φευγαλέα ατάκα τι έχει περάσει ο καθένας τους για να φτάσει σε αυτό το κομβικό σημείο της προσωπικής ιστορίας του. Κι εγώ μαρβελάκι μέχρι το κόκκαλο είμαι, αλλά θα ήθελα να έχει εξερευνηθεί περισσότερο το κοινό ψυχικό τραύμα των χαρακτήρων και να είχε έρθει πιο ομαλά το αναπόφευκτο δέσιμό τους. Πόσο πιο δυνατή θα ήταν εκείνη η αγκαλιά… ♥♥♥♥

#1 Better Man

Ο Robbie Williams αποτελεί εδώ και σχεδόν 4 δεκαετίες είδωλο της ποπ μουσικής, αλλά και μια από τις πιο αμφιλεγόμενες περσόνες της. Αδιαμφισβήτητα ταλαντούχος ως μουσουργός, τρομερά επικοινωνιακός ως περφόρμερ, ταλαιπωρημένος ψυχικά από παιδί, ξεδιάντροπος οπορτουνιστής, παρτάκιας, αλλά γεμάτος ευαισθησίες, είναι ένας καλλιτεχνης που χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις και αυτή η (αυτο)βιογραφική ταινία επισφραγίζει την κληρονομιά του. Κάτι για το οποίο πολλοί την κατηγόρησαν είναι ότι σταχυολογεί τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές της καριέρας του, τις απομονώνει από το ιστορικό τους πλαίσιο και εκβιάζει την εξιλέωση στα μάτια του θεατή. Τα δυο πρώτα τα κάνει σίγουρα, αλλά προσωπικά, δεν ένοιωσα ότι παρακολούθησα μια αγιογραφία, και η κάθαρση στο φινάλε δεν έρχεται βεβιαμένα, ούτε είναι εκεί για να μας κάνει να συμπαθήσουμε τον Robbie περισσότερο. Γενικά, αν παρακολουθήσεις αυτό το δίωρο περιμένοντας ένα πλήρες δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του “κακού παιδιού” της Britpop, θα απογοητευτείς από τις ανακρίβειες και τους συναισθηματικούς εκβιασμούς. Αν όμως, τη δεις ως μια παραβολή για τη φήμη, την καιροσκοπία, την εξάρτηση, την δίψα για αποδοχή και την ανάγκη έκφρασης ενός χειμάρρου συναισθημάτων και αγωνιών μέσω της μουσικής, τότε θα τη λατρέψεις. Η ίδια η ταινία σου θέτει σαφώς το σουρρεαλισμό της, απεικονίζοντας τον πρωταγωνιστή ως ανθρωπόμορφο πίθηκο, σύμβολο της ζωώδους ενέργειάς του, αλλά και του ενδόμυχου φόβου ότι όλη του η ύπαρξη είναι σαν ενός ζώου που κάνει σόου. Ήταν ένα τεράστιο σκηνοθετικό ρίσκο (και φαινομενικά αχρείαστο βάρος στο μπάτζετ) που απέδωσε καρπούς, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη για όλες τις επόμενες βιογραφίες-μιούζικαλ που θα την ακολουθήσουν… ♥♥♥♥♥

ΜΕΡΟΣ 2ο: ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ

#8 9-1-1 (κύκλος 8)

