Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά σας καλωσορίζω στη στήλη My Super-Watchlist, την ολοδική μου γωνίτσα στο Supernatural Greece, όπου σχολιάζω κάθε μήνα όσα παρακολουθώ. Πάμε, λοιπόν, να σας γράψω δυο λογάκια (ΧΩΡΙΣ SPOILERS) για όλα όσα είδα μέσα στον Οκτώβρη.

Όπως πάντα, στην αντίστροφη μέτρηση συγκαταλέγω μόνο ό,τι είδα στην πλήρη μορφή του (ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή ολόκληρες σεζόν σειρών), ξεκινώντας από το πιο αδύναμο entry.

Νέο feature: Οι καρδούλες ♥ στο τέλος κάθε κριτικής δείχνουν πόσο μου άρεσε η κάθε προβολή. Αν δείτε 5, σημαίνει ότι λάτρεψα! Αν, πάλι δείτε τετράγωνο ▬ θα καταλάβετε ότι δεν πήγε καθόλου καλά το πράμα…

#6 Lazarus (μίνι-σειρά)

Κάθε φορά που έχω αποφασίσει να δω τηλεοπτική δημιουργία που φέρει την υπογραφή του Harlan Coben μένω ανικανοποίητη. Πάντα με παρασύρει η δημοφιλία του. Λεω, τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του, Amazon και Netflix του έχουν κάνει πλουσιοπάροχα deals, κάτι θα ξέρουν όλοι αυτοί. Ο άνθρωπος μπορει να είναι καλός λογοτεχνικός συγγραφέας, δεν μπορώ να κρίνω, πάντως καλός σεναριογράφος, ΔΕΝ είναι. Οι πλοκές του είναι πάντα γεμάτες στα κλισέ και τα κίνητρα των χαρακτήρων του απλά δεν βγάζουν πολλές φορές νόημα.
Εν προκειμένω, για να μην είμαι άδικη, το Lazarus, παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας του (θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Silence of the Lambs και Stir of Echoes), και την πλοκή που έκανε κύκλους, κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το προτελευταίο επεισόδιο. Λίγο το μεταφυσικό στοιχείο, λίγο η αδυναμία μου στον Sam Claflin, λίγο η περιέργεια να δω πως ακριβώς θα το κλείσουν, δεν με άφησαν να βαρεθώ ούτε στιγμή.

Το φινάλε ήταν ένα συνονθύλευμα βεβιασμένων ανατροπών, ανερμάτιστων αποκαλύψεων, με κερασάκι στην τούρτα ένα αχρείαστο cliffhanger. Η σειρά φλυάρησε για 5 επεισόδια και στο τελευταίο έχωσε πλοκή για άλλα 3 τουλάχιστον, κι ενώ υποτίθεται ότι είναι μίνι σειρά, αφήνει αρκετά πράγματα στον αέρα. Αν υπάρξει δεύτερη σεζόν, ίσως τη δω στο χαλαρό πάλι λόγω Sam, πάντως δεν θα έλεγα ότι την αξίζει και ιδιαίτερα… ♥♥

#5 The Witcher (Ο Γητευτής, κύκλος 4)

Τις τρεις πρώτες σεζόν τις είδα ως ένοχη απόλαυση και δεν θα άφηνα την πολυσυζητημένη (και ομολογουμένως σκανδαλώδη) αντικατάσταση του πρωταγωνιστή να με αποτρέψει από το να συνεχίσω τη σειρά για τον ίδιο λόγο που την έβλεπα και πριν: mindless fun, που λένε και στο χωριό μου. Από αυτήν την άποψη, δεν πήρα κάτι λιγότερο από αυτό που περίμενα, άρα δεν απογοητεύτηκα. Ο Liam Hemsworth ήταν αρκετά καλύτερος του αναμενόμενου (με τις προσδοκίες στο ναδίρ, βέβαια, δεν ξέρω ως πόσο θετικό θα πρέπει να το πάρετε αυτό). Η δική του ενσάρκωση του Geralt (αισθητά πιο γλυκομίλητη και πιο ανθρώπινη) ταίριαξε με την εξέλιξη του χαρακτήρα σε πιο κοινωνικό και συναισθηματικό τύπο, προιόν της επιθανάτιας εμπειρίας που έζησε στο τέλος της περασμένης σεζόν. Συνεχίζω βέβαια να προτιμώ τον Henry Cavill γιατί εκείνος είχε κουμπώσει αβίαστα στο ρόλο, κάτι που η έλλειψη ερμηνευτικού εύρους και οι ατυχείς παρασκηνιακές καταστάσεις δεν επιτρέπουν στον Hemsworth να επαναλάβει.