Όπως ξέρετε όσοι με διαβάζετε τακτικά, έγινα πολύ πρόσφατα φαν του 9-1-1, άρα έζησα συμπυκνωμένα όλα τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα που έδωσε στο κοινό του. Μια σειρά τόσων χρόνων αναπόφευκτα πέφτει σε τέλμα. Η μετακόμιση της σειράς στο ABC από την 7η σεζόν έδωσε μια ανάσα ανανέωσης, αλλά κατά την 8η δεν ξέρω ακριβώς τι συνέβη. Το πρώτο μισό της σεζόν θα το χαρακτήριζα επιεικώς αλλοπρόσαλλο. Στο δεύτερο μισό υπήρξε μια μικρή βελτίωση στην αφηγηματική συνοχή, αλλά στο τέλος της ημέρας σου μένουν μόνο οι εκνευριστικές σεναριακές επιλογές, οι ανεκπλήρωτες ιστορίες των χαρακτήρων και η αλόγιστη απώλεια ενός κεντρικού χαρακτήρα. Οι ηθοποιοί συνεχίζουν να βάζουν τα δυνατά τους, αλλά οι σεναριογράφοι δείχνουν σημάδια πανικού. Με τη δικαιολογία ότι χρειάζεται να “ανακατέψουν την τράπουλα” για να μη βαρεθεί το κοινό, παίρνουν επιπόλαιες αποφάσεις που δεν φαίνεται να λειτουργούν μακροπρόθεσμα. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύω την πλειοψηφία των φανς όταν λέω πως η σειρά θα πρέπει να γυρίσει στην ουσία της: στα ενδιαφέροντα επείγοντα περιστατικά που πλέκονται ωραία με την εξερεύνηση των διαπροσωπικών σχέσεων των χαρακτήρων — χωρίς φθηνιάρικο μελόδραμα. ♥

#7 Ironheart (μίνι-σειρά)

Το παιδί-θαύμα, ονόματι Riri Williams, η οποία ανταγωνίζεται τον Tony Stark σε εξυπνάδα και τεχνολογικές γνώσεις (αλλά όχι στο χρήμα που διαθέτει), αποκτά τη δική της σειρά μετά την… επεισοδιακή εισαγωγή της Black Panther: Wakanda Forever. Φαίνεται πολύ κουλ κι εντυπωσιακή αρχικά, και πρωτοτυπεί στο ότι παντρεύει για πρώτη φορά τόσο στενά στο MCU την τεχνολογία με τη μαγεία. Όμως, έχει το ίδιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα τηλεοπτικά projects της Marvel: καλείται να πει μια πεπερασμένη ιστορία σε ελάχιστα επεισόδια, να εισάγει νέους χαρακτήρες και να στήσει το ταμπλό για μια πλοκή που τελικά μπορεί να μην συνεχιστεί πουθενά αλλού για τους περισσότερους από αυτούς. Δεν είναι όλες οι μαρβελοσειρές Agatha All Along, όμως. Το αποτέλεσμα εδώ είναι μια ιστορία που μετά βίας παράγει συναίσθημα και χαραμίζεται στις βεβιασμένες εξελίξεις της. Πολλές στιγμές η σειρά φαίνεται σαν να πασχίζει να κάνει κοινωνικό σχόλιο, ενώ θα έπρεπε να νοιάζεται περισσότερο για την ιστορία και τους χαρακτήρες της. Τίποτα και κανείς δεν αναπτύσσεται όπως πρέπει, η κεντρική ηρωίδα καταλήγει αντιπαθής, και το φινάλε μας αφήνει μετέωρους με όλες τις χαραμισμένες δυνατότητες και την εισαγωγή ενός πολυαναμενόμενου κακού των κόμικς που εδώ μόνο υπονοεί την απειλή που αποτελεί. ♥

#6 Revival (κύκλος 1)

Ως θεατής που δεν έχω διαβάσει το κόμικ και γνώρισα την ιστορία για πρώτη φορά ως τηλεοπτική σειρά, μου άρεσε πολύ η φρέσκια, ελαφρά horror αίσθηση της, με λίγη δόση χιούμορ και μια μικρή κοινωνία που κλονίζεται από ένα θανάσιμο γεγονός—όχι με ζόμπι αλλά με ανθρώπους που επιστρέφουν κανονικά… αλλά κάπως τρομακτικά. Η ερμηνεία της Melanie Scrofano ως Dana έχει την κατάλληλη σπιρτάδα για να σε τραβήξει, και η ιστορία, αν και γεμάτη γρίφους και σκιώδεις πινελιές, πάντα κρατά το ενδιαφέρον σου. Παρ’ όλα αυτά, κάπου ένιωθα σαν να μου έλειπε βάθος κι όλο το εγχείρημα τελικά ‘γονάτισε’ στο κακογραμμένο φινάλε. Το μυστήριο της Μέρας Ανάστασης ξεδιαλύνθηκε, αλλά εκεί κορυφώθηκε μέσα μου η αίσθηση ότι παρακολουθώ μια τσαπατσούλικη προσαρμογή της ιστορίας που έχασε πολλές από τις λεπτομέρειες του πρωτοτύπου. Το cliffhanger που αφήνει η 1η σεζόν υπόσχεται συνέχεια, απλά εγώ δεν είμαι σίγουρη ακόμη αν έχω διάθεση να τη δω… ♥♥

#5 Star Trek: Strange New Worlds (κύκλοι 1-2)

Ως κάποια που αγαπά το Star Trek —αλλά χωρίς να είμαι φανατική γνώστης κάθε λεπτομέρειας της μυθολογίας— μου άρεσε αρκετά η πρώτη σειρά του franchise που παρακολούθησα ολοκληρωμένα. Είναι φρέσκια και ανάλαφρη, αλλά ταυτόχρονα επιτηδευμένα παλιομοδίτικη, με χαλαρούς ρυθμούς και δραματικές εναλλαγές στο ύφος. Τη μια εβδομάδα μπορεί να έχουμε σασπένς σε μια διαστημική εξερεύνηση, την επόμενη ένα σαχλό (αλλά άκρως διασκεδαστικό) επεισόδιο μιούζικαλ, και να κλείσουμε τον κύκλο με ένα δραματικό 40λεπτο όπου οι χαρακτήρες θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις ζωής και κανείς τους δεν θα βγει ίδιος από αυτή την τραγωδία. Προφανώς, λοιπόν, δεν είναι όλα τα επεισόδια το ίδιο επιτυχημένα, η διαφορά στην ποιότητα της οκτάδας κάθε σεζόν είναι ιλλιγγιώδης — και αυτό είναι κάτι που έχω ακούσει ως επιχείρημα κατά της σειράς. Προσωπικά, απολαμβάνω τέτοιου είδους σειρές που δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να δώσουν στο κοινό τους λίγο από όλα. Αυτό που εγώ θα υπογράμμιζα ως αρνητικό δεν είναι αντικειμενικό επειχείρημα, είναι η εμπειρία ενός μη-Trekkie. Ενώ γενικά στέκεται μόνη της η σειρά, σε κάποια σημεία παραμένει ασαφής για τον απλό θεατή που δεν έχει όλο το μυθολογικό υπόβαθρο ενός franchise 6 δεκαετιών στο μυαλό του. ♥♥♥

#4 Dune: Prophecy

Ολοκληρώνοντας την εμβύθισή μου στο νεόδμητο κινηματογραφικό franchise του Dune, το Dune: Prophecy μου φάνηκε μια παράξενη, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα εμπειρία. Από τη μία, εντυπωσιάστηκα με το σκοτεινό, γεμάτο μυστικισμό ύφος, με τους γυναικείους χαρακτήρες να να έχουν τον έλεγχο σε έναν κόσμο που ετοιμάζεται να εκραγεί πολιτικά. Από την άλλη, η αρχή είναι αρκετά βαριά και δαιδαλώδης, με πολλή συζήτηση για προφητείες, θρησκευτικά σύμβολα και πολιτικές ίντριγκες. Κι όσο προχωρά η αφήγηση μπαίνει από το πουθενά στο παιχνίδι και μια μυστηριώδης Τεχνητή Νοημοσύνη που περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Η σεζόν δεν προλαβαίνει να τα βάλει όλα σε σειρά, και ίσως αυτό εκνευρίσει κάποιους ανυπόμονους θεατές, αλλά σίγουρα αφήνει ένα πολύ ενδιαφέρον μυστήριο να αιωρείται και την υπόσχεση για μια 2η σεζόν. Αν μη τι άλλο, οι ερμηνείες – ειδικά της Emily Watson και της Olivia Williams – σε κάνουν να θες να συνεχίσεις.