Η πλοκή της σεζόν ήταν ξεκάθαρη και σχετικά καλοστημένη, ειδικά αν τη συγκρίνουμε με τους αχταρμάδες των περασμένων χρόνων. Βέβαια, ο ρυθμός μπορεί να έτρεχε αξιοπρεπώς μέχρι το 6ο επεισόδιο, αλλά στα δυο τελευταία η ισορροπία χάθηκε και η σεζόν έκλεισε ατσούμπαλα με ένα βιαστικό cliffhanger που μας θυμίζει ότι το μαρτύρ— εεε, εννοώ η περιπέτεια θα ολοκληρωθεί στην επόμενη. Παρακολουθήσαμε την αρχή του τέλους, λοιπόν, σε τρεις παράλληλες ιστορίες που συναντήθηκαν ελάχιστα (ίσα-ίσα για να δούμε πόση χημεία ΔΕΝ έχουν οι Hemsworth και Charolta). Στα subplots του Geralt και της Yennefer είχαμε τις περισσότερες εξελίξεις (και δυο εντυπωσιακές μάχες), αλλά αυτό της Ciri δημιούργησε μια τεράστια κοιλιά στη σεζόν. Αν δεν είχε γεννήσει και την απόλυτη μορφάρα, ονόματι Leo Bonhart, θα ήταν μια τεράστια φούσκα. Οι σεναριογράφοι προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να μας κάνουν να νοιαστούμε για τους “Αρουραίους” (έφτασαν μέχρι και να τους αφιερώσουν ένα special διπλό επεισόδιο-έκπληξη μετά το τέλος της σεζόν), αλλά πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Ελπίζω στην επόμενη σεζόν, αν είναι να εισάγουν νέους χαρακτήρες να είναι σαν τον Regis ή τον Leo, κι όχι σαν τους πως-τους-λένε… ♥♥

#4 Alice In Borderland (Η Αλίκη στη Χώρα των Εσχάτων, κύκλος 3)

Η δεύτερη σεζόν είχε κλείσει άψογα και δεν έβλεπα το λόγο να υπάρξει συνέχεια. Όπως περίμενα, η 3η σεζόν δεν έχει στιβαρό λόγο ύπαρξης, ούτε ιδιαίτερα καλογραμμένο σενάριο. Είναι μια μικρή αρπαχτή με μεγάλο budget. Η απουσία των περισσότερων βασικών χαρακτήρων είναι ηχηρή. Η σεζόν φλυαρεί πολύ προσπαθώντας να εδραιώσει τόσο αργά στην κούρσα τους νέους χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Arisu και την Usagi και χάνει στο ρυθμό της. Επίσης, ο λόγος που το ζευγάρι ξανακαταλήγει στη Χώρα των Εσχάτων, καθώς και τα κίνητρα των δυο κεντρικών villains, είναι όλα πολύ σαθρά για να τα παραβλέψεις. Αντίστοιχα, οι νέες δοκιμασίες της πίστας “Joker” τεστάρουν τόσο την υπομονή όσο και τη νοημοσύνη του θεατή, και θέτουν πιο ψηλά τον πήχη για την άρση της δυσπιστίας. Παρόλα τα αρνητικά, είδα τη σεζόν νεράκι. Στα θετικά, συγκαταλέγω την καταιγιστική δράση και τα αριστοτεχνικά ειδικά εφέ, καθώς επίσης και τις φιλοσοφικές και ηθικές αναζητήσεις, που ελλώχευαν πάντα στο παρασκήνιο της σειράς. Η τελική δοκιμασία, αν και θα μπορούσε να ήταν μαζεμένη σε ένα επεισόδιο, αντί να την τεντώσουν σε δυο, εξερεύνησε πολλά ζητήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις και έχτισε ένα ακόμη πιο επιβλητικό τέλος για το “ταξίδι του ήρωα” Arisu. ♥♥

#3 Σέρρες (κύκλος 2)

Οι πολυσυζητημένες Σέρρες του Γιώργου Καπουτζίδη δεν είναι Queer As Folk, ούτε Sense8, δεν θα επαναπροσδιορίσουν τον όρο “γκέι σειρά” και δεν θα μπορούσαν ποτέ να συγκριθούν ποιοτικά ή αφηγηματικά ούτε στο μικρό δαχτυλάκι όσων δειγμάτων μας έχει δώσει η διεθνής τηλεόραση στο είδος αυτό. Δεν είναι ούτε η καλύτερη σειρά της ελληνικής τηλεόρασης, ούτε καν η καλύτερη σειρά του αγαπημένου σεναριογράφου. Και, αν με ρωτάτε, δεν νομίζω να ήθελαν ποτέ να είναι τίποτε από όλα αυτά. Οι Σέρρες έχουν τα ελαττώματα και τις ατέλειές τους, έχουν, όμως, θάρρος κι εξυπνάδα, γλύκα, παιδική σχεδόν αφέλεια, και μια αθεράπευτη αισιοδοξία. Και, υπό αυτή την έννοια, είναι μια από τις πιο ριζοσπαστικές σειρές, που τόλμησαν να πουν όσα δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε στην ακραία οπισθοδρομική ελληνική τηλεόραση. Στο ταξίδι αυτού του μοντέρνου Οδυσσέα, οι μάγισσες και οι Λαιστρυγόνες είχαν απλά άλλη μορφή, και η δική του Ιθάκη ήταν πάντα η αγάπη. Φτάσαμε στον προορισμό μέσα από πολλές αμφιλεγόμενες ερμηνευτικές ικανότητες, κάμποσους άκαμπτους διαλόγους και κάποιες στιγμές όπου ο διδακτισμός υπερίσχυε της ίδιας της αφήγησης, αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις την ειλικρινή πρόθεση, ούτε το αληθινό συναίσθημα. ♥♥♥