Αυτό που με ξένισε κάπως είναι ότι η σειρά προσπαθεί ξεκάθαρα να μιμηθεί το στυλ των πρόσφατων ταινιών, με τα ίδια αυστηρά χρώματα και την ψυχρή αισθητική, παρόλο που υποτίθεται πως η ιστορία διαδραματίζεται 10.000 χρόνια νωρίτερα. Αντί να δίνει την αίσθηση ενός εντελώς διαφορετικού, αρχέγονου κόσμου, μοιάζει σαν να βλέπουμε απλώς ένα “παλιότερο επεισόδιο” στο ίδιο ακριβώς καλλιτεχνικό ύφος – κάτι που αφαιρεί λίγη από τη μαγεία του prequel. Από αυτη την άποψη, δεν ξέρω αν θα ικανοποιήσει όσους ψάχνουν τη μεγαλοπρέπεια και την ένταση των ταινιών, ή έστω έναν αντικαταστάτη του Game of Thrones, αλλά ως προέκταση του σύμπαντος του Dune κάνει αξιοπρεπώς τη δουλειά του. ♥♥♥

#3 The Sandman (κύκλος 2)

Με το σκάνδαλο γύρω από το όνομα του δημιουργού της Neil Gaiman να τη βαραίνει (σε σημείο το Netflix να μην την προωθήσει σχεδόν καθόλου), η σειρά μας αποχαιρέτησε όσο καλύτερα μπορούσε. Η αφηγηματική συνοχή της τελευταίας φουρνιάς επεισοδίων ήταν αρκετά πιο σφιχτοδεμένη, παρόλο που ουσιαστικά χρειάστηκε να συμπτύξει δυο σεζόν σε μία. Όλοι οι νέοι χαρακτήρες ήταν ενδιαφέροντες και καλοπαιγμένοι, με την Delirium της Esmé Creed-Miles και τον Loki του Freddie Fox να ξεχωρίζουν.

Βέβαια, πάλι παρατήρησα κάποιες μικρές παραφωνίες στη μορφή ανατροπών που ήρθαν από το πουθενά μόνο για να προχωρήσουν την πλοκή ή μερικές στιγμές επικά ‘τυρένιας’ απόλαυσης (πχ. το τραγούδι του Ορφέα), αυτή η σεζόν ολοκλήρωσε όμορφα τη συναισθηματική ωρίμανση του Μορφέα και του έδωσε ένα γλυκόπικρο φινάλε, το οποίο συνοδεύτηκε από το ιδιόμορφο (και ευχάριστα αναπάντεχο) cameo του Jacob Anderson. Το “special” 12ο επεισόδιο, αφιερωμένο στην Αέναη του Θανάτου, ήταν απομοκομμένο αφηγηματικά από την υπόλοιπη σεζόν, κι ενώ είχε κάποιες όμορφες φιλοσοφικές στιγμές, τελικά δεν ένοιωσα να προσθέτει κάτι ουσιαστικό στην υστεροφημία της σειράς. ♥♥♥

#2 Dept. Q (κύκλος 1)

H σειρά με κέρδισε κυρίως για τον ιδιαίτερο τόνο και τους χαρακτήρες της, παρά για το μυστήριο καθαυτό. Ο Μάθιου Γκουντ δίνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία ως Καρλ Μoρκ, ένας εσωστρεφής, αλαζονικός και εξαιρετικά έξυπνος ντετέκτιβ, που όμως χρειάζεται απεγνωσμένα τους άλλους για να λειτουργήσει — ακόμη κι αν δεν το παραδέχεται. Η χημεία του με τον Άκραμ, έναν χαμηλών τόνων αλλά πανέξυπνο Σύρο μετανάστη, είναι το αληθινό επίκεντρο της ιστορίας. Η σειρά θυμίζει έντονα τις κλασικές σκανδιναβικές αστυνομικές παραγωγές — και όχι τυχαία, αφού βασίζεται σε δανέζικο υλικό — με το γνώριμο μίγμα σκοτεινής ατμόσφαιρας, υπαρξιακής μελαγχολίας και κοινωνικού σχολιασμού.

Επιπλέον, το ότι η δράση μεταφέρεται στη Σκωτία προσθέτει έναν ακόμα δυνατό άσσο στο μανίκι της σειράς: η αγριάδα του τοπίου, οι πολιτισμικές εντάσεις και η ιδιότυπη βρετανική ψυχρότητα ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος της. Ναι, η αποκάλυψη του ενόχου ήταν κάπως ‘σκόρπια’, και δεν είχε τη δύναμη ή τη συνοχή που περίμενα μετά από τόση προετοιμασία. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν με εμπόδισε καθόλου από το να απολαύσω τη σειρά. Το εξαιρετικό καστ, οι υπόγειες εντάσεις και η υπενθύμιση ότι κανείς – ούτε καν ο ιδιοφυής Καρλ – δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του, κάνουν το Dept. Q μια σκοτεινή, αλλά ουσιαστική εμπειρία, που άξιζει πραγματικά τον χρόνο ακόμη κι όσων δεν πολυψήνονται με τις αστυνομικές σειρές. ♥♥♥♥

#1 The White Lotus (κύκλος 2)

Η δεύτερη σεζόν του ανθολογικού The White Lotus δένει και πάλι μια πλειάδα νέων χαρακτήρων σε τρεις παράλληλες ιστορίες. Μεταφέροντας τη δράση από τη Χαβάη στη Σικελία, η σειρά ντύνεται με μια αύρα ευρωπαϊκής κομψότητας, ενώ εμβαθύνει σε ζητήματα σεξουαλικής επιθυμίας, αμφιβολίας, εξουσίας και κοινωνικών ρόλων. Η σκηνοθεσία είναι εικαστικά πλούσια, η μουσική καθηλωτική και το καστ — με κορυφαίες τις ερμηνείες των Jennifer Coolidge, Aubrey Plaza και Simona Tabasco — δίνει μαθήματα αποχρώσεων και ειρωνείας.

Το φινάλε είναι ιδιοφυές και αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση, όπως ακριβώς υπόσχεται η σειρά από το πρώτο της επεισόδιο. Ωστόσο, σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν που είχε έναν καθαρά δομημένο θεματικό άξονα γύρω από την κοινωνική ανισότητα και την απόσταση μεταξύ προσωπικού και επισκεπτών, η δεύτερη σεζόν μοιάζει πιο αφηγηματικά διάχυτη. Τα κίνητρα των χαρακτήρων είναι πιο ασαφή, κρύβονται πίσω από (καλογραμμένους) διαλόγους και μικρές σκηνοθετικές λεπτομέρειες, τις οποίες ο θεατής καλείται να εντοπίσει και να αξιολογήσει κατά το δοκούν. Κανείς δεν θα πάρει το ίδιο πράγμα βλέποντας αυτή τη σειρά, και τώρα πια είναι προφανές ότι ο -διακριτικά νιχιλιστής- δημιουργός δεν σκοπεύει να μας αφήσει να νοιώσουμε την κάθαρση το τέλος… ♥♥♥♥♥

ΜΕΡΟΣ 3ο: ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ

Countdown: Σπάνια θα με πιάσεις να βλέπω τέτοιες κλισεδιάρικες ‘αμερικανιές’ δράσης, ειδικά σε μορφή σειράς, αλλά αυτήν εδώ την ξεκίνησα -το παραδέχομαι- για τον Jensen Ackles και για αυτόν θα τη συνεχίσω (μέχρι όπου αντέξω).

The Assassin: Keely Hawes και Freddie Highmore χαραμίζουν τα ταλέντα τους σε μια κακογραμμένη και ανέμπνευστη κωμωδία δράσης. Αν μάλιστα, θεωρούσα δέλεαρ εξαρχής το ότι γυρίστηκε στην Ελλάδα, θα είχα απογοητευτεί διπλά, γιατί δεν δείχνει τίποτα αυθεντικά ελληνικό.

Ραντεβού στα τέλη του Σεπτέμβρη για να δούμε πως θα εξελιχθεί η Super-Watchlist με τη νέα τηλεοπτική σεζόν. Μέχρι τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια. Τι παρακολουθήσατε τον τελευταίο καιρό; Τι έχετε βάλει στο μάτι για αργότερα; Τι προτείνετε;

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

My Super-Watchlist | Μάιος 2025

My Super-Watchlist | Απρίλιος 2025

My Super-Watchlist | Μάρτιος 2025

My Super-Watchlist | Φεβρουάριος 2025

My Super-Watchlist | Ιανουάριος 2025