#2 Nobody Wants This (κύκλος 2)

Παρά τη σαρωτική δημοφιλία του είδους στον κινηματογράφο, η τηλεόραση δεν μετρά πολλές καθαρόαιμες rom-coms και η συγκεκριμένη σειρά μας είχε αποδείξει από την πρώτη σεζόν της ότι είναι από τα καλύτερα παραδείγματα. Με κινητήρια δύναμη την εξαιρετική χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, αλλά και τη χειμαρρώδη ενέργεια του καστ που τους πλαισιώνει, η δεύτερη σεζόν του Nobody Wants This επαναλαμβάνει την πετυχημένη συνταγή της πρώτης, δείχνοντας τα αληθινά σκαμπανευάσματα της σχέσης ενός ζευγαριού που είναι κάθε άλλο παρά τέλειο, κι αγαπιέται παρόλο που δεν έχει τίποτα κοινό. Ταυτόχρονα, στη φετινή σεζόν οι σεναριογράφοι εξισορρόπησαν τις ιστορίες των υπολοίπων χαρακτήρων και τους σκιαγράφησαν καλύτερα. Αδύναμο σημείο αυτή της δεκάδας επεισοδίων, η ανακύκλωση των συναισθηματικών συγκρούσεων μεταξύ των δυο κεντρικών χαρακτήρων, που τους ανάγκασε να μείνουν ουσιαστικά στάσιμοι μέχρι το φινάλε. ♥♥♥

#1 Gen V (κύκλος 2)

Ο –ανώτερος του πρώτου– δεύτερος κύκλος του Gen V αποδεικνύει ότι η σειρά δεν είναι απλώς το “μικρό αδερφάκι” The Boys, αλλά κάτι εντελώς δικό της — πιο σκοτεινό, πιο συναισθηματικό και, με κάποιον τρόπο, ακόμα πιο τρελό. Οι δημιουργοί καταφέρνουν να συνδυάσουν την ακραία βία με την ειλικρινή ευαισθησία, τη σάτιρα με το δράμα, και να το κάνουν να φαίνεται απολύτως φυσικό. Οι χαρακτήρες ωριμάζουν με τρόπο που σε κάνει να τους νοιάζεσαι πραγματικά, ακόμα κι όταν κάνουν φρικτές επιλογές. Οι σεναριογράφοι διαχειρίστηκαν με σεβασμό την απουσία του Andre αποτίοντας φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Chance Perdomo. Το σενάριο έχει σφιχτό ρυθμό, η μουσική πολλαπλασιάζει την ένταση, και οι ερμηνείες είναι απλώς εξαιρετικές — ειδικά από τη Jaz Sinclair, που μαε δίνει μια καταιγιστική, συγκινητική ερμηνεία καθώς η Marie της χτίζεται σιγά-σιγά ως ο πιο ισχυρός χαρακτήρας αυτού του σύμπαντος μετά τον Homelander! Το Gen V καταφέρνει να μιλήσει για εξουσία, ταυτότητα, ψυχολογικό τραύμα και την ανάγκη για αποδοχή — χωρίς ποτέ να ξεχνά ότι, πάνω απ’ όλα, είναι μια σειρά που πρέπει να σε σοκάρει και να σε διασκεδάσει. Και τα κάνει και τα δυο με το παραπάνω! ♥♥♥♥♥

Ραντεβού τέλη Νοέμβρη για να δούμε πως θα εξελιχθεί η Super-Watchlist λίγο πριν φύγει το 2025. Μέχρι τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια. Τι παρακολουθήσατε τον τελευταίο καιρό; Τι έχετε βάλει στο μάτι για αργότερα; Τι προτείνετε;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

My Super-Watchlist | Σεπτέμβριος 2025

My Super-Watchlist | Καλοκαίρι 2025

My Super-Watchlist | Μάιος 2025

My Super-Watchlist | Απρίλιος 2025

My Super-Watchlist | Μάρτιος 2025

My Super-Watchlist | Φεβρουάριος 2025

My Super-Watchlist | Ιανουάριος 2